Sahih Muslim، حدیث 3679
روایتشده توسط Aisha bint Abu Bakr. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Aisha bint Abu Bakr
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ وَهَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُحِبُّ الْحَلْوَاءَ وَالْعَسَلَ فَكَانَ إِذَا صَلَّى الْعَصْرَ دَارَ عَلَى نِسَائِهِ فَيَدْنُو مِنْهُنَّ فَدَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ فَاحْتَبَسَ عِنْدَهَا أَكْثَرَ مِمَّا كَانَ يَحْتَبِسُ فَسَأَلْتُ عَنْ ذَلِكَ فَقِيلَ لِي أَهْدَتْ لَهَا امْرَأَةٌ مِنْ قَوْمِهَا عُكَّةً مِنْ عَسَلٍ فَسَقَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْهُ شَرْبَةً فَقُلْتُ أَمَا وَاللَّهِ لَنَحْتَالَنَّ لَهُ . فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِسَوْدَةَ وَقُلْتُ إِذَا دَخَلَ عَلَيْكِ فَإِنَّهُ سَيَدْنُو مِنْكِ فَقُولِي لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَكَلْتَ مَغَافِيرَ فَإِنَّهُ سَيَقُولُ لَكِ لاَ . فَقُولِي لَهُ مَا هَذِهِ الرِّيحُ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَشْتَدُّ عَلَيْهِ أَنْ يُوجَدَ مِنْهُ الرِّيحُ - فَإِنَّهُ سَيَقُولُ لَكِ سَقَتْنِي حَفْصَةُ شَرْبَةَ عَسَلٍ . فَقُولِي لَهُ جَرَسَتْ نَحْلُهُ الْعُرْفُطَ وَسَأَقُولُ ذَلِكَ لَهُ وَقُولِيهِ أَنْتِ يَا صَفِيَّةُ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَى سَوْدَةَ قَالَتْ تَقُولُ سَوْدَةُ وَالَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ لَقَدْ كِدْتُ أَنْ أُبَادِئَهُ بِالَّذِي قُلْتِ لِي وَإِنَّهُ لَعَلَى الْبَابِ فَرَقًا مِنْكِ فَلَمَّا دَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَكَلْتَ مَغَافِيرَ قَالَ " لاَ " . قَالَتْ فَمَا هَذِهِ الرِّيحُ قَالَ " سَقَتْنِي حَفْصَةُ شَرْبَةَ عَسَلٍ " . قَالَتْ جَرَسَتْ نَحْلُهُ الْعُرْفُطَ . فَلَمَّا دَخَلَ عَلَىَّ قُلْتُ لَهُ مِثْلَ ذَلِكَ ثُمَّ دَخَلَ عَلَى صَفِيَّةَ فَقَالَتْ بِمِثْلِ ذَلِكَ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَى حَفْصَةَ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلاَ أَسْقِيكَ مِنْهُ قَالَ " لاَ حَاجَةَ لِي بِهِ " . قَالَتْ تَقُولُ سَوْدَةُ سُبْحَانَ اللَّهِ وَاللَّهِ لَقَدْ حَرَمْنَاهُ . قَالَتْ قُلْتُ لَهَا اسْكُتِي .
ابو کریب محمد بن علاء و هارون بن عبدالله به ما حدیث کردند، گفتند: ابواسامه از هشام، از پدرش، از عایشه برای ما حدیث کرد. عایشه گفت: رسول خدا ﷺ شیرینی و عسل را دوست داشتند. هرگاه نماز عصر را میخواندند، به دیدن همسرانشان میرفتند و به آنان نزدیک میشدند. روزی نزد حفصه رفتند و بیش از معمول نزد او ماندند. من درباره این موضوع پرسیدم، به من گفته شد که زنی از قومش ظرف کوچکی عسل به او هدیه داده بود و او از آن به رسول خدا ﷺ نوشاند. گفتم: قسم به الله، ما نیز چارهای برای این کار خواهیم اندیشید. این ماجرا را برای سوده بازگو کردم و گفتم: وقتی پیامبر نزد تو آمد و به تو نزدیک شد، به ایشان بگو:
«یا رسولالله، آیا مغافیر خوردهاید؟» ایشان حتماً خواهند فرمود: «خیر.» سپس بگو: «این چه بویی است؟» زیرا برای رسول خدا ﷺ بسیار ناگوار بود که بوی بدی از ایشان استشمام شود. آنگاه خواهند فرمود: «حفصه جرعهای عسل به من نوشاند.» پس بگو: «احتمالاً زنبورهایش از گیاه عُرفُط تغذیه کردهاند.» من نیز همین را به ایشان خواهم گفت و ای صفیه، تو نیز همین را بگو. چون پیامبر نزد سوده وارد شدند، سوده گفت: قسم به کسی که جز او معبودی نیست، از ترس تو نزدیک بود پیش از آنکه سخنی بگویی، همان حرفی را که گفتی بر زبان آورم. وقتی رسول خدا ﷺ به او نزدیک شدند، گفت: «یا رسولالله، آیا مغافیر خوردهاید؟» فرمودند: «خیر.» گفت: «پس این چه بویی است؟» فرمودند: «حفصه جرعهای عسل به من نوشاند.» گفت: «احتمالاً زنبورهایش از عرفط تغذیه کردهاند.» وقتی نزد من آمدند، من نیز همین را گفتم. سپس نزد صفیه رفتند و او نیز همین را گفت. وقتی دوباره نزد حفصه رفتند، حفصه عرض کرد: «یا رسولالله، آیا از آن عسل به شما ننوشانم؟» فرمودند: «نیازی به آن ندارم.» سوده گفت: سبحانالله! قسم به الله، ما آن را بر ایشان حرام کردیم. عایشه گفت: به او گفتم: ساکت باش!
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
پیامبر ﷺ برای پرهیز از ایجاد بوی ناخوشایند، عسل را کنار گذاشت.
عایشه روایت میکند که پیامبر ﷺ پس از نماز عصر به دیدار همسرانش میرفت و نزد حفصه عسل نوشیده بود. عایشه و چند تن از همسران دیگر توافق کردند که درباره بویی از او سؤال کنند؛ پس از آن، پیامبر تصمیم گرفت دیگر عسل ننوشد.
گیاهی با بویی تند؛ زنان آن را بهعنوان منشأ احتمالی بو مطرح کردند.
درخت یا درختچهای که زنبورها از آن شهد جمع میکنند؛ نامش در روایت آمده است.
روشی از پیش هماهنگشده؛ در اینجا منظور عایشه، ترفندی گروهی برای منصرف کردن پیامبر ﷺ از خوردن عسل بود.
عالمان اشاره میکنند که پیامبر ﷺ به آنچه دیگران ناخوشایند میدانستند توجه میکرد و در رفتار خانوادگی خود با ملاحظه عمل مینمود. سخن سوده که عسل حرام شده است، ندای او بود؛ منظورش این بود که رفتار آنان باعث شده بود پیامبر ﷺ از آن دست بکشد، نه اینکه آنان بتوانند حکمی الهی برای تحریم آن وضع کنند. فقیهان این روایت را در بحث نذرها و خودداری از امور مباح بررسی میکنند؛ تعهد یا نذر شخصی احکام خاص خود را دارد و بهخودیخود برای دیگران قاعدهای عمومی ایجاد نمیکند.
- هنگام غذا خوردن با دیگران، به بوها و عادتهایی که ممکن است آنان را آزار دهد توجه کنید.
- تنشهای زناشویی را صادقانه و محترمانه مطرح کنید و چیزی را که مباح است، حرام دینی جلوه ندهید.
- از فشار گروهی و فریبکاری بپرهیزید؛ اگر چیزی آزارتان میدهد، گفتوگویی صریح را برگزینید.
این روایت صحیح از همان باب به ماجرای پیامبر ﷺ میپردازد که میخواست چیزی مباح را بر خود ترک کند.
Sahih Muslim · #3678 (Sahih)این روایت صحیح گزارشهای مرتبط با عسل و رخدادهای مربوط به همسران پیامبر ﷺ را شرح میدهد.
Sahih Muslim · #3680 (Sahih)این روایت صحیح همان واقعه را از طریق زنجیرهای دیگر نقل میکند.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.