Sahih Muslim، حدیث 4977
روایتشده توسط Adi ibn Hatim. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Adi ibn Hatim
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ، عَنْ عَامِرٍ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ، قَالَ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ صَيْدِ الْمِعْرَاضِ فَقَالَ " مَا أَصَابَ بِحَدِّهِ فَكُلْهُ وَمَا أَصَابَ بِعَرْضِهِ فَهُوَ وَقِيذٌ " . وَسَأَلْتُهُ عَنْ صَيْدِ الْكَلْبِ فَقَالَ " مَا أَمْسَكَ عَلَيْكَ وَلَمْ يَأْكُلْ مِنْهُ فَكُلْهُ فَإِنَّ ذَكَاتَهُ أَخْذُهُ فَإِنْ وَجَدْتَ عِنْدَهُ كَلْبًا آخَرَ فَخَشِيتَ أَنْ يَكُونَ أَخَذَهُ مَعَهُ وَقَدْ قَتَلَهُ فَلاَ تَأْكُلْ إِنَّمَا ذَكَرْتَ اسْمَ اللَّهِ عَلَى كَلْبِكَ وَلَمْ تَذْكُرْهُ عَلَى غَيْرِهِ " .
محمد بن عبدالله بن نمیر به ما حدیث کرد، پدرم به ما حدیث کرد، زکریا به ما حدیث کرد، از عامر، از عدی بن حاتم که گفت: از رسول خدا ﷺ درباره شکار با
«معراض» پرسیدم، فرمودند: «هر چه را با لبهی تیزش اصابت کند بخور، و هر چه را با پهنای آن اصابت کند، وقیذ (کشته شده بر اثر ضربت) است.» و از ایشان درباره شکار سگ پرسیدم، فرمودند: «آنچه سگت برایت بگیرد و از آن نخورد، بخور؛ زیرا گرفتن سگ همان ذبح شرعی آن است. اما اگر نزد او سگ دیگری یافتی و بیم آن داشتی که آن سگ نیز همراه سگ تو شکار را گرفته و کشته باشد، پس از آن مخور؛ چرا که تو تنها نام الله را بر سگ خود بردی و بر سگ دیگر نبردی.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
گوشت شکار زمانی حلال است که حیوان بهدرستی هدف قرار گرفته باشد و بتوان آن را به سگ شما نسبت داد.
ابزار شکار که میتواند با نوک تیز یا پهلوی خود به شکار برخورد کند.
حیوانی که با ضربهای سخت کشته شده، نه با زخمی ناشی از نوک تیز.
ذبح به شیوه مقرر در اسلام؛ در شکار با سگ آموزشدیده، گرفتن شکار با رعایت شرایط یادشده حکم ذبح را دارد.
عالمان کلاسیک نتیجه گرفتهاند که خوردن شکاری که با نوک تیز مِعراض کشته شده جایز است، اما حیوانی که با پهلوی کند آن بر اثر ضربه کشته شده، خوردنی نیست. شکارِ گرفتهشده بهوسیله سگ شکاری هنگامی حلال است که سگ آن را برای شکارچی بگیرد و خودش از آن نخورد. اگر احتمال دخالت سگ دیگری در گرفتن شکار وجود داشته باشد، اطمینان حاصل نمیشود که نام خدا بر سگِ کشنده حیوان برده شده باشد؛ ازاینرو شکار خورده نمیشود. مذاهب فقهی درباره شرایط تکمیلیِ ذکر نام خدا و شکار بحث کردهاند، اما این روایت بر اهمیتِ مشخص و مجاز بودنِ علت مرگ تأکید میکند.
- هنگام شکار، بررسی کنید حیوان چگونه هدف قرار گرفته است؛ طبق این روایت، کشتن با پهلوی کند ابزار آن را حلال نمیکند.
- برای شکار از سگی استفاده کنید که خودتان مأمور کردهاید و نام خدا را بر آن ببرید.
- اگر نمیتوانید مطمئن شوید که سگ شما شکار را گرفته و کشته است، آن را نخورید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.