Sahih al-Bukhari، حدیث 4920
روایتشده توسط Abdullah ibn Abbas. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abdullah ibn Abbas
صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، وَقَالَ، عَطَاءٌ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ صَارَتِ الأَوْثَانُ الَّتِي كَانَتْ فِي قَوْمِ نُوحٍ فِي الْعَرَبِ بَعْدُ، أَمَّا وُدٌّ كَانَتْ لِكَلْبٍ بِدَوْمَةِ الْجَنْدَلِ، وَأَمَّا سُوَاعٌ كَانَتْ لِهُذَيْلٍ، وَأَمَّا يَغُوثُ فَكَانَتْ لِمُرَادٍ ثُمَّ لِبَنِي غُطَيْفٍ بِالْجُرُفِ عِنْدَ سَبَا، وَأَمَّا يَعُوقُ فَكَانَتْ لِهَمْدَانَ، وَأَمَّا نَسْرٌ فَكَانَتْ لِحِمْيَرَ، لآلِ ذِي الْكَلاَعِ. أَسْمَاءُ رِجَالٍ صَالِحِينَ مِنْ قَوْمِ نُوحٍ، فَلَمَّا هَلَكُوا أَوْحَى الشَّيْطَانُ إِلَى قَوْمِهِمْ أَنِ انْصِبُوا إِلَى مَجَالِسِهِمُ الَّتِي كَانُوا يَجْلِسُونَ أَنْصَابًا، وَسَمُّوهَا بِأَسْمَائِهِمْ فَفَعَلُوا فَلَمْ تُعْبَدْ حَتَّى إِذَا هَلَكَ أُولَئِكَ وَتَنَسَّخَ الْعِلْمُ عُبِدَتْ.
ابراهیم بن موسی به ما حدیث کرد، هشام از ابن جریج خبر داد و گفت: عطاء از ابن عباس رضی الله عنهما روایت کرده است که بتهایی که در قوم نوح پرستش میشدند، بعدها در میان اعراب نیز مورد پرستش قرار گرفتند.
«وَدّ» متعلق به قبیله کلب در دومة الجندل بود؛ «سُواع» متعلق به قبیله هذیل بود؛ «یغوث» ابتدا متعلق به قبیله مراد بود و سپس به بنی غطیف در جرف نزدیک سبا رسید؛ «یعوق» متعلق به قبیله همدان بود؛ و «نسر» متعلق به قبیله حمیر، خاندان ذی الکلاع بود. اینها نامهای مردانی صالح از قوم نوح بودند. چون آنان از دنیا رفتند، شیطان به قومشان القا کرد که در محلهای نشستن آنان تندیسهایی به یادبودشان نصب کنید و آنها را به نام ایشان بنامید. آنان چنین کردند، اما تا زمانی که آن نسل باقی بود و علم اصیل برقرار بود، پرستش نشدند؛ ولی وقتی آن مردم هلاک شدند و علم فراموش گردید، آن بتها مورد پرستش قرار گرفتند.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
بزرگداشت انسانهای صالح، اگر دانش از میان برود، میتواند به بتپرستی بینجامد.
نام بتهایی که بنا بر گفتهٔ ابنعباس، در آغاز متعلق به مردان صالحی از قوم نوح بودند.
شیطان که مردم را به نافرمانی از خداوند فرامیخواند.
توضیح و مقصود یادبودهای نخستین به فراموشی سپرده شد.
عالمان کلاسیک اشاره میکنند که این روایت روندی تدریجی را توصیف میکند: نخست یادبودهایی برپا شد، سپس مقصود اصلی آنها از یادها رفت و در پی آن بتپرستی پدید آمد. آنان این روایت را هشداری میدانند دربارهٔ بزرگداشت انسانها به شیوهای که به پرستش بینجامد. این گزارش همچنین میآموزد که حفظ و انتقال درست دانش دینی به پیشگیری از چنین انحرافهایی کمک میکند.
- مقصود نخستین آیینهای دینی را حفظ کنید و آنها را با قرآن و سنت صحیح بسنجید.
- با پیروی از الگوی نیک انسانهای صالح، آنان را گرامی بدارید؛ نه با نسبت دادن صفات الهی یا عبادت به ایشان.
- دانش دینی معتبر را منتقل کنید تا نسلهای بعد معنای آیینها را از یاد نبرند.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.