Sahih al-Bukhari، حدیث 7377
روایتشده توسط Usama ibn Zayd. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
از البخاري تا پیامبر ﷺ
- 1أَبُو النُّعْمَانِآن را به البخاري روایت کرد
- 2حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ
- 3عَاصِمٍ الأَحْوَلِ
- 4أَبِي عُثْمَانَ النَّهْدِيِّ
- 5أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ
- 6رسول خدا ﷺ
ترتیب مطابق متن عربی این روایت است. صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ عَاصِمٍ الأَحْوَلِ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ النَّهْدِيِّ، عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ، قَالَ كُنَّا عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِذْ جَاءَهُ رَسُولُ إِحْدَى بَنَاتِهِ يَدْعُوهُ إِلَى ابْنِهَا فِي الْمَوْتِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " ارْجِعْ فَأَخْبِرْهَا أَنَّ لِلَّهِ مَا أَخَذَ، وَلَهُ مَا أَعْطَى، وَكُلُّ شَىْءٍ عِنْدَهُ بِأَجَلٍ مُسَمًّى، فَمُرْهَا فَلْتَصْبِرْ وَلْتَحْتَسِبْ ". فَأَعَادَتِ الرَّسُولَ أَنَّهَا أَقْسَمَتْ لَتَأْتِيَنَّهَا، فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَقَامَ مَعَهُ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَمُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ، فَدُفِعَ الصَّبِيُّ إِلَيْهِ وَنَفْسُهُ تَقَعْقَعُ كَأَنَّهَا فِي شَنٍّ فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ فَقَالَ لَهُ سَعْدٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " هَذِهِ رَحْمَةٌ جَعَلَهَا اللَّهُ فِي قُلُوبِ عِبَادِهِ، وَإِنَّمَا يَرْحَمُ اللَّهُ مِنْ عِبَادِهِ الرُّحَمَاءَ ".
ابو نعمان به ما حدیث کرد، حماد بن زید به ما حدیث کرد، از عاصم احول، از ابوعثمان نهدی، از اسامة بن زید که گفت: نزد پیامبر ﷺ بودیم که ناگهان فرستادهای از طرف یکی از دخترانشان آمد و ایشان را برای دیدن پسرش که در بستر مرگ بود فراخواند. پیامبر ﷺ فرمودند:
«بازگرد و به او بگو که آنچه الله گرفته از اوست و آنچه داده نیز از اوست، و هر چیزی نزد او اجل معینی دارد؛ پس به او دستور ده که صبر پیشه کند و امید پاداش الله را داشته باشد.» اما فرستاده دوباره بازگشت و گفت که او قسم خورده است که شما حتماً باید تشریف ببرید. سپس پیامبر ﷺ برخاستند و سعد بن عباده و معاذ بن جبل نیز همراه ایشان برخاستند. چون کودک را به پیامبر ﷺ دادند، نفسهایش در سینه میلرزید گویی در مشک آب است. بدین سان چشمان پیامبر ﷺ پر از اشک شد. سعد عرض کرد: «یا رسولالله!» ایشان فرمودند: «این رحمتی است که الله در دل بندگانش نهاده است، و الله تنها بر بندگان رحمکنندهاش رحم میفرماید.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
در فقدان، شکیبایی، امید به پاداش و مجالِ اشک ریختن جای دارد.
فرستادهای از سوی یکی از دختران پیامبر ﷺ آمد و از ایشان خواست به دیدار پسرِ در حال مرگ او بروند. وقتی آن دختر بار دیگر درخواست کرد، پیامبر ﷺ نزد او رفتند.
هر آنچه خدا آفریده، زمانی دارد که او برایش تعیین کرده است.
در برابر سختی استوار ماندن و با سخن یا رفتاری حرام واکنش نشان ندادن.
با تحمل فقدان همراه با ایمان و شکیبایی، در پی پاداش خدا بودن.
دانشمندان از این روایت درمییابند که اندوه و اشک با شکیبایی منافاتی ندارند: پیامبر ﷺ گریستند، اما به تقدیر خدا و پاداش کسانی اشاره کردند که استوار میمانند. این سخن که همهچیز از آنِ خداست، میآموزد که زندگی و دارایی به او سپرده شدهاند. همچنین روشن میشود که مهربانی با دیگران فضیلت است و اشک، بهخودیِخود نشانهٔ ناخشنودی از حکم خدا نیست.
- با حضور و سخنان آرامبخش از فرد سوگوار حمایت کنید؛ او را به فروخوردن اشکهایش وادار نکنید.
- هنگام فقدان به خود یادآوری کنید که آنچه خدا میدهد و میگیرد از آنِ اوست و از او شکیبایی و پاداش بخواهید.
- با رنجدیدگان مهربان باشید؛ همدلی با ایمان سازگار است و با توکل به خدا منافاتی ندارد.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.