Sahih Muslim، حدیث 152
روایتشده توسط Abu Huraira. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abu Huraira
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ، وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ الْعَقَدِيُّ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " الإِيمَانُ بِضْعٌ وَسَبْعُونَ شُعْبَةً وَالْحَيَاءُ شُعْبَةٌ مِنَ الإِيمَانِ " .
عبیدالله بن سعید و عبد بن حمید برای ما حدیث نقل کردند و گفتند: ابوعامر عقدی برای ما حدیث نقل کرد، سلیمان بن بلال برای ما حدیث نقل کرد، از عبدالله بن دینار، از ابوصالح، از ابوهُریره، از پیامبر ﷺ که فرمودند: «ایمان بیش از هفتاد شعبه دارد و حیا شعبهای از ایمان است.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
حیا بخشی اساسی از ایمان است و در شکلگیری شخصیت نقش دارد.
ایمان به الله و آنچه او وحی کرده است که در باور، گفتار و کردار نمایان میشود.
بخشی یا جلوهای از ایمان؛ شاخههای یادشده صورتهای گوناگون ایمان و نیکوکاری را دربرمیگیرند.
احساسی درونی از شرم و پاکدامنی که انسان را از رفتار گناهآلود یا ناشایست بازمیدارد.
عالمان کلاسیک توضیح دادهاند که شاخههای ایمان، باورهای درونی، گفتارها و کردارها را دربرمیگیرند. حیا هنگامی پسندیده است که انسان را از گناه و رفتار ناشایست بازدارد؛ اما نباید بهانهای برای پنهانکردن حقیقتی ضروری یا ترک یک وظیفه شود. بنابراین، این حدیث تأکید میکند که ایمان تنها باوری درونی نیست، بلکه در منش و رفتار نیز آشکار میشود.
- پیش از انتخاب، بیندیشید که آیا رفتارتان با حیا و فرمانبرداری از الله سازگار است.
- با احترام سخن بگویید و از گفتار یا کرداری که دیگران را میرنجاند یا خوار میکند بپرهیزید.
- اجازه ندهید حیا مانع بیان صادقانه حقیقت یا انجام وظیفهتان شود.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.