Sahih al-Bukhari، حدیث 4629
روایتشده توسط Abdullah ibn Mas'ud. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abdullah ibn Mas'ud
صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ {وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ} قَالَ أَصْحَابُهُ وَأَيُّنَا لَمْ يَظْلِمْ فَنَزَلَتْ {إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ}
محمد بن بشار برایم حدیث نقل کرد، ابن ابی عدی برایمان نقل کرد، از شعبه، از سلیمان، از ابراهیم، از علقمه، از عبدالله رضی الله عنه که فرمود: هنگامی که آیه {و ایمانشان را به ظلم نیالودند} نازل شد، اصحاب گفتند:
«کدام یک از ما ستم نکرده است؟» سپس آیه {همانا شرک ورزیدن به خدا، ستمی بزرگ است} نازل گردید.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
ستم در این آیه به شرک اشاره دارد، نه به هر گناهی.
هنگامی که آیهٔ سورهٔ انعام (۶:۸۲) نازل شد، صحابه نگران شدند که هر ستمی که مرتکب شوند بر ایمانشان اثر بگذارد. وحی روشن کرد که مقصود در اینجا شرک است؛ همانگونه که در سورهٔ لقمان (۳۱:۱۳) آمده است.
تجاوز یا ندادن حق به صاحب آن؛ در این آیه مقصود از آن مشخصاً شرک است.
قرار دادن شریک برای الله در عبادت یا در اموری که تنها شایستهٔ اوست.
مفسران کلاسیک، از جمله ابنکثیر، این توضیح را به سخن لقمان پیوند میدهند که شرک ستمی بزرگ است. این روایت میآموزد که آیات در پیوند با یکدیگر تفسیر میشوند و پیامبر ﷺ معنای موردنظر را برای صحابه روشن کرد. بنابراین آنان آیهٔ ۶:۸۲ را به این معنا نمیفهمند که مؤمنان نباید هیچ گناهی مرتکب شوند، بلکه آن را هشداری دربارهٔ آمیختن ایمان با شرک میدانند.
- آیات قرآن را در پیوند با آیات دیگری بخوانید که معنای آنها را روشن میکنند.
- شرک را جدی بگیرید و عبادت را تنها برای الله انجام دهید.
- اگر معنایی روشن نیست، بهجای نتیجهگیری کلی و خودسرانه، از عالمان مورداعتماد بپرسید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.