Jami at-Tirmidhi، حدیث 2154
روایتشده توسط Aishah. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Aishah
روایت
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، قال: حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ زَيْدِ بْنِ أَبِي الْمَوَالِي الْمُزَنِيُّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ مَوْهَبٍ، عَنْ عَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " سِتَّةٌ لَعَنْتُهُمْ لَعَنَهُمُ اللَّهُ وَكُلُّ نَبِيٍّ كَانَ الزَّائِدُ فِي كِتَابِ اللَّهِ وَالْمُكَذِّبُ بِقَدَرِ اللَّهِ وَالْمُتَسَلِّطُ بِالْجَبَرُوتِ لِيُعِزَّ بِذَلِكَ مَنْ أَذَلَّ اللَّهُ وَيُذِلَّ مَنْ أَعَزَّ اللَّهُ وَالْمُسْتَحِلُّ لِحَرَمِ اللَّهِ وَالْمُسْتَحِلُّ مِنْ عِتْرَتِي مَا حَرَّمَ اللَّهُ وَالتَّارِكُ لِسُنَّتِي " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَكَذَا رَوَى عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي الْمَوَالِي هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ مَوْهَبٍ عَنْ عَمْرَةَ عَنْ عَائِشَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . وَرَوَاهُ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ وَحَفْصُ بْنُ غِيَاثٍ وَغَيْرُ وَاحِدٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ مَوْهَبٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ حُسَيْنٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مُرْسَلاً وَهَذَا أَصَحُّ .
قتیبه برای ما حدیث کرد و گفت: عبدالرحمن بن زید بن ابیالموالی المزنی برای ما حدیث کرد، از عبیدالله بن عبدالرحمن بن موهب، از عمره، از عایشه که گفت: رسول خدا ﷺ فرمودند:
«شش گروهاند که من آنان را لعنت کردم و خداوند و هر پیامبری که پیش از من آمده نیز آنان را لعنت کرده است: کسی که در کتاب خدا چیزی بیفزاید، کسی که تقدیر الهی را تکذیب کند، کسی که با ستمگری حکومت کند تا بدان وسیله کسی را که خدا خوار داشته گرامی بدارد و کسی را که خدا گرامی داشته خوار سازد، کسی که حرامهای خدا را حلال شمارد، کسی از خاندانم که حرامهای خدا را حلال شمارد، و کسی که سنت مرا رها کند.» ابوعیسی میگوید: عبدالرحمن بن ابیالموالی این حدیث را بدین گونه از عبیدالله بن عبدالرحمن بن موهب، از عمره، از عایشه و از پیامبر ﷺ روایت کرده است. همچنین سفیان ثوری، حفص بن غیاث و بیش از یک نفر دیگر آن را از عبیدالله بن عبدالرحمن بن موهب، از علی بن حسین و از پیامبر ﷺ به صورت مرسل روایت کردهاند و این سند صحیحتر است.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
این حدیث درباره آسیبزدن به وحی، ایمان و هدایت پیامبرانه هشدار میدهد.
تقدیر و علم الله به آنچه رخ میدهد.
قدرتی ناروا که در آن مردم بهناحق گرامی داشته یا خوار میشوند.
روایتی که در آن تابعی پیامبر ﷺ را نام میبرد، بیآنکه صحابیِ واسطه را ذکر کند.
عالمان افزودن به کتاب الله را به معنای تحریف عمدی یا واردکردن متن میدانند، نه تفسیر وحی. هشدار درباره انکار قَدَر از یکی از اصول بنیادین ایمان پاسداری میکند؛ درحالیکه بخش مربوط به ستمگری، استفاده از قدرت برای پاداشدادن به ستم و زیانرساندن به درستکاران را نکوهش میکند. حلال شمردن آنچه الله حرام کرده، تجاوزی جدی به حدود دین است؛ و اشاره به فردی از خاندان پیامبر ﷺ روشن میکند که نسب، کسی را از این حکم معاف نمیکند. ترک سنت در اینجا کوتاهی جدی دینی شمرده شده است، هرچند ارزیابی موارد مشخص به دانش و توجه به شرایط نیاز دارد. ترمذی درباره این روایت یادآور میشود که بهنظر او طریق مُرسَل معتبرتر است.
- گفتههای دینی را با دانش معتبر بسنجید و متن وحی را تحریف نکنید.
- قدرت و نفوذ را برای گسترش عدالت به کار برید، نه برای گرامیداشتن یا زیانرساندن ناعادلانه به مردم.
- سنت را با دقت بیاموزید و بکوشید در انتخابهای روزمره خود از آن پیروی کنید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.