Sunan an-Nasa'i، حدیث 2447
روایتشده توسط Anas ibn Malik. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Anas ibn Malik
روایت
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمُبَارَكِ، قَالَ حَدَّثَنَا الْمُظَفَّرُ بْنُ مُدْرِكٍ أَبُو كَامِلٍ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، قَالَ أَخَذْتُ هَذَا الْكِتَابَ مِنْ ثُمَامَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ كَتَبَ لَهُمْ إِنَّ هَذِهِ فَرَائِضُ الصَّدَقَةِ الَّتِي فَرَضَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْمُسْلِمِينَ الَّتِي أَمَرَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ بِهَا رَسُولَهُ صلى الله عليه وسلم فَمَنْ سُئِلَهَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ عَلَى وَجْهِهَا فَلْيُعْطِ وَمَنْ سُئِلَ فَوْقَ ذَلِكَ فَلاَ يُعْطِ فِيمَا دُونَ خَمْسٍ وَعِشْرِينَ مِنَ الإِبِلِ فِي كُلِّ خَمْسِ ذَوْدٍ شَاةٌ فَإِذَا بَلَغَتْ خَمْسًا وَعِشْرِينَ فَفِيهَا بِنْتُ مَخَاضٍ إِلَى خَمْسٍ وَثَلاَثِينَ فَإِنْ لَمْ تَكُنْ بِنْتُ مَخَاضٍ فَابْنُ لَبُونٍ ذَكَرٌ فَإِذَا بَلَغَتْ سِتًّا وَثَلاَثِينَ فَفِيهَا بِنْتُ لَبُونٍ إِلَى خَمْسٍ وَأَرْبَعِينَ فَإِذَا بَلَغَتْ سِتَّةً وَأَرْبَعِينَ فَفِيهَا حِقَّةٌ طَرُوقَةُ الْفَحْلِ إِلَى سِتِّينَ فَإِذَا بَلَغَتْ إِحْدَى وَسِتِّينَ فَفِيهَا جَذَعَةٌ إِلَى خَمْسٍ وَسَبْعِينَ فَإِذَا بَلَغَتْ سِتًّا وَسَبْعِينَ فَفِيهَا بِنْتَا لَبُونٍ إِلَى تِسْعِينَ فَإِذَا بَلَغَتْ إِحْدَى وَتِسْعِينَ فَفِيهَا حِقَّتَانِ طَرُوقَتَا الْفَحْلِ إِلَى عِشْرِينَ وَمِائَةٍ فَإِذَا زَادَتْ عَلَى عِشْرِينَ وَمِائَةٍ فَفِي كُلِّ أَرْبَعِينَ بِنْتُ لَبُونٍ وَفِي كُلِّ خَمْسِينَ حِقَّةٌ فَإِذَا تَبَايَنَ أَسْنَانُ الإِبِلِ فِي فَرَائِضِ الصَّدَقَاتِ فَمَنْ بَلَغَتْ عِنْدَهُ صَدَقَةُ الْجَذَعَةِ وَلَيْسَتْ عِنْدَهُ جَذَعَةٌ وَعِنْدَهُ حِقَّةٌ فَإِنَّهَا تُقْبَلُ مِنْهُ الْحِقَّةُ وَيَجْعَلُ مَعَهَا شَاتَيْنِ إِنِ اسْتَيْسَرَتَا لَهُ أَوْ عِشْرِينَ دِرْهَمًا وَمَنْ بَلَغَتْ عِنْدَهُ صَدَقَةُ الْحِقَّةِ وَلَيْسَتْ عِنْدَهُ حِقَّةٌ وَعِنْدَهُ جَذَعَةٌ فَإِنَّهَا تُقْبَلُ مِنْهُ وَيُعْطِيهِ الْمُصَدِّقُ عِشْرِينَ دِرْهَمًا أَوْ شَاتَيْنِ إِنِ اسْتَيْسَرَتَا لَهُ وَمَنْ بَلَغَتْ عِنْدَهُ صَدَقَةُ الْحِقَّةِ وَلَيْسَتْ عِنْدَهُ وَعِنْدَهُ بِنْتُ لَبُونٍ فَإِنَّهَا تُقْبَلُ مِنْهُ وَيَجْعَلُ مَعَهَا شَاتَيْنِ إِنِ اسْتَيْسَرَتَا لَهُ أَوْ عِشْرِينَ دِرْهَمًا وَمَنْ بَلَغَتْ عِنْدَهُ صَدَقَةُ ابْنَةِ لَبُونٍ وَلَيْسَتْ عِنْدَهُ إِلاَّ حِقَّةٌ فَإِنَّهَا تُقْبَلُ مِنْهُ وَيُعْطِيهِ الْمُصَدِّقُ عِشْرِينَ دِرْهَمًا أَوْ شَاتَيْنِ وَمَنْ بَلَغَتْ عِنْدَهُ صَدَقَةُ ابْنَةِ لَبُونٍ وَلَيْسَتْ عِنْدَهُ بِنْتُ لَبُونٍ وَعِنْدَهُ بِنْتُ مَخَاضٍ فَإِنَّهَا تُقْبَلُ مِنْهُ وَيَجْعَلُ مَعَهَا شَاتَيْنِ إِنِ اسْتَيْسَرَتَا لَهُ أَوْ عِشْرِينَ دِرْهَمًا وَمَنْ بَلَغَتْ عِنْدَهُ صَدَقَةُ ابْنَةِ مَخَاضٍ وَلَيْسَ عِنْدَهُ إِلاَّ ابْنُ لَبُونٍ ذَكَرٌ فَإِنَّهُ يُقْبَلُ مِنْهُ وَلَيْسَ مَعَهُ شَىْءٌ وَمَنْ لَمْ يَكُنْ عِنْدَهُ إِلاَّ أَرْبَعٌ مِنَ الإِبِلِ فَلَيْسَ فِيهَا شَىْءٌ إِلاَّ أَنْ يَشَاءَ رَبُّهَا وَفِي صَدَقَةِ الْغَنَمِ فِي سَائِمَتِهَا إِذَا كَانَتْ أَرْبَعِينَ فَفِيهَا شَاةٌ إِلَى عِشْرِينَ وَمِائَةٍ فَإِذَا زَادَتْ وَاحِدَةٌ فَفِيهَا شَاتَانِ إِلَى مِائَتَيْنِ فَإِذَا زَادَتْ وَاحِدَةٌ فَفِيهَا ثَلاَثُ شِيَاهٍ إِلَى ثَلاَثِمِائَةٍ فَإِذَا زَادَتْ فَفِي كُلِّ مِائَةٍ شَاةٌ وَلاَ يُؤْخَذُ فِي الصَّدَقَةِ هَرِمَةٌ وَلاَ ذَاتُ عَوَارٍ وَلاَ تَيْسُ الْغَنَمِ إِلاَّ أَنْ يَشَاءَ الْمُصَّدِّقُ وَلاَ يُجْمَعُ بَيْنَ مُتَفَرِّقٍ وَلاَ يُفَرَّقُ بَيْنَ مُجْتَمِعٍ خَشْيَةَ الصَّدَقَةِ وَمَا كَانَ مِنْ خَلِيطَيْنِ فَإِنَّهُمَا يَتَرَاجَعَانِ بَيْنَهُمَا بِالسَّوِيَّةِ فَإِذَا كَانَتْ سَائِمَةُ الرَّجُلِ نَاقِصَةً مِنْ أَرْبَعِينَ شَاةٌ وَاحِدَةٌ فَلَيْسَ فِيهَا شَىْءٌ إِلاَّ أَنْ يَشَاءَ رَبُّهَا وَفِي الرِّقَةِ رُبُعُ الْعُشْرِ فَإِنْ لَمْ تَكُنْ إِلاَّ تِسْعِينَ وَمِائَةَ دِرْهَمٍ فَلَيْسَ فِيهَا شَىْءٌ إِلاَّ أَنْ يَشَاءَ رَبُّهَا " .
محمد بن عبدالله بن مبارک به ما خبر داد و گفت: مظفر بن مدرک ابوکامل برای ما حدیث کرد و گفت: حماد بن سلمه برای ما حدیث کرد و گفت: من این کتاب را از ثمامه بن عبدالله بن انس بن مالک، از انس بن مالک گرفتم که ابوبکر برای آنان نوشت:
«همانا این فرایض صدقهای است که رسول خدا ﷺ بر مسلمانان واجب گردانید، همانگونه که الله عزوجل به رسولش ﷺ دستور داد. پس هر کس به شیوهی تعیینشده از او خواسته شد، باید آن را بپردازد؛ و هر کس بیش از آن از او خواسته شد، نباید بپردازد. در کمتر از بیست و پنج شتر، به ازای هر پنج شتر یک گوسفند است. چون به بیست و پنج رسید، در آن یک بنت مخاض (شتر مادهی یکساله) واجب میشود تا سی و پنج. اگر بنت مخاض نبود، ابن لبون (شتر نر دو ساله). چون به سی و شش رسید، در آن یک بنت لبون (شتر مادهی دو ساله) واجب میشود تا چهل و پنج. چون به چهل و شش رسید، در آن یک حقه (شتر مادهی سهساله) که با شتر نر آمیزش کرده باشد، تا شصت واجب میشود. چون به شصت و یک رسید، در آن یک جذعه (شتر مادهی چهار ساله) تا هفتاد و پنج واجب میشود. چون به هفتاد و شش رسید، در آن دو بنت لبون تا نود واجب میشود. چون به نود و یک رسید، در آن دو حقه که با شتر نر آمیزش کرده باشند، تا صد و بیست واجب میشود. چون از صد و بیست بیشتر شد، در هر چهل تا یک بنت لبون و در هر پنجاه تا یک حقه است. اگر سن شتران در فرایض صدقات متفاوت بود، کسی که صدقهی جذعه بر او واجب شده ولی جذعه ندارد و حقه دارد، حقه از او پذیرفته میشود و همراه آن دو گوسفند میدهد اگر برایش آسان بود، یا بیست درهم. و کسی که صدقهی حقه بر او واجب شده ولی حقه ندارد و جذعه دارد، از او پذیرفته میشود و مأمور جمعآوری زکات به او بیست درهم یا دو گوسفند میدهد اگر آسان بود. کسی که صدقهی حقه بر او واجب شده ولی ندارد و بنت لبون دارد، از او پذیرفته میشود و همراه آن دو گوسفند میدهد اگر آسان بود، یا بیست درهم. کسی که صدقهی بنت لبون بر او واجب شده ولی فقط حقه دارد، از او پذیرفته میشود و مأمور جمعآوری زکات به او بیست درهم یا دو گوسفند میدهد. کسی که صدقهی بنت لبون بر او واجب شده ولی بنت لبون ندارد و بنت مخاض دارد، از او پذیرفته میشود و همراه آن دو گوسفند میدهد اگر آسان بود، یا بیست درهم. کسی که صدقهی بنت مخاض بر او واجب شده ولی فقط ابن لبون نر دارد، از او پذیرفته میشود و چیزی همراه آن نیست. کسی که تنها چهار شتر داشته باشد، چیزی در آن واجب نیست مگر اینکه صاحبش بخواهد. در صدقهی گوسفندان چراکننده، وقتی چهل تا باشند، یک گوسفند در آنهاست تا صد و بیست. چون یکی اضافه شود، دو گوسفند است تا دویست. چون یکی دیگر اضافه شود، سه گوسفند است تا سیصد. چون بیشتر شود، در هر صد تا یک گوسفند است. در صدقه پیر، معیوب یا گوسفند نر گرفته نمیشود مگر اینکه مأمور زکات بخواهد. از ترس صدقه، جدا افتادهها را جمع نکنید و جمعشدهها را جدا نکنید. دو شریک باید به نسبت مساوی میان خود حساب کنند. اگر گوسفندان چراکنندهی مردی یکی کمتر از چهل باشد، چیزی در آن واجب نیست مگر اینکه صاحبش بخواهد. در نقره، ربعِ عُشر (دو و نیم درصد) است. اگر تنها صد و نود درهم باشد، چیزی در آن واجب نیست مگر اینکه صاحبش بخواهد.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
Aboe Bakr stelde de vaste zakaatdrempels voor vee en zilver vast.
Een vrouwelijke kameel die haar tweede levensjaar is begonnen.
Vee dat het grootste deel van het jaar vrij graast.
Een kwart van een tiende, oftewel 2,5 procent.
Geleerden leiden hieruit af dat zakaat op vee vaste minimumdrempels en voorgeschreven diercategorieën kent, en dat voor zilver een kwart van een tiende geldt zodra aan de voorwaarden is voldaan. Deze regels beschermen zowel de rechthebbenden als de eigenaar: de inzamelaar mag niet meer eisen dan het vastgestelde bedrag en mag geen gebrekkig dier nemen. Ook is het verboden kuddes samen te voegen of te splitsen om de zakaat te ontwijken of te verlagen. De wetscholen bespreken details zoals de voorwaarden voor grazend vee en de berekening van gemengde kuddes; voor toepassing op iemands bezit is deskundig fiqh-advies raadzaam.
- Bereken zakaat op vee en geld zorgvuldig aan de hand van de toepasselijke drempels en voorwaarden.
- Vraag bij inning alleen het voorgeschreven bedrag en sta niet toe dat kuddes kunstmatig worden samengevoegd of gesplitst.
- Houd bij gedeelde kuddes een transparante administratie bij, zodat iedere eigenaar zijn evenredige aandeel draagt.
Deze sahih-overlevering behandelt eveneens de vastgestelde zakaatdrempels voor bezit en helpt de voorschriften in deze brief in context te plaatsen.
Sunan an-Nasa'i · #2446 (Sahih)Deze sahih-overlevering over hetzelfde onderwerp ondersteunt de bespreking van zakaatverplichtingen en hun vaste drempels.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.