Sahih Muslim، حدیث 5876
روایتشده توسط Abu Hurairah. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abu Hurairah
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، ح وَحَدَّثَنَا أَبُو سَعِيدٍ الأَشَجُّ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، كِلاَهُمَا عَنِ الأَعْمَشِ، بِهَذَا الإِسْنَادِ وَفِي حَدِيثِهِمَا " وَلاَ يَقُلِ الْعَبْدُ لِسَيِّدِهِ مَوْلاَىَ " . وَزَادَ فِي حَدِيثِ أَبِي مُعَاوِيَةَ " فَإِنَّ مَوْلاَكُمُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ " .
ابوبکر بن ابیشیبه و ابوکریب برای ما حدیث نقل کردند و گفتند: ابومعاویه برای ما حدیث گفت. و ابوسعید اشجّ برای ما حدیث نقل کرد و وکیع برای ما حدیث گفت؛ هر دو از اعمش با همین سند روایت کردهاند و در حدیثشان آمده است:
«و بنده نباید به سرور خود بگوید: مولای من.» و در حدیث ابومعاویه این افزوده آمده است: «زیرا مولای حقیقی شما، الله عزوجل است.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
بنده، ارباب انسانی خود را «پروردگار» نمیخواند؛ این عنوان از آنِ الله است.
واژهای عربی با معانی گوناگون، از جمله سرور، ارباب، نگهبان یا همپیمان است. در اینجا منظور عنوانی است که برای خطاب به ارباب انسانی به کار میرود.
در اینجا یعنی کسی که در خدمت اربابی است؛ این واژه در این روایت به معنای پرستشکننده نیست.
عالمان از این روایت نتیجه میگیرند که باید در سخنگفتن دقت کرد و از بهکاربردن عنوانی برای ارباب انسانی پرهیز کرد که در معنای الهیاش مخصوص الله است. از سیاق روایت روشن میشود که نهی دربارهٔ همین شیوهٔ خطابِ مورد نظر است؛ این نهی به معنای انکار کاربردهای انسانی واژهٔ «مولی» در بافتهای دیگر نیست. همچنین روایت تأکید میکند که الله پروردگار و ارباب حقیقی است.
- شیوههای خطابی را برگزینید که محترمانه باشند و دربارهٔ یگانگی فرمانروایی الله ابهام ایجاد نکنند.
- در زبان دینی، تنها به واژههای جداگانه توجه نکنید؛ معنا و بافت آنها را نیز در نظر بگیرید.
- در گفتار و کردار خود اقرار کنید که الله برترین پروردگار و ارباب است.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.