Mga Kagalingan ng mga Ansar sa Madinah · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, hadith 3905

Isinalaysay ni Aisha. Tekstong Arabic na may sariling salin at paliwanag.

Sahih (mapagkakatiwalaan)Aklat: Mga Kagalingan ng mga Ansar sa Madinah
صحيح البخاري
Sino ang nagsalaysay nito?

Isinalaysay ni Aisha

Sahih (mapagkakatiwalaan)

Itinuturing na mapagkakatiwalaan sa kabuuan ang Sahih al-Bukhari.

Ang salaysay

Tekstong Arabic

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ لَمْ أَعْقِلْ أَبَوَىَّ قَطُّ إِلاَّ وَهُمَا يَدِينَانِ الدِّينَ، وَلَمْ يَمُرَّ عَلَيْنَا يَوْمٌ إِلاَّ يَأْتِينَا فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم طَرَفَىِ النَّهَارِ بُكْرَةً وَعَشِيَّةً، فَلَمَّا ابْتُلِيَ الْمُسْلِمُونُ خَرَجَ أَبُو بَكْرٍ مُهَاجِرًا نَحْوَ أَرْضِ الْحَبَشَةِ، حَتَّى بَلَغَ بَرْكَ الْغِمَادِ لَقِيَهُ ابْنُ الدَّغِنَةِ وَهْوَ سَيِّدُ الْقَارَةِ‏.‏ فَقَالَ أَيْنَ تُرِيدُ يَا أَبَا بَكْرٍ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ أَخْرَجَنِي قَوْمِي، فَأُرِيدُ أَنْ أَسِيحَ فِي الأَرْضِ وَأَعْبُدَ رَبِّي‏.‏ قَالَ ابْنُ الدَّغِنَةِ فَإِنَّ مِثْلَكَ يَا أَبَا بَكْرٍ لاَ يَخْرُجُ وَلاَ يُخْرَجُ، إِنَّكَ تَكْسِبُ الْمَعْدُومَ، وَتَصِلُ الرَّحِمَ وَتَحْمِلُ الْكَلَّ، وَتَقْرِي الضَّيْفَ، وَتُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الْحَقِّ، فَأَنَا لَكَ جَارٌ، ارْجِعْ وَاعْبُدْ رَبَّكَ بِبَلَدِكَ‏.‏ فَرَجَعَ وَارْتَحَلَ مَعَهُ ابْنُ الدَّغِنَةِ، فَطَافَ ابْنُ الدَّغِنَةِ عَشِيَّةً فِي أَشْرَافِ قُرَيْشٍ، فَقَالَ لَهُمْ إِنَّ أَبَا بَكْرٍ لاَ يَخْرُجُ مِثْلُهُ وَلاَ يُخْرَجُ، أَتُخْرِجُونَ رَجُلاً يَكْسِبُ الْمَعْدُومَ، وَيَصِلُ الرَّحِمَ، وَيَحْمِلُ الْكَلَّ، وَيَقْرِي الضَّيْفَ، وَيُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الْحَقِّ فَلَمْ تُكَذِّبْ قُرَيْشٌ بِجِوَارِ ابْنِ الدَّغِنَةِ، وَقَالُوا لاِبْنِ الدَّغِنَةِ مُرْ أَبَا بَكْرٍ فَلْيَعْبُدْ رَبَّهُ فِي دَارِهِ، فَلْيُصَلِّ فِيهَا وَلْيَقْرَأْ مَا شَاءَ، وَلاَ يُؤْذِينَا بِذَلِكَ، وَلاَ يَسْتَعْلِنْ بِهِ، فَإِنَّا نَخْشَى أَنْ يَفْتِنَ نِسَاءَنَا وَأَبْنَاءَنَا‏.‏ فَقَالَ ذَلِكَ ابْنُ الدَّغِنَةِ لأَبِي بَكْرٍ، فَلَبِثَ أَبُو بَكْرٍ بِذَلِكَ يَعْبُدُ رَبَّهُ فِي دَارِهِ، وَلاَ يَسْتَعْلِنُ بِصَلاَتِهِ، وَلاَ يَقْرَأُ فِي غَيْرِ دَارِهِ، ثُمَّ بَدَا لأَبِي بَكْرٍ فَابْتَنَى مَسْجِدًا بِفِنَاءِ دَارِهِ وَكَانَ يُصَلِّي فِيهِ وَيَقْرَأُ الْقُرْآنَ، فَيَنْقَذِفُ عَلَيْهِ نِسَاءُ الْمُشْرِكِينَ وَأَبْنَاؤُهُمْ، وَهُمْ يَعْجَبُونَ مِنْهُ، وَيَنْظُرُونَ إِلَيْهِ، وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ رَجُلاً بَكَّاءً، لاَ يَمْلِكُ عَيْنَيْهِ إِذَا قَرَأَ الْقُرْآنَ، وَأَفْزَعَ ذَلِكَ أَشْرَافَ قُرَيْشٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ، فَأَرْسَلُوا إِلَى ابْنِ الدَّغِنَةِ، فَقَدِمَ عَلَيْهِمْ‏.‏ فَقَالُوا إِنَّا كُنَّا أَجَرْنَا أَبَا بَكْرٍ بِجِوَارِكَ، عَلَى أَنْ يَعْبُدَ رَبَّهُ فِي دَارِهِ، فَقَدْ جَاوَزَ ذَلِكَ، فَابْتَنَى مَسْجِدًا بِفِنَاءِ دَارِهِ، فَأَعْلَنَ بِالصَّلاَةِ وَالْقِرَاءَةِ فِيهِ، وَإِنَّا قَدْ خَشِينَا أَنْ يَفْتِنَ نِسَاءَنَا وَأَبْنَاءَنَا فَانْهَهُ، فَإِنْ أَحَبَّ أَنْ يَقْتَصِرَ عَلَى أَنْ يَعْبُدَ رَبَّهُ فِي دَارِهِ فَعَلَ، وَإِنْ أَبَى إِلاَّ أَنْ يُعْلِنَ بِذَلِكَ فَسَلْهُ أَنْ يَرُدَّ إِلَيْكَ ذِمَّتَكَ، فَإِنَّا قَدْ كَرِهْنَا أَنْ نُخْفِرَكَ، وَلَسْنَا مُقِرِّينَ لأَبِي بَكْرٍ الاِسْتِعْلاَنَ‏.‏ قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَتَى ابْنُ الدَّغِنَةِ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَقَالَ قَدْ عَلِمْتَ الَّذِي عَاقَدْتُ لَكَ عَلَيْهِ، فَإِمَّا أَنْ تَقْتَصِرَ عَلَى ذَلِكَ، وَإِمَّا أَنْ تَرْجِعَ إِلَىَّ ذِمَّتِي، فَإِنِّي لاَ أُحِبُّ أَنْ تَسْمَعَ الْعَرَبُ أَنِّي أُخْفِرْتُ فِي رَجُلٍ عَقَدْتُ لَهُ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ فَإِنِّي أَرُدُّ إِلَيْكَ جِوَارَكَ وَأَرْضَى بِجِوَارِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ‏.‏ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَئِذٍ بِمَكَّةَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِلْمُسْلِمِينَ ‏"‏ إِنِّي أُرِيتُ دَارَ هِجْرَتِكُمْ ذَاتَ نَخْلٍ بَيْنَ لاَبَتَيْنِ ‏"‏‏.‏ وَهُمَا الْحَرَّتَانِ، فَهَاجَرَ مَنْ هَاجَرَ قِبَلَ الْمَدِينَةِ، وَرَجَعَ عَامَّةُ مَنْ كَانَ هَاجَرَ بِأَرْضِ الْحَبَشَةِ إِلَى الْمَدِينَةِ، وَتَجَهَّزَ أَبُو بَكْرٍ قِبَلَ الْمَدِينَةِ، فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ عَلَى رِسْلِكَ، فَإِنِّي أَرْجُو أَنْ يُؤْذَنَ لِي ‏"‏‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ وَهَلْ تَرْجُو ذَلِكَ بِأَبِي أَنْتَ قَالَ ‏"‏ نَعَمْ ‏"‏‏.‏ فَحَبَسَ أَبُو بَكْرٍ نَفْسَهُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِيَصْحَبَهُ، وَعَلَفَ رَاحِلَتَيْنِ كَانَتَا عِنْدَهُ وَرَقَ السَّمُرِ وَهْوَ الْخَبَطُ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ‏.‏ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ قَالَ عُرْوَةُ قَالَتْ عَائِشَةُ فَبَيْنَمَا نَحْنُ يَوْمًا جُلُوسٌ فِي بَيْتِ أَبِي بَكْرٍ فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ قَالَ قَائِلٌ لأَبِي بَكْرٍ هَذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُتَقَنِّعًا ـ فِي سَاعَةٍ لَمْ يَكُنْ يَأْتِينَا فِيهَا ـ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ فِدَاءٌ لَهُ أَبِي وَأُمِّي، وَاللَّهِ مَا جَاءَ بِهِ فِي هَذِهِ السَّاعَةِ إِلاَّ أَمْرٌ‏.‏ قَالَتْ فَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَأْذَنَ، فَأُذِنَ لَهُ فَدَخَلَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لأَبِي بَكْرٍ ‏"‏ أَخْرِجْ مَنْ عِنْدَكَ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّمَا هُمْ أَهْلُكَ بِأَبِي أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ‏.‏ قَالَ ‏"‏ فَإِنِّي قَدْ أُذِنَ لِي فِي الْخُرُوجِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ الصَّحَابَةُ بِأَبِي أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ‏.‏ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ نَعَمْ ‏"‏‏.‏ قَالَ أَبُو بَكْرٍ فَخُذْ بِأَبِي أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِحْدَى رَاحِلَتَىَّ هَاتَيْنِ‏.‏ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ بِالثَّمَنِ ‏"‏‏.‏ قَالَتْ عَائِشَةُ فَجَهَّزْنَاهُمَا أَحَثَّ الْجَهَازِ، وَصَنَعْنَا لَهُمَا سُفْرَةً فِي جِرَابٍ، فَقَطَعَتْ أَسْمَاءُ بِنْتُ أَبِي بَكْرٍ قِطْعَةً مَنْ نِطَاقِهَا فَرَبَطَتْ بِهِ عَلَى فَمِ الْجِرَابِ، فَبِذَلِكَ سُمِّيَتْ ذَاتَ النِّطَاقِ ـ قَالَتْ ـ ثُمَّ لَحِقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ بِغَارٍ فِي جَبَلِ ثَوْرٍ فَكَمَنَا فِيهِ ثَلاَثَ لَيَالٍ، يَبِيتُ عِنْدَهُمَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ وَهْوَ غُلاَمٌ شَابٌّ ثَقِفٌ لَقِنٌ، فَيُدْلِجُ مِنْ عِنْدِهِمَا بِسَحَرٍ، فَيُصْبِحُ مَعَ قُرَيْشٍ بِمَكَّةَ كَبَائِتٍ، فَلاَ يَسْمَعُ أَمْرًا يُكْتَادَانِ بِهِ إِلاَّ وَعَاهُ، حَتَّى يَأْتِيَهُمَا بِخَبَرِ ذَلِكَ حِينَ يَخْتَلِطُ الظَّلاَمُ، وَيَرْعَى عَلَيْهِمَا عَامِرُ بْنُ فُهَيْرَةَ مَوْلَى أَبِي بَكْرٍ مِنْحَةً مِنْ غَنَمٍ، فَيُرِيحُهَا عَلَيْهِمَا حِينَ يَذْهَبُ سَاعَةٌ مِنَ الْعِشَاءِ، فَيَبِيتَانِ فِي رِسْلٍ وَهْوَ لَبَنُ مِنْحَتِهِمَا وَرَضِيفِهِمَا، حَتَّى يَنْعِقَ بِهَا عَامِرُ بْنُ فُهَيْرَةَ بِغَلَسٍ، يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي كُلِّ لَيْلَةٍ مِنْ تِلْكَ اللَّيَالِي الثَّلاَثِ، وَاسْتَأْجَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ رَجُلاً مِنْ بَنِي الدِّيلِ، وَهْوَ مِنْ بَنِي عَبْدِ بْنِ عَدِيٍّ هَادِيًا خِرِّيتًا ـ وَالْخِرِّيتُ الْمَاهِرُ بِالْهِدَايَةِ ـ قَدْ غَمَسَ حِلْفًا فِي آلِ الْعَاصِ بْنِ وَائِلٍ السَّهْمِيِّ، وَهْوَ عَلَى دِينِ كُفَّارِ قُرَيْشٍ فَأَمِنَاهُ، فَدَفَعَا إِلَيْهِ رَاحِلَتَيْهِمَا، وَوَاعَدَاهُ غَارَ ثَوْرٍ بَعْدَ ثَلاَثِ لَيَالٍ بِرَاحِلَتَيْهِمَا صُبْحَ ثَلاَثٍ، وَانْطَلَقَ مَعَهُمَا عَامِرُ بْنُ فُهَيْرَةَ وَالدَّلِيلُ فَأَخَذَ بِهِمْ طَرِيقَ السَّوَاحِلِ‏.‏

Salin

Ikinuwento ni Aisha (radiyallahu anha): Hindi ko naalala ang aking mga magulang na sumusunod sa anumang relihiyon maliban sa tunay na relihiyon (Islam), at walang isang araw na lumipas na hindi kami binibisita ng Sugo ng Allah ﷺ sa umaga at sa hapon. Nang subukin ang mga Muslim, naglakbay si Abu Bakr patungo sa lupain ng Ethiopia upang lumipat, at nang makarating siya sa Bark-al-Ghimad, sinalubong siya ni Ibn Ad-Daghina, ang pinuno ng tribong Qara, na nagsabi:

"O Abu Bakr! Saan ka pupunta?" Sumagot si Abu Bakr: "Pinalayas ako ng aking mga kababayan, kaya nais kong maglakbay sa lupa at sambahin ang aking Panginoon." Sinabi ni Ibn Ad-Daghina: "O Abu Bakr! Ang isang tulad mo ay hindi dapat lisanin ang kanyang bayan, o palayasin, dahil tinutulungan mo ang mga mahihirap na kumita, pinapanatili mo ang mabuting ugnayan sa iyong kamag-anak, inaalagaan mo ang mga mahihina, nagpapakain ka sa mga panauhin, at tumutulong ka sa mga nasalanta. Kaya't ako ang iyong tagapag-ingat. Bumalik ka at sambahin ang iyong Panginoon sa iyong bayan." Kaya't bumalik si Abu Bakr at sinamahan siya ni Ibn Ad-Daghina. Sa gabi, bumisita si Ibn Ad-Daghina sa mga mararangal na tao ng Quraysh at sinabi sa kanila: "Ang isang tulad ni Abu Bakr ay hindi dapat lisanin ang kanyang bayan o palayasin. Pinalayas ba ninyo ang isang taong tumutulong sa mga mahihirap, nakikipag-ugnayan sa kamag-anak, umaalaga sa mahihina, nagpapakain sa panauhin, at tumutulong sa mga nasalanta?" Hindi matanggihan ng Quraysh ang proteksyon ni Ibn Ad-Daghina, kaya't sinabi nila: "Hayaan mong sambihin ni Abu Bakr ang kanyang Panginoon sa loob ng kanyang bahay. Maaari siyang manalangin at bumasa doon ng anumang gusto niya, ngunit huwag niya kaming gambalain dito, at huwag niyang gawin ito sa publiko, dahil natatakot kaming maapektuhan ang aming mga kababaihan at anak." Ibinabalita ni Ibn Ad-Daghina ito kay Abu Bakr. Nanatili si Abu Bakr sa kalagayang iyon, sumasamba sa kanyang Panginoon sa loob ng kanyang bahay. Hindi siya nananalangin sa publiko, ni bumabasa ng Quran sa labas ng kanyang bahay. Pagkatapos, naisipan ni Abu Bakr na magtayo ng masjid sa harap ng kanyang bahay, at doon siya nananalangin at bumabasa ng Quran. Nagsimulang magtipon ang mga kababaihan at anak ng mga musyrik sa paligid niya. Namangha sila at tinitingnan siya. Si Abu Bakr ay isang taong madalas umiyak, at hindi niya mapigilan ang pagluha kapag bumabasa ng Quran. Nakatakot ito sa mga mararangal na musyrik ng Quraysh, kaya't ipinatawag nila si Ibn Ad-Daghina. Nang dumating siya, sinabi nila: "Tinanggap namin ang iyong proteksyon kay Abu Bakr sa kondisyong sasambahin niya ang kanyang Panginoon sa loob ng kanyang bahay, ngunit nilabag niya ang mga kundisyon at nagtayo siya ng masjid sa harap ng kanyang bahay kung saan siya nananalangin at bumabasa ng Quran sa publiko. Natatakot na ngayon kaming maapektuhan ang aming mga kababaihan at anak. Kaya't pigilan siya. Kung nais niyang limitahan ang pagsamba sa kanyang Panginoon sa loob ng kanyang bahay, maaari niyang gawin iyon, ngunit kung igigiit niyang gawin ito nang hayagan, hingin mo sa kanya na bitawan ka sa iyong obligasyong protektahan siya, dahil ayaw naming sirahin ang aming kasunduan sa iyo, ngunit hindi namin papayagan si Abu Bakr na ihayag ang kanyang gawain sa publiko." Pumunta si Ibn Ad-Daghina kay Abu Bakr at sinabi: "Alam mo ang kasunduang ginawa ko para sa iyo; ngayon, alinman sa sundin mo ito, o bitawan mo ako sa aking obligasyong protektahan ka, dahil ayokong marinig ng mga Arabo na nalabag ang aking kasunduan para sa isang tao." Sumagot si Abu Bakr: "Binitawan kita sa iyong kasunduang protektahan ako, at nasiyahan ako sa proteksyon ng Allah." Noong panahong iyon ay nasa Makkah ang Propeta ﷺ, at sinabi niya sa mga Muslim: "Ipinakita sa akin sa panaginip ang lugar ng inyong paglipat, isang lupaing may mga puno ng palma, sa pagitan ng dalawang bundok, ang dalawang mabatong lugar." Kaya't lumipat ang ilang tao patungong Madinah, at karamihan sa mga dating lumipat sa Ethiopia ay bumalik sa Madinah. Naghanda rin si Abu Bakr na pumunta sa Madinah, ngunit sinabi sa kanya ng Sugo ng Allah ﷺ: "Maghintay ka muna, dahil umaasa akong papayagan din akong lumipat." Sinabi ni Abu Bakr: "Inaasahan mo ba talaga iyon? Ipagsakripisyo sana ang aking ama para sa iyo!" Sinabi ng Propeta ﷺ: "Oo." Kaya't hinintay ni Abu Bakr ang Sugo ng Allah ﷺ upang samahan siya. Pinakain niya ang dalawang babaeng kamelyo na kanyang pag-aari ng mga dahon ng punong Samur sa loob ng apat na buwan. Isang araw, habang kami'y nakaupo sa bahay ni Abu Bakr sa tanghaling-tapat, may nagsabi kay Abu Bakr: "Narito ang Sugo ng Allah ﷺ na may takip ang ulo, dumarating sa oras na hindi Niya karaniwang binibisita kami." Sinabi ni Abu Bakr: "Ipagsakripisyo sana ang aking mga magulang para sa Kanya. Demi Allah, hindi Siya dumating sa oras na ito kundi para sa isang mahalagang bagay." Dumating ang Sugo ng Allah ﷺ at humingi ng pahintulot na pumasok, at pinapasok Siya. Nang pumasok Siya, sinabi Niya kay Abu Bakr: "Palayasin mo ang lahat ng kasama mo." Sumagot si Abu Bakr: "Wala namang iba kundi ang iyong pamilya. Ipagsakripisyo sana ang aking ama para sa iyo, O Sugo ng Allah ﷺ!" Sinabi ng Propeta ﷺ: "Pinayagan na akong lumipat." Sinabi ni Abu Bakr: "Sasamahan ba kita? Ipagsakripisyo sana ang aking ama para sa iyo, O Sugo ng Allah ﷺ!" Sinabi ng Sugo ng Allah ﷺ: "Oo." Sinabi ni Abu Bakr: "O Sugo ng Allah ﷺ! Ipagsakripisyo sana ang aking ama para sa iyo, kumuha ka ng isa sa dalawang kamelyo kong ito." Sumagot ang Sugo ng Allah ﷺ: "Sa halaga nito." Kaya't mabilis naming inihanda ang kanilang gamit at naglagay ng pagkain sa isang supot na katad. Pinutol ni Asma, anak ni Abu Bakr, ang isang piraso mula sa kanyang sinturon at iginaliit nito ang bunganga ng supot, at dahil dito siya tinawag na Dhat-un-Nitaqain (May-ari ng Dalawang Sinturon). Pagkatapos, nakarating ang Sugo ng Allah ﷺ at si Abu Bakr sa isang yungib sa bundok ng Thaur at nanatili doon sa loob ng tatlong gabi. Si Abdullah bin Abi Bakr, na isang matalino at tusong binata, ay nananatiling kasama nila sa gabi. Umaalis siya bago sumikat ang araw upang sa umaga ay makasama siya sa Quraysh sa Makkah na parang doon siya natulog. Inaalala niya ang anumang pakana laban sa kanila, at kapag gumabi na, pupuntahan niya sila upang ibalita ito. Si Amir bin Fuhaira, ang pinalayang alipin ni Abu Bakr, ay nagdadala ng mga tupa sa kanila pagkatapos ng takipsilim upang magpahinga ang mga hayop. Kaya't laging may sariwang gatas sila sa gabi, gatas ng kanilang mga tupa, at gatas na pinainit gamit ang mainit na bato. Pagkatapos ay inaalis ni Amir bin Fuhaira ang kawan habang madilim pa (bago sumikat ang araw). Ginawa niya ito sa bawat gabi ng tatlong gabing iyon. Umupa ang Sugo ng Allah ﷺ at si Abu Bakr ng isang lalaki mula sa tribong Bani Ad-Dail, mula sa pamilyang Bani Abd bin Adi, bilang isang eksperto at gabay, at siya ay kaalyado ng pamilyang Al-'As bin Wail As-Sahmi at sumusunod sa relihiyon ng mga kafir ng Quraysh. Pinagkatiwalaan siya ng Propeta ﷺ at ni Abu Bakr at ibinigay sa kanya ang kanilang dalawang kamelyo, at nangako siyang dadalhin ang mga ito sa yungib ng bundok ng Thaur sa umaga pagkatapos ng tatlong gabi. At nang sila'y lumakad, sumama sa kanila si Amir bin Fuhaira at ang gabay, at dinala sila ng gabay sa daanang tabing-dagat.

Salin at paliwanag ng Khutba World, isinalin mula sa Arabic.

Pangunahing mensahe

Pinili ni Abu Bakr ang pangangalaga ni Allah at maingat na naghanda para sa hijrah kasama ng Propeta ﷺ.

Kaligiran at dahilan

Inilalarawan ng hadith ang mga pangyayaring may kaugnayan sa paglikas mula Mecca patungong Medina: ang pangangalaga kay Abu Bakr ni Ibn ad-Daghina, ang paghahanda niyang umalis kasama ng Propeta ﷺ, at ang pananatili nila sa yungib ng Thawr.

Paliwanag sa mahihirap na salita
hijrah

Paglikas upang pangalagaan ang pananampalataya at sumamba kay Allah.

jiwar

Pangangalaga at taimtim na pangakong magbibigay ng kaligtasan.

Dhat an-Nitaqain

Palayaw ni Asma na nangangahulugang ‘may-ari ng dalawang pamigkis’; ginamit niya ang bahagi ng pamigkis niya upang itali ang supot ng mga baon.

Mga aral na hinango ng mga iskolar

Ayon sa mga klasikong iskolar, itinuturo ng salaysay na ito na dapat tuparin ang pangangalaga at mga kasunduan, at maaaring wakasan ang pangangalaga kapag hindi naaayon sa mga kundisyon ang kilos ng taong pinangangalagaan. Ipinakikita ng pagpili ni Abu Bakr sa pangangalaga ni Allah ang pagtitiwala niya sa Kanya. Samantala, ipinakikita ng paghahanda niya ng mga sasakyan at pagkuha ng mapagkakatiwalaang gabay na kaakibat ng pagtitiwala ang paggamit ng praktikal na mga paraan. Itinuturing na patunay ang pagbanggit sa gabay na di-Muslim na maaaring kumuha ng tulong ng dalubhasa sa paglalakbay at pumasok sa isang mapagkakatiwalaang kasunduan.

Mga aral para sa kasalukuyan
  1. Paghandaan nang mabuti ang mahahalagang layunin at magtiwala kay Allah.
  2. Tuparin ang mga pangako at kasunduan, kahit mahirap.
  3. Gamitin ang iyong mga kakayahan at pinagkukunan upang konkretong makatulong sa iba.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Isang hadith araw-araw, sa iyong wika

Binibigyan ka ng app ng hadith na may paliwanag araw-araw, pati bilang widget sa iyong telepono. Libreng gamitin.