مقدمه · Sahih Muslim

Sahih Muslim، حدیث 61

روایت‌شده توسط Abu Dharr. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.

Sahih (معتبر)کتاب: مقدمه
صحيح مسلم
چه کسی روایت کرد؟

از مسلم تا پیامبر ﷺ

Sahih (معتبر)
  1. 1زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍآن را به مسلم روایت کرد
  2. 2عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ
  3. 3أَبِي
  4. 4حُسَيْنٌ الْمُعَلِّمُ
  5. 5ابْنِ بُرَيْدَةَ
  6. 6يَحْيَى بْنِ يَعْمَرَ
  7. 7أَبَا الأَسْوَدِ
  8. 8أَبِي ذَرٍّ
  9. 9رسول خدا ﷺ

ترتیب مطابق متن عربی این روایت است. صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته می‌شود.

روایت

متن عربی

وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ الْمُعَلِّمُ، عَنِ ابْنِ بُرَيْدَةَ، عَنْ يَحْيَى بْنِ يَعْمَرَ، أَنَّ أَبَا الأَسْوَدِ، حَدَّثَهُ عَنْ أَبِي ذَرٍّ، أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏ "‏ لَيْسَ مِنْ رَجُلٍ ادَّعَى لِغَيْرِ أَبِيهِ وَهُوَ يَعْلَمُهُ إِلاَّ كَفَرَ وَمَنِ ادَّعَى مَا لَيْسَ لَهُ فَلَيْسَ مِنَّا وَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّارِ وَمَنْ دَعَا رَجُلاً بِالْكُفْرِ أَوْ قَالَ عَدُوَّ اللَّهِ ‏.‏ وَلَيْسَ كَذَلِكَ إِلاَّ حَارَ عَلَيْهِ ‏" ‏ ‏.‏

ترجمه

زُهَیر بن حَرْب برایم حدیث کرد، عَبْدُ الصَّمَد بن عَبْدِ الْوَارِث برایمان حدیث کرد، پدرم برایمان حدیث کرد، حُسَین الْمُعَلِّم برایمان حدیث کرد، از ابْن بُرَیدَه، از یَحْیَى بن یَعْمَر، که أَبُو الْأَسْوَد برایش از أَبُو ذَرّ حدیث کرد که او رسول الله ﷺ را شنید که می‌فرمودند:

«هیچ مردی نیست که آگاهانه خود را به غیر از پدر واقعی‌اش نسبت دهد مگر اینکه کفر ورزیده است. و هر کس مالکیت چیزی را که متعلق به او نیست ادعا کند، از ما نیست و باید جایگاه خود را در دوزخ آماده سازد. و هر کس کسی را به کفر بخواند یا بگوید «ای دشمن خدا»، در حالی که آن شخص چنین نیست، آن اتهام به خود گوینده بازخواهد گشت.»

ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمه‌شده از عربی.

پیام اصلی

تحریف نسب و اتهام‌های ناروا از گناهان بزرگ‌اند.

توضیح واژه‌های دشوار
کفر

انکار؛ در متون، این واژه گاهی برای نکوهش بسیار شدید یک عمل به کار می‌رود، بی‌آنکه لزوماً به معنای خارج شدن شخص از ایمان باشد.

خود را به کسی جز پدرش نسبت دادن

آگاهانه پدر یا نسبی را ادعا کردن که با نسب واقعی و شناخته‌شدهٔ فرد متفاوت است.

این اتهام به خود او بازمی‌گردد

کسی که دیگری را بدون حق به کفر متهم کند، خود بار گناه و خطر آن اتهام را بر دوش می‌گیرد.

برداشت‌های عالمان

شارحان کلاسیک توضیح می‌دهند که هشدار دربارهٔ کفر در مورد انکار عمدی نسب، لزوماً به این معنا نیست که فرد از اسلام خارج می‌شود؛ معنا به سنگینی و قصدِ عمل بستگی دارد. این روایت همچنین تصاحب ناحق دارایی و نسبت دادن شتاب‌زدهٔ کفر به دیگری را منع می‌کند. چهار مذهب فقهی اهل سنت از نسبِ تثبیت‌شده حمایت می‌کنند و افترا و تصاحب ناحق را حرام می‌دانند؛ متهم کردن کسی به کفر نیازمند دانش و احتیاط فراوان است.

درس‌هایی برای امروز
  1. نسب و پیوندهای خانوادگی را صادقانه بیان کنید و ادعاهای تأییدنشده دربارهٔ والدین کسی را منتشر نکنید.
  2. مال، حق یا آبرویی را که مستحق آن نیستید تصاحب نکنید.
  3. بدون دانش معتبر و دلیل سنجیده، کسی را کافر یا دشمن خدا نخوانید.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

هر روز یک حدیث، به زبان خودت

اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه می‌دهد؛ حتی به‌صورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.