Sahih al-Bukhari، حدیث 5655
روایتشده توسط Usama ibn Zaid. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
از البخاري تا پیامبر ﷺ
- 1حَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍآن را به البخاري روایت کرد
- 2شُعْبَةُ
- 3عَاصِمٌ
- 4أَبَا عُثْمَانَ
- 5أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ
- 6رسول خدا ﷺ
ترتیب مطابق متن عربی این روایت است. صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَاصِمٌ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عُثْمَانَ، عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ ابْنَةً لِلنَّبِيِّ، صلى الله عليه وسلم أَرْسَلَتْ إِلَيْهِ وَهْوَ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَسَعْدٍ وَأُبَىٍّ نَحْسِبُ أَنَّ ابْنَتِي قَدْ حُضِرَتْ فَاشْهَدْنَا فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا السَّلاَمَ وَيَقُولُ " إِنَّ لِلَّهِ مَا أَخَذَ وَمَا أَعْطَى وَكُلُّ شَىْءٍ عِنْدَهُ مُسَمًّى فَلْتَحْتَسِبْ وَلْتَصْبِرْ ". فَأَرْسَلَتْ تُقْسِمُ عَلَيْهِ، فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَقُمْنَا، فَرُفِعَ الصَّبِيُّ فِي حَجْرِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَنَفْسُهُ تَقَعْقَعُ فَفَاضَتْ عَيْنَا النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ سَعْدٌ مَا هَذَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " هَذِهِ رَحْمَةٌ وَضَعَهَا اللَّهُ فِي قُلُوبِ مَنْ شَاءَ مِنْ عِبَادِهِ، وَلاَ يَرْحَمُ اللَّهُ مِنْ عِبَادِهِ إِلاَّ الرُّحَمَاءَ ".
حجاج بن منهال برای ما حدیث کرد، شعبه برای ما حدیث کرد و گفت: عاصم به من خبر داد و گفت: از ابوعثمان شنیدم که از اسامة بن زید رضی الله عنهما روایت میکرد که دختر پیامبر ﷺ هنگامی که ایشان همراه با سعد و أُبیّ بودند، پیکی نزد ایشان فرستاد و گفت:
«گمان میکنم دخترم در حال احتضار است، پس نزد ما بیا.» پیامبر ﷺ به او سلام فرستاد و فرمود: «آنچه خدا بگیرد و آنچه بدهد، همه از آنِ اوست و هر چیزی نزد او مدتی معین دارد؛ پس باید امید پاداش داشته باشد و صبر پیشه کند.» سپس دخترش دوباره پیکی فرستاد و او را به خدا قسم داد که بیاید. پیامبر ﷺ برخاست و ما نیز برخاستیم. کودک را در دامان پیامبر ﷺ نهادند در حالی که نفسهایش به شماره افتاده بود. چشمان پیامبر ﷺ پر از اشک شد. سعد عرض کرد: «ای رسول خدا ﷺ، این چیست؟» فرمود: «این رحمتی است که خداوند در دل هر کس از بندگانش که بخواهد قرار داده است؛ و خداوند از میان بندگانش تنها بر رحمکنندگان رحم میفرماید.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
پیامبر ﷺ از روی دلسوزی گریست و هنگام فقدان، شکیبایی را آموزش داد.
یکی از دختران پیامبر ﷺ هنگامی که کودکش در حال احتضار بود، ایشان را فراخواند. پیامبر ﷺ آمد، کودک را در آغوش گرفت و وقتی نفسهایش به شماره افتاد، گریست.
زمانی که الله برای وقوع رویدادی تعیین کرده است.
شکیبایی کردن با این نیت که از الله پاداش دریافت شود.
با دیگران نرمخو و دلسوز بودن.
عالمان از این روایت نتیجه میگیرند که گریستن از اندوه و دلسوزی با شکیبایی منافاتی ندارد؛ آنچه ممنوع است، اعتراض به تقدیر الله است. سخنان پیامبر ﷺ میآموزد که زندگی و فقدان از آنِ الله است و شکیبایی با امید به پاداش همراه میشود. همچنین عالمان تأکید میکنند که مهربانی با مردم فضیلتی شایستهٔ ایمان است.
- هنگام فقدان بگویید همهچیز از آنِ الله است و شکیبایی کنید و پاداش او را بجویید.
- از اشکهایتان شرم نداشته باشید؛ اندوه خود را نشان دهید، بیآنکه به تقدیر الله اعتراض کنید.
- به دیدار کسی بروید که عزادار است و با سخنان مهربانانه و کمک عملی از او حمایت کنید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.