Sahih Muslim، حدیث 2137
روایتشده توسط Abdullah ibn Umar. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abdullah ibn Umar
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى الصَّدَفِيُّ، وَعَمْرُو بْنُ سَوَّادٍ الْعَامِرِيُّ، قَالاَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْحَارِثِ الأَنْصَارِيِّ، عَنْ عَبْدِ، اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ اشْتَكَى سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ شَكْوَى لَهُ فَأَتَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَعُودُهُ مَعَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ وَسَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَيْهِ وَجَدَهُ فِي غَشِيَّةٍ فَقَالَ " أَقَدْ قَضَى " . قَالُوا لاَ يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَبَكَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا رَأَى الْقَوْمُ بُكَاءَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَكَوْا فَقَالَ " أَلاَ تَسْمَعُونَ إِنَّ اللَّهَ لاَ يُعَذِّبُ بِدَمْعِ الْعَيْنِ وَلاَ بِحُزْنِ الْقَلْبِ وَلَكِنْ يُعَذِّبُ بِهَذَا - وَأَشَارَ إِلَى لِسَانِهِ - أَوْ يَرْحَمُ " .
یونس بن عبدالاعلی صدفی و عمرو بن سواد عامری به ما حدیث کردند، هر دو گفتند: عبدالله بن وهب به ما خبر داد، عمرو بن حارث به من خبر داد، از سعید بن حارث انصاری، او از عبدالله بن عمر روایت کرد که سعد بن عباده بیمار شد، پس رسول الله ﷺ همراه با عبدالرحمن بن عوف، سعد بن ابیوقاص و عبدالله بن مسعود برای عیادت او آمدند. هنگامی که وارد اتاق او شدند، وی را در حالت بیهوشی یافتند. پیامبر ﷺ پرسیدند:
«آیا او فوت کرده است؟» گفتند: «خیر، یا رسول الله.» آنگاه رسول الله ﷺ گریستند. چون مردم اشک ریختن رسول الله ﷺ را دیدند، آنان نیز گریستند. سپس ایشان فرمودند: «آیا نمیشنوید؟ همانا خداوند نه به خاطر اشک چشم و نه به خاطر اندوه دل عذاب نمیدهد، بلکه به سبب این عذاب میدهد — و به زبان خود اشاره کردند — یا اینکه رحم میفرماید.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
چشمها میتوانند اشک بریزند و دل میتواند اندوهگین باشد؛ مراقب زبانت باش.
بیهوش یا خارج از هوشیاری.
در اینجا به سخنان گفتهشده اشاره دارد؛ مانند اعتراض به تقدیر خدا یا بیانهای نامناسب در سوگواری.
عالمان از این روایت چنین برداشت کردهاند که گریستن و اندوه درونی هنگام فقدان جایز است. پیامبر ﷺ خود گریستند و اندوه حاضران را نکوهش نکردند. عذاب به گفتارهای ممنوع با زبان مربوط است؛ مانند شیون و زاری یا سخنان حاکی از ناخشنودی از تقدیر خدا. زبان همچنین میتواند سخنان صبر و دعا بر زبان آورد که در پی آن رحمت میآید. چهار مذهب فقهی اهلسنت این تفاوت میان اندوه طبیعی و سوگواریِ ممنوع را پذیرفتهاند.
- به دیدار بیمار برو و از او حمایت کن، حتی اگر بهشدت ناتوان شده باشد.
- به خود و دیگران اجازه بده اشک بریزند و اندوهگین باشند؛ آنان را بهخاطر آن سرزنش نکن.
- هنگام فقدان، سخنان صبر بر زبان آور و از خداوند رحمت بخواه.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.