Sahih al-Bukhari، حدیث 5407
روایتشده توسط Abu Qatada. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abu Qatada
صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي قَتَادَةَ السَّلَمِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ كُنْتُ يَوْمًا جَالِسًا مَعَ رِجَالٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي مَنْزِلٍ فِي طَرِيقِ مَكَّةَ، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَازِلٌ أَمَامَنَا، وَالْقَوْمُ مُحْرِمُونَ وَأَنَا غَيْرُ مُحْرِمٍ، فَأَبْصَرُوا حِمَارًا وَحْشِيًّا وَأَنَا مَشْغُولٌ أَخْصِفُ نَعْلِي، فَلَمْ يُؤْذِنُونِي لَهُ، وَأَحَبُّوا لَوْ أَنِّي أَبْصَرْتُهُ، فَالْتَفَتُّ فَأَبْصَرْتُهُ فَقُمْتُ إِلَى الْفَرَسِ فَأَسْرَجْتُهُ. ثُمَّ رَكِبْتُ وَنَسِيتُ السَّوْطَ وَالرُّمْحَ فَقُلْتُ لَهُمْ نَاوِلُونِي السَّوْطَ وَالرُّمْحَ. فَقَالُوا لاَ وَاللَّهِ لاَ نُعِينُكَ عَلَيْهِ بِشَىْءٍ. فَغَضِبْتُ فَنَزَلْتُ فَأَخَذْتُهُمَا، ثُمَّ رَكِبْتُ فَشَدَدْتُ عَلَى الْحِمَارِ فَعَقَرْتُهُ، ثُمَّ جِئْتُ بِهِ وَقَدْ مَاتَ فَوَقَعُوا فِيهِ يَأْكُلُونَهُ، ثُمَّ إِنَّهُمْ شَكُّوا فِي أَكْلِهِمْ إِيَّاهُ وَهُمْ حُرُمٌ، فَرُحْنَا وَخَبَأْتُ الْعَضُدَ مَعِي، فَأَدْرَكْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلْنَاهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ " مَعَكُمْ مِنْهُ شَىْءٌ ". فَنَاوَلْتُهُ الْعَضُدَ فَأَكَلَهَا حَتَّى تَعَرَّقَهَا، وَهْوَ مُحْرِمٌ. قَالَ ابْنُ جَعْفَرٍ وَحَدَّثَنِي زَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ مِثْلَهُ.
عبدالعزيز بن عبدالله به ما حدیث کرد، محمد بن جعفر از ابوحازم، او از عبدالله بن ابیقتاده سلمی و او از پدرش روایت کرد که گفت: روزی در منزلگاهی در مسیر مکه با گروهی از یاران پیامبر ﷺ نشسته بودم. رسول خدا ﷺ پیشاپیش ما فرود آمده بودند. مردم در حال احرام بودند ولی من مُحرم نبودم. ناگهان خر وحشی را دیدند، در حالی که من مشغول تعمیر کفشم بودم. آنها مرا از وجود آن آگاه نکردند، هرچند دوست داشتند که من آن را ببینم. برگشتم و آن را دیدم. به سوی اسبم رفتم، زین کردم و سوار شدم، اما تازیانه و نیزه را فراموش کردم. به آنان گفتم:
«تازیانه و نیزه را به من بدهید.» گفتند: «نه، به خدا سوگند! در این کار هیچ کمکی به تو نخواهیم کرد.» خشمگین شدم، پیاده شدم و آنها را برداشتم، دوباره سوار شدم و به دنبال خر وحشی تاختم تا اینکه آن را از پای درآوردم. سپس آن را نزدشان آوردم در حالی که مرده بود. آنها شروع به خوردن گوشت آن کردند، اما بعداً دچار تردید شدند که آیا خوردن آن در حالت احرام برایشان جایز است یا خیر. حرکت کردیم و من بازوی آن حیوان را نزد خود نگه داشتم. وقتی به رسول خدا ﷺ رسیدیم، از ایشان درباره این موضوع پرسیدیم. فرمودند: «آیا چیزی از گوشت آن همراه دارید؟» بازو را به ایشان دادم و ایشان در حالی که مُحرم بودند، از آن خوردند تا جایی که استخوان آن را پاک کردند.» ابن جعفر گفت: و زید بن اسلم از عطاء بن یسار و او از ابوقتاده حدیثی مشابه برایم نقل کرد.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
کسی که در احرام نیست میتواند شکار کند و محرمها میتوانند از شکار او بخورند.
حالت آیینیِ حج یا عمره که در آن زائر باید برخی اعمال و ممنوعیتها را رعایت کند.
حیوانی وحشی که در شکار هدف قرار گرفته بود؛ با الاغ اهلی یکی نیست.
دانشمندان از این روایت نتیجه میگیرند که شخصِ مُحرم نباید خودش شکار کند و نباید در شکار به دیگری کمک کند. اگر کسی که مُحرم نیست، بدون کمک محرمها شکار را بگیرد، آنان میتوانند از آن بخورند. مذاهب فقهی شرایط بیشتری را بررسی میکنند، از جمله اینکه آیا شکار برای محرمها انجام شده است یا نه؛ این روایت روشن میکند که پیامبر ﷺ در حالی که مُحرم بود از آن خورد.
- در مورد شکار و خوراک در دوران حج بررسی کنید که آیا خودتان در گرفتن شکار مشارکت داشتهاید یا نه.
- اگر تردید دارید، توضیح بخواهید و در صورت لزوم شواهد موقعیت را نگه دارید؛ برای نمونه، همراهان گوشت را نزد پیامبر ﷺ بردند تا از او بپرسند.
- محدودیتهای احرام را رعایت کنید و در کارهایی که برای دیگران ممنوع است به آنان کمک نکنید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.