Sahih Muslim، حدیث 1080
روایتشده توسط Ali ibn Abi Talib. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Ali ibn Abi Talib
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ نَافِعٍ، ح وَحَدَّثَنِي عِيسَى بْنُ حَمَّادٍ الْمِصْرِيُّ، أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ، ح قَالَ وَحَدَّثَنِي هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي فُدَيْكٍ، حَدَّثَنَا الضَّحَّاكُ بْنُ عُثْمَانَ، ح قَالَ وَحَدَّثَنَا الْمُقَدَّمِيُّ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، - وَهُوَ الْقَطَّانُ - عَنِ ابْنِ عَجْلاَنَ، ح وَحَدَّثَنِي هَارُونُ بْنُ سَعِيدٍ الأَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنِي أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ، ح قَالَ وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ، وَقُتَيْبَةُ، وَابْنُ، حُجْرٍ قَالُوا حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، - يَعْنُونَ ابْنَ جَعْفَرٍ - أَخْبَرَنِي مُحَمَّدٌ، وَهُوَ ابْنُ عَمْرٍو ح قَالَ وَحَدَّثَنِي هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، كُلُّ هَؤُلاَءِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حُنَيْنٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَلِيٍّ، - إِلاَّ الضَّحَّاكَ وَابْنَ عَجْلاَنَ فَإِنَّهُمَا زَادَا عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ عَلِيٍّ، - عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم كُلُّهُمْ قَالُوا نَهَانِي عَنْ قِرَاءَةِ الْقُرْآنِ وَأَنَا رَاكِعٌ وَلَمْ يَذْكُرُوا فِي رِوَايَتِهِمُ النَّهْىَ عَنْهَا فِي السُّجُودِ كَمَا ذَكَرَ الزُّهْرِيُّ وَزَيْدُ بْنُ أَسْلَمَ وَالْوَلِيدُ بْنُ كَثِيرٍ وَدَاوُدُ بْنُ قَيْسٍ .
یحیی بن یحیی برای ما حدیث کرد و گفت: من بر مالک از نافع خواندم؛ (و در سندی دیگر) عیسی بن حماد مصری به من حدیث کرد، لیث به ما خبر داد، از یزید بن ابی حبیب؛ (و در سندی دیگر) او گفت: هارون بن عبدالله به من حدیث کرد، ابن ابی فدیک به ما حدیث کرد، ضحاک بن عثمان به ما حدیث کرد؛ (و در سندی دیگر) او گفت: مقدمی به ما حدیث کرد، یحیی — که همان قطان است — از ابن عجلان به ما حدیث کرد؛ (و در سندی دیگر) هارون بن سعید ایلی به من حدیث کرد، ابن وهب به ما حدیث کرد، اسامة بن زید به من حدیث کرد؛ (و در سندی دیگر) او گفت: یحیی بن ایوب، قتیبه و ابن حجر به ما حدیث کردند و گفتند: اسماعیل — یعنی ابن جعفر — به ما حدیث کرد، محمد که ابن عمرو است به من خبر داد؛ (و در سندی دیگر) او گفت: هناد بن سری به من حدیث کرد، عبده به ما حدیث کرد، از محمد بن اسحاق. همه این راویان از ابراهیم بن عبدالله بن حنین، از پدرش، از علی روایت کردهاند — به جز ضحاک و ابن عجلان که آن دو روایت اضافی از ابن عباس، از علی افزودهاند — از پیامبر ﷺ. همگی گفتند: ایشان مرا از خواندن قرآن در حال رکوع نهی کردند، اما در روایتشان اشارهای به نهی از خواندن آن در سجده نشده است، چنانکه زهری، زید بن اسلم، ولید بن کثیر و داود بن قیس ذکر کردهاند.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
پیامبر ﷺ قرائت قرآن را هنگام رکوع در نماز نهی کرد.
حالت نماز که در آن نمازگزار خم میشود و خداوند را تسبیح میگوید.
حالت نماز که در آن نمازگزار زانو میزند و پیشانی را بر زمین میگذارد.
خواندن آیات قرآن با صدای بلند یا آهسته.
دانشمندان از روایات این موضوع چنین برداشت میکنند که قرائت قرآن در رکوع یا سجده جایز نیست. در این حالتها، نمازگزار به تسبیح و دعاهای متناسب با هر حالت میپردازد. چهار مذهب فقهی اهلسنت قرائت قرآن در این حالتها را حرام یا مکروه میدانند؛ صورتبندی دقیق حکم فقهی متفاوت است.
- آیات قرآن را در حالت ایستاده بخوانید و هنگام رکوع تسبیح مقرر را بگویید.
- سجده را برای دعا و تسبیح به کار برید، نه برای قرائت قرآن.
- بخشهای گوناگون نماز را بیاموزید و در هرکدام اذکار متناسب با آن را بگویید.
این روایت صحیح، نهی از قرائت قرآن را هم هنگام رکوع و هم هنگام سجده ذکر میکند.
Sahih Muslim · #1079 (Sahih)این روایت صحیح از طریق سلسلهای دیگر به روایات مربوط به قرائت در حالتهای نماز میافزاید.
Sahih Muslim · #1081 (Sahih)این روایت سلسلهٔ نقل دیگری دارد و نشان میدهد که در برخی نسخهها سجده ذکر نشده است.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.