Sahih al-Bukhari, hadith 2488
Isinalaysay ni Rafi ibn Khadij. Tekstong Arabic na may sariling salin at paliwanag.
Mula kay al‑Bukhari pabalik sa Propeta ﷺ
- 1Ali ibn al‑Hakam al‑Ansariisinalaysay ito kay al‑Bukhariعَلِيُّ بْنُ الْحَكَمِ الأَنْصَارِيُّ
- 2Abu Awanaأَبُو عَوَانَةَ
- 3Sa'id ibn Masruqسَعِيدِ بْنِ مَسْرُوقٍ
- 4Abaya ibn Rifa'a ibn Rafi' ibn Khadijعَبَايَةَ بْنِ رِفَاعَةَ بْنِ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ
- 5Ang kanyang lolo, si Rafi'جَدِّهِ
- 6Ang Sugo ng Allah ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ
Pagkakasunod-sunod gaya ng nasa tekstong Arabic ng hadith na ito. Ang mga pangalan ay tinransliterado mula sa Arabic tungo sa Latin script. Itinuturing na mapagkakatiwalaan sa kabuuan ang Sahih al-Bukhari.
Ang salaysay
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْحَكَمِ الأَنْصَارِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَبَايَةَ بْنِ رِفَاعَةَ بْنِ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، عَنْ جَدِّهِ، قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِذِي الْحُلَيْفَةِ فَأَصَابَ النَّاسَ جُوعٌ فَأَصَابُوا إِبِلاً وَغَنَمًا. قَالَ وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي أُخْرَيَاتِ الْقَوْمِ فَعَجِلُوا وَذَبَحُوا وَنَصَبُوا الْقُدُورَ، فَأَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِالْقُدُورِ فَأُكْفِئَتْ، ثُمَّ قَسَمَ فَعَدَلَ عَشْرَةً مِنَ الْغَنَمِ بِبَعِيرٍ فَنَدَّ مِنْهَا بَعِيرٌ، فَطَلَبُوهُ فَأَعْيَاهُمْ، وَكَانَ فِي الْقَوْمِ خَيْلٌ يَسِيرَةٌ فَأَهْوَى رَجُلٌ مِنْهُمْ بِسَهْمٍ فَحَبَسَهُ اللَّهُ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ لِهَذِهِ الْبَهَائِمِ أَوَابِدَ كَأَوَابِدِ الْوَحْشِ فَمَا غَلَبَكُمْ مِنْهَا فَاصْنَعُوا بِهِ هَكَذَا ". فَقَالَ جَدِّي إِنَّا نَرْجُو ـ أَوْ نَخَافُ ـ الْعَدُوَّ غَدًا، وَلَيْسَتْ مَعَنَا مُدًى أَفَنَذْبَحُ بِالْقَصَبِ. قَالَ " مَا أَنْهَرَ الدَّمَ وَذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ، فَكُلُوهُ، لَيْسَ السِّنَّ وَالظُّفُرَ، وَسَأُحَدِّثُكُمْ عَنْ ذَلِكَ، أَمَّا السِّنُّ فَعَظْمٌ وَأَمَّا الظُّفُرُ فَمُدَى الْحَبَشَةِ ".
Ibinigay sa amin ni Ali bin Al-Hakam Al-Ansari, ibinigay sa amin ni Abu Awana, mula kay Sa'id bin Masruq, mula kay Abaya bin Rifa'a bin Rafi' bin Khadij, mula sa kanyang lolo, na nagsabi: Kami ay kasama ng Propeta ﷺ sa Dhul-Hulaifa nang gutumin ang mga tao at nakakuha sila ng mga kamelyo at tupa. Sinabi niya: Ang Propeta ﷺ ay nasa hulihan ng pangkat, kaya nagmadali sila at nagpatay ng hayop at naglagay ng mga kaldero upang magluto. Inutusan ng Propeta ﷺ na itaob ang mga kaldero, pagkatapos ay hinati niya ang mga hayop at itinumbas ang sampung tupa sa isang kamelyo. Tumakas ang isang kamelyo at hinabol ito ng mga tao hanggang sa mapagod sila. May kaunting kabayo sa pangkat, kaya tinira ng isang lalaki ang kamelyo gamit ang palaso at pinatigil ito ng Allah. Pagkatapos ay sinabi ng Propeta ﷺ:
"Ang ilang hayop na ito ay may ugaling tumakas tulad ng mga mailap na hayop, kaya kung may matalis sa inyo, gawin ninyo ito." Sinabi ng aking lolo: "Inaasahan namin — o natatakot kami — sa kaaway bukas, at wala kaming mga kutsilyo; maaari ba naming patayin ang mga hayop gamit ang mga kawayan?" Sumagot siya: "Anumang bagay na nakapagpapadaloy ng dugo at binanggit ang pangalan ng Allah dito, kainin ninyo ito, maliban sa ngipin at kuko. Ipapaliwanag ko sa inyo ang tungkol dito: Ang ngipin ay buto, at ang kuko ay kutsilyo ng mga Habashi."
Salin at paliwanag ng Khutba World, isinalin mula sa Arabic.
Dapat ipamahagi nang patas ang samsam, at may malinaw na mga tuntunin ang pangangailangang pagkatay ng hayop.
Inilalarawan ng salaysay ang pangyayari sa Dhu al-Hulaifa: nagutom ang pangkat, kaya kumuha sila ng mga kamelyo at tupa bilang samsam at kinatay ang mga ito bago inayos ng Propeta ﷺ ang pamamahagi.
Isang lugar malapit sa Medina kung saan naroon ang Propeta ﷺ at ang kanyang mga kasamahan noong pangyayaring ito.
Isang matalim na kasangkapang wastong nakapagpapadaloy ng dugo ng hayop kapag kinakatay ito.
Maaaring mahirap hulihin ang hayop na nakatakas. Kung hindi ito makontrol, maaari itong tamaan ng isang ipinapanaog na bagay upang katayin.
Hinuha ng mga iskolar na dapat ipamahagi ang samsam ayon sa patnubay ng pinunong may awtoridad. Sa pangyayaring ito, itinumbas ng Propeta ﷺ ang sampung tupa sa isang kamelyo. Pinahihintulutan ng nakararaming hurista ang pagkatay sa hayop na nakatakas at hindi mahuli sa pamamagitan ng palaso o kahalintulad na paraan, kung dadaloy ang dugo at babanggitin ang pangalan ni Allah. Hindi wastong kasangkapan sa pagkatay ang ngipin o kuko. Tinatalakay ng apat na Sunni na madhhab ang mas detalyadong mga kondisyon para maging wasto ang pagkatay at pamamahagi ng samsam, ngunit nagsisilbi ang salaysay na ito bilang batayan ng mga pangunahing tuntuning nabanggit.
- Sa pinagsasaluhang samsam, hintayin ang patas na pamamahagi ng pinunong may awtoridad, kahit nagmamadali o nagugutom.
- Banggitin ang pangalan ni Allah sa pagkatay at huwag gumamit ng ngipin o kuko bilang kasangkapan.
- Maingat na asikasuhin ang nakatakas na hayop: kung hindi ito mahuli, sundin ang wastong mga tuntunin para sa pangangailangang pagkatay.
Tinutukoy rin ng sahih na salaysay na ito ni Rafi ibn Khadij ang mga kondisyon ng pagkatay at kaugnay ito ng pagpapahintulot sa paggamit ng angkop na matalim na kasangkapan.
Sahih al-Bukhari · #2483 (Sahih)Tungkol sa pamamahagi ng samsam ang salaysay na ito ni Jabir ibn Abdullah at nagbibigay ito ng konteksto sa pangangasiwa ng mga pinagsasaluhang pag-aari.
Isang hadith araw-araw, sa iyong wika
Binibigyan ka ng app ng hadith na may paliwanag araw-araw, pati bilang widget sa iyong telepono. Libreng gamitin.