Sahih al-Bukhari، حدیث 5579
روایتشده توسط Abdullah ibn Umar. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abdullah ibn Umar
صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ صَبَّاحٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَابِقٍ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ ـ هُوَ ابْنُ مِغْوَلٍ ـ عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَقَدْ حُرِّمَتِ الْخَمْرُ، وَمَا بِالْمَدِينَةِ مِنْهَا شَىْءٌ.
حسن بن صباح برای ما حدیث کرد، محمد بن سابق برای ما حدیث کرد، مالک — که همان ابن مغول است — از نافع، و او از ابن عمر رضی الله عنهما روایت کرد که فرمود:
«همانا شراب حرام گردید، در حالی که در آن زمان هیچ اثری از آن در مدینه نبود.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
خمر زمانی حرام شد که در مدینه ذخیرهای از آن وجود نداشت.
نوشیدنی مستکننده؛ این اصطلاح در منابع اسلامی برای مواد مستکننده به معنایی گستردهتر نیز به کار میرود.
یعنی خداوند آن را غیرمجاز دانست.
عالمان از سخن ابن عمر برداشت میکنند که تحریم بهدلیل کمبود نوشیدنی در مدینه نبود، بلکه حکمی دینی بود. چهار مکتب فقهی اهل سنت نوشیدنی مستکننده را حرام میدانند؛ حکم فقهی دربارهٔ مواد گوناگون نیز تا اندازهای بر پایهٔ این قاعده بررسی میشود که مواد مستکننده حراماند.
- تحریم دینی را جدی بگیرید، حتی اگر کمبود یا شرایط عملی آن را تحمیل نکند.
- اگر دربارهٔ یک نوشیدنی یا ماده تردید دارید، بررسی کنید عالمان اسلامی احکام مستکنندگی را چگونه بر آن تطبیق میدهند.
- دانش معتبر دربارهٔ مواد حرام را بدون نکوهش دیگران به اشتراک بگذارید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.