Sahih al-Bukhari, hadith 4757
Isinalaysay ni Aisha. Tekstong Arabic na may sariling salin at paliwanag.
Isinalaysay ni Aisha
Itinuturing na mapagkakatiwalaan sa kabuuan ang Sahih al-Bukhari.
Ang salaysay
وَقَالَ أَبُو أُسَامَةَ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَمَّا ذُكِرَ مِنْ شَأْنِي الَّذِي ذُكِرَ وَمَا عَلِمْتُ بِهِ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيَّ خَطِيبًا، فَتَشَهَّدَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ، ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ أَشِيرُوا عَلَىَّ فِي أُنَاسٍ أَبَنُوا أَهْلِي، وَايْمُ اللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي مِنْ سُوءٍ، وَأَبَنُوهُمْ بِمَنْ وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ مِنْ سُوءٍ قَطُّ، وَلاَ يَدْخُلُ بَيْتِي قَطُّ إِلاَّ وَأَنَا حَاضِرٌ، وَلاَ غِبْتُ فِي سَفَرٍ إِلاَّ غَابَ مَعِي ". فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ فَقَالَ ائْذَنْ لِي يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ نَضْرِبَ أَعْنَاقَهُمْ، وَقَامَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي الْخَزْرَجِ، وَكَانَتْ أُمُّ حَسَّانَ بْنِ ثَابِتٍ مِنْ رَهْطِ ذَلِكَ الرَّجُلِ، فَقَالَ كَذَبْتَ، أَمَا وَاللَّهِ، أَنْ لَوْ كَانُوا مِنَ الأَوْسِ مَا أَحْبَبْتَ أَنْ تُضْرَبَ أَعْنَاقُهُمْ. حَتَّى كَادَ أَنْ يَكُونَ بَيْنَ الأَوْسِ وَالْخَزْرَجِ شَرٌّ فِي الْمَسْجِدِ، وَمَا عَلِمْتُ فَلَمَّا كَانَ مَسَاءُ ذَلِكَ الْيَوْمِ خَرَجْتُ لِبَعْضِ حَاجَتِي وَمَعِي أُمُّ مِسْطَحٍ. فَعَثَرَتْ وَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ. فَقُلْتُ أَىْ أُمِّ تَسُبِّينَ ابْنَكِ وَسَكَتَتْ ثُمَّ عَثَرَتِ الثَّانِيَةَ فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ، فَقُلْتُ لَهَا تَسُبِّينَ ابْنَكِ ثُمَّ عَثَرَتِ الثَّالِثَةَ فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ. فَانْتَهَرْتُهَا، فَقَالَتْ وَاللَّهِ مَا أَسُبُّهُ إِلاَّ فِيكِ. فَقُلْتُ فِي أَىِّ شَأْنِي قَالَتْ فَبَقَرَتْ لِي الْحَدِيثَ فَقُلْتُ وَقَدْ كَانَ هَذَا قَالَتْ نَعَمْ وَاللَّهِ، فَرَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي كَأَنَّ الَّذِي خَرَجْتُ لَهُ لاَ أَجِدُ مِنْهُ قَلِيلاً وَلاَ كَثِيرًا، وَوُعِكْتُ فَقُلْتُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَرْسِلْنِي إِلَى بَيْتِ أَبِي. فَأَرْسَلَ مَعِي الْغُلاَمَ، فَدَخَلْتُ الدَّارَ فَوَجَدْتُ أُمَّ رُومَانَ فِي السُّفْلِ وَأَبَا بَكْرٍ فَوْقَ الْبَيْتِ يَقْرَأُ. فَقَالَتْ أُمِّي مَا جَاءَ بِكِ يَا بُنَيَّةُ فَأَخْبَرْتُهَا وَذَكَرْتُ لَهَا الْحَدِيثَ، وَإِذَا هُوَ لَمْ يَبْلُغْ مِنْهَا مِثْلَ مَا بَلَغَ مِنِّي، فَقَالَتْ يَا بُنَيَّةُ خَفِّضِي عَلَيْكِ الشَّأْنَ، فَإِنَّهُ وَاللَّهِ، لَقَلَّمَا كَانَتِ امْرَأَةٌ حَسْنَاءُ عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا، لَهَا ضَرَائِرُ، إِلاَّ حَسَدْنَهَا وَقِيلَ فِيهَا. وَإِذَا هُوَ لَمْ يَبْلُغْ مِنْهَا مَا بَلَغَ مِنِّي، قُلْتُ وَقَدْ عَلِمَ بِهِ أَبِي قَالَتْ نَعَمْ. قُلْتُ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ نَعَمْ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاسْتَعْبَرْتُ وَبَكَيْتُ، فَسَمِعَ أَبُو بَكْرٍ صَوْتِي وَهْوَ فَوْقَ الْبَيْتِ يَقْرَأُ، فَنَزَلَ فَقَالَ لأُمِّي مَا شَأْنُهَا قَالَتْ بَلَغَهَا الَّذِي ذُكِرَ مِنْ شَأْنِهَا. فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ، قَالَ أَقْسَمْتُ عَلَيْكِ أَىْ بُنَيَّةُ إِلاَّ رَجَعْتِ إِلَى بَيْتِكِ، فَرَجَعْتُ وَلَقَدْ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْتِي، فَسَأَلَ عَنِّي خَادِمَتِي فَقَالَتْ لاَ وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهَا عَيْبًا إِلاَّ أَنَّهَا كَانَتْ تَرْقُدُ حَتَّى تَدْخُلَ الشَّاةُ فَتَأْكُلَ خَمِيرَهَا أَوْ عَجِينَهَا. وَانْتَهَرَهَا بَعْضُ أَصْحَابِهِ فَقَالَ اصْدُقِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَسْقَطُوا لَهَا بِهِ فَقَالَتْ سُبْحَانَ اللَّهِ، وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهَا إِلاَّ مَا يَعْلَمُ الصَّائِغُ عَلَى تِبْرِ الذَّهَبِ الأَحْمَرِ. وَبَلَغَ الأَمْرُ إِلَى ذَلِكَ الرَّجُلِ الَّذِي قِيلَ لَهُ، فَقَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَشَفْتُ كَنَفَ أُنْثَى قَطُّ. قَالَتْ عَائِشَةُ فَقُتِلَ شَهِيدًا فِي سَبِيلِ اللَّهِ. قَالَتْ وَأَصْبَحَ أَبَوَاىَ عِنْدِي، فَلَمْ يَزَالاَ حَتَّى دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ صَلَّى الْعَصْرَ، ثُمَّ دَخَلَ وَقَدِ اكْتَنَفَنِي أَبَوَاىَ عَنْ يَمِينِي وَعَنْ شِمَالِي، فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ يَا عَائِشَةُ، إِنْ كُنْتِ قَارَفْتِ سُوءًا أَوْ ظَلَمْتِ، فَتُوبِي إِلَى اللَّهِ، فَإِنَّ اللَّهَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ مِنْ عِبَادِهِ ". قَالَتْ وَقَدْ جَاءَتِ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَهْىَ جَالِسَةٌ بِالْبَابِ فَقُلْتُ أَلاَ تَسْتَحِي مِنْ هَذِهِ الْمَرْأَةِ أَنْ تَذْكُرَ شَيْئًا. فَوَعَظَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَالْتَفَتُّ إِلَى أَبِي فَقُلْتُ أَجِبْهُ. قَالَ فَمَاذَا أَقُولُ فَالْتَفَتُّ إِلَى أُمِّي فَقُلْتُ أَجِيبِيهِ. فَقَالَتْ أَقُولُ مَاذَا فَلَمَّا لَمْ يُجِيبَاهُ تَشَهَّدْتُ فَحَمِدْتُ اللَّهَ وَأَثْنَيْتُ عَلَيْهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ، ثُمَّ قُلْتُ أَمَّا بَعْدُ فَوَاللَّهِ لَئِنْ قُلْتُ لَكُمْ إِنِّي لَمْ أَفْعَلْ. وَاللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ يَشْهَدُ إِنِّي لَصَادِقَةٌ، مَا ذَاكَ بِنَافِعِي عِنْدَكُمْ، لَقَدْ تَكَلَّمْتُمْ بِهِ وَأُشْرِبَتْهُ قُلُوبُكُمْ، وَإِنْ قُلْتُ إِنِّي فَعَلْتُ. وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي لَمْ أَفْعَلْ، لَتَقُولُنَّ قَدْ بَاءَتْ بِهِ عَلَى نَفْسِهَا، وَإِنِّي وَاللَّهِ مَا أَجِدُ لِي وَلَكُمْ مَثَلاً ـ وَالْتَمَسْتُ اسْمَ يَعْقُوبَ فَلَمْ أَقْدِرْ عَلَيْهِ ـ إِلاَّ أَبَا يُوسُفَ حِينَ قَالَ {فَصَبْرٌ جَمِيلٌ وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ} وَأُنْزِلَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ سَاعَتِهِ فَسَكَتْنَا، فَرُفِعَ عَنْهُ وَإِنِّي لأَتَبَيَّنُ السُّرُورَ فِي وَجْهِهِ وَهْوَ يَمْسَحُ جَبِينَهُ وَيَقُولُ " أَبْشِرِي يَا عَائِشَةُ، فَقَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ بَرَاءَتَكِ ". قَالَتْ وَكُنْتُ أَشَدَّ مَا كُنْتُ غَضَبًا فَقَالَ لِي أَبَوَاىَ قُومِي إِلَيْهِ. فَقُلْتُ وَاللَّهِ لاَ أَقُومُ إِلَيْهِ، وَلاَ أَحْمَدُهُ وَلاَ أَحْمَدُكُمَا، وَلَكِنْ أَحْمَدُ اللَّهَ الَّذِي أَنْزَلَ بَرَاءَتِي، لَقَدْ سَمِعْتُمُوهُ، فَمَا أَنْكَرْتُمُوهُ وَلاَ غَيَّرْتُمُوهُ، وَكَانَتْ عَائِشَةُ تَقُولُ أَمَّا زَيْنَبُ ابْنَةُ جَحْشٍ فَعَصَمَهَا اللَّهُ بِدِينِهَا، فَلَمْ تَقُلْ إِلاَّ خَيْرًا، وَأَمَّا أُخْتُهَا حَمْنَةُ فَهَلَكَتْ فِيمَنْ هَلَكَ، وَكَانَ الَّذِي يَتَكَلَّمُ فِيهِ مِسْطَحٌ وَحَسَّانُ بْنُ ثَابِتٍ وَالْمُنَافِقُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ، وَهْوَ الَّذِي كَانَ يَسْتَوْشِيهِ وَيَجْمَعُهُ، وَهْوَ الَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ هُوَ وَحَمْنَةُ قَالَتْ فَحَلَفَ أَبُو بَكْرٍ أَنْ لاَ يَنْفَعَ مِسْطَحًا بِنَافِعَةٍ أَبَدًا، فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ {وَلاَ يَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ} إِلَى آخِرِ الآيَةِ يَعْنِي أَبَا بَكْرٍ vوَالسَّعَةِ أَنْ يُؤْتُوا أُولِي الْقُرْبَى وَالْمَسَاكِينَ} ـ يَعْنِي مِسْطَحًا ـ إِلَى قَوْلِهِ {أَلاَ تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ} حَتَّى قَالَ أَبُو بَكْرٍ بَلَى وَاللَّهِ يَا رَبَّنَا إِنَّا لَنُحِبُّ أَنْ تَغْفِرَ لَنَا، وَعَادَ لَهُ بِمَا كَانَ يَصْنَعُ.
At sinabi ni Abu Usamah mula kay Hisham bin Urwah, na nagsabi: Ibinabalita sa akin ng aking ama, mula kay Aisha, na nagsabi: Nang mabanggit ang tungkol sa akin na mga bagay na nabanggit at hindi ko alam, tumayo ang Rasûlullah ﷺ upang magtalumpati sa harap ng mga tao. Nagbigay siya ng Tashahhud, at pagkatapos ay nagpuri at nagluwalhati kay Allah nang nararapat sa Kanya, saka sinabi:
"Ngayon, humingi ako ng inyong payo tungkol sa mga taong nag-imbento ng kasinungalingan laban sa aking asawa. Sumumpa ako kay Allah, wala akong nalalaman na masama tungkol sa kanya. At sumumpa ako kay Allah, inakusahan nila siya ng pakikipagrelasyon sa isang lalaking hindi ko kailanman nalaman na may masama, at hindi siya pumasok sa aking bahay maliban kung naroon ako, at tuwing ako'y naglalakbay, kasama niya ako." Tumayo si Sa'd bin Mu'adh at nagsabi: "O Rasûlullah ﷺ, pahintulutan mo akong putulin ang kanilang mga leeg." Pagkatapos ay tumayo ang isang lalaki mula sa Banu Khazraj, na kamag-anak ng ina ni Hassan bin Thabit, at sinabi: "Nagsisinungaling ka! Sumumpa ako kay Allah, kung sila ay mula sa tribong Aws, hindi mo gugustuhing putulin ang kanilang mga leeg." Halos magkaroon na nga ng gulo sa pagitan ng Aws at Khazraj sa loob ng masjid, habang hindi ko alam ang lahat ng iyon. Nang gumabi noon, lumabas ako para sa ilang pangangailangan ko at kasama ko si Umm Mistah. Nadapa siya at sinabi: "Sumpain si Mistah!" Sinabi ko sa kanya: "O Ina, bakit mo minumura ang iyong anak?" Tumigil siya sandali, tapos nadapa ulit at sinabi: "Sumpain si Mistah!" Sinabi ko ulit: "Bakit mo minumura ang iyong anak?" Nadapa siya sa ikatlong pagkakataon at sinabi: "Sumpain si Mistah!" Pinagalitan ko siya, kaya't sinabi niya: "Sumumpa ako kay Allah, hindi ko siya minumura kundi dahil sa iyo." Tinanong ko siya: "Anong bagay tungkol sa akin?" Kaya't ibinunyag niya sa akin ang buong kwento. Sinabi ko: "Totoo bang nangyari ito?" Sumagot siya: "Oo, sumumpa ako kay Allah." Bumalik ako sa aking bahay na parang hindi ko na alam kung ano ang layunin ng aking paglabas, at nagkasakit ako. Sinabi ko sa Rasûlullah ﷺ: "Pahintulutan mo akong pumunta sa bahay ng aking ama." Kaya't pinasama niya sa akin ang isang alipin. Pagpasok ko sa bahay, natagpuan ko si Umm Ruman sa ibaba at si Abu Bakr nasa itaas ng bahay na nagbabasa. Tinanong ako ng aking ina: "Ano ang nagdala sa iyo, O anak?" Ibinabalita ko sa kanya ang lahat, ngunit hindi niya naramdaman ang bigat nito tulad ng naramdaman ko. Sinabi niya: "O anak, huwag kang mag-alala, dahil bihirang mangyari na ang isang magandang babae na mahal ng kanyang asawa at may mga kababaihan pa, na hindi siya inggitin at pag-usapan nang masama." Hindi niya naramdaman ang balita tulad ng naramdaman ko. Tinanong ko siya: "Alam ba ito ng aking ama?" Sinabi niya: "Oo." Tinanong ko: "At ang Rasûlullah ﷺ?" Sinabi niya: "Oo, pati ang Rasûlullah ﷺ." Napuno ng luha ang aking mga mata at umiyak ako. Narinig ni Abu Bakr ang aking tinig habang siya'y nagbabasa sa itaas, kaya't bumaba siya at tinanong ang aking ina: "Ano ang nangyari sa kanya?" Sinabi niya: "Nakarating sa kanya ang mga sinasabi tungkol sa kanya." Umiiyak si Abu Bakr at sinabi: "Ipinapanumpa kita kay Allah, O anak, bumalik ka na sa iyong bahay." Bumalik ako at dumating ang Rasûlullah ﷺ sa aking bahay at tinanong ang aking aliping babae tungkol sa akin. Sinabi ng alipin: "Sumumpa ako kay Allah, wala akong alam na kapintasan sa kanya maliban na lang siya'y natutulog at pinapasok ang tupa na kumakain ng kanyang masa o arina." Pinagalitan siya ng ilang sahaba at sinabi: "Magsabi ka ng totoo sa Rasûlullah ﷺ." Nang ipaliwanag nila sa kanya ang usapin, sinabi niya: "SubhanAllah! Sumumpa ako kay Allah, wala akong alam na masama sa kanya maliban sa alam ng panday-ginto sa purong gintong pula." Nakarating din ang balita sa lalaking inakusahan, at sinabi niya: "SubhanAllah! Sumumpa ako kay Allah, hindi ko pa kailanman nabuksan ang ari ng sinumang babae." Sinabi ni Aisha: Namatay siyang syahid sa daan ni Allah. Kinabukasan, dumating ang aking mga magulang at nanatili hanggang dumating ang Rasûlullah ﷺ pagkatapos ng Asr. Pumasok siya habang nakaupo ang aking mga magulang sa aking kanan at kaliwa. Nagpuri siya kay Allah at sinabi: "Ngayon, O Aisha! Kung ikaw ay nakagawa ng masama o nakapagkasala, manggaling ka na kay Allah, dahil tinatanggap ni Allah ang pagsisisi ng Kanyang mga alipin." May isang babaeng Ansari na nakaupo sa pintuan. Sinabi ko (sa Propeta): "Hindi ka ba mahiya sa babaeng ito na binabanggit mo ang ganitong bagay?" Nagpayo ang Rasûlullah ﷺ, kaya't lumingon ako sa aking ama at sinabi: "Sagutin mo siya." Sinabi niya: "Ano ang sasabihin ko?" Lumingon ako sa aking ina at sinabi: "Sagutin mo siya." Sinabi niya: "Ano ang sasabihin ko?" Nang hindi sila makasagot, nagbigay ako ng Tashahhud, nagpuri kay Allah, at sinabi: "Ngayon, sumumpa ako kay Allah, kung sasabihin ko sa inyo na hindi ko ginawa ito, at saksi si Allah na nagsasabi ako ng totoo, hindi ito makakatulong sa akin sa inyong paningin, dahil napag-usapan na ninyo ito at napasok na ito sa inyong mga puso. At kung sasabihin kong ginawa ko ito, habang alam ni Allah na hindi ko ginawa, sasabihin ninyo: 'Inamin na niya ang kanyang sarili.' Sumumpa ako kay Allah, wala akong makitang halimbawa para sa akin at sa inyo kundi ang halimbawa ng ama ni Yusuf nang sinabi niya: {Kaya't ang pasensya ay pinakamainam, at si Allah lamang ang hinihilingang tulungan sa inyong mga sinasabi.} Noon din ay bumaba ang wahyi sa Rasûlullah ﷺ at nanahimik kami. Nang matapos ang wahyi, nakita ko ang kasiyahan sa kanyang mukha habang pinupunasan niya ang kanyang noo at sinasabi: "Magalak ka, O Aisha! Ibinaba na ni Allah ang iyong pagiging walang sala." Noo'y galit na galit ako. Sinabi ng aking mga magulang: "Tumayo ka at lumapit sa kanya." Sinabi ko: "Sumumpa ako kay Allah, hindi ako tatayo papunta sa kanya, at hindi ko siya pasasalamatan, ni kayo, kundi pasasalamatan ko si Allah na nagbaba ng aking pagiging walang sala. Nadinig ninyo ang kwentong ito ngunit hindi ninyo ito itinanggi o binago." Madalas sabihin ni Aisha: Tungkol kay Zainab bint Jahsh, inalagaan siya ni Allah dahil sa kanyang relihiyon, kaya't wala siyang sinabi kundi mabuti. Ngunit ang kanyang kapatid na si Hamnah ay nalugmok kasama ng iba pang nalugmok. Ang mga nagsalita ng masama tungkol sa akin ay sina Mistah, Hassan bin Thabit, at ang munapik na si Abdullah bin Ubayy, na siyang nagkalat at nagtipon ng tsismis, at siya at si Hamnah ang may pinakamalaking bahagi rito. Nanumpa si Abu Bakr na hindi na siya magbibigay ng anumang tulong kay Mistah. Kaya't nagbaba si Allah ng ayat: {At huwag mangako ang mga may karangalan at kayamanan sa inyo... na hindi sila magbibigay sa mga kamag-anak at mahihirap...} – na tumutukoy kay Abu Bakr at Mistah – hanggang sa Kanyang sabi: {Hindi ba ninyo nais na patawarin kayo ni Allah? At si Allah ay Mapagpatawad, Maawain.} Kaya't sinabi ni Abu Bakr: "Oo, sumumpa ako kay Allah, O Panginoon namin! Nais naming patawarin Mo kami." At ibinalik niya ang tulong na dating ibinibigay niya kay Mistah.
Salin at paliwanag ng Khutba World, isinalin mula sa Arabic.
Ipinahayag ng kapahayagan ang kawalang-sala ni Aisha, at pagkatapos ay ipinagpatuloy ni Abu Bakr ang pagtulong kay Mistah.
Inilalarawan ng salaysay ang paninirang-puri laban kay Aisha at ang kapahayagan ng kanyang kawalang-sala sa Surah an-Nur 24:11–22. Matapos maipahayag ang 24:22, ipinagpatuloy ni Abu Bakr ang pagtulong kay Mistah.
Ang mapanirang paratang laban kay Aisha na ibinunyag ni Allah sa Qur’an bilang kasinungalingan.
Pagpapahayag ng pananampalataya na madalas bigkasin sa simula ng isang pormal na talumpati.
Tumutukoy ito sa mga salita ni Yaqub: magtiis at humingi ng tulong kay Allah sa harap ng masasakit na paratang.
Ipinapaliwanag ng mga iskolar mula rito na hindi dapat ikalat nang walang katibayan ang mga paratang na sumisira sa dangal ng isang tao, at dapat siyasatin ng komunidad ang mga usap-usapan sa halip na ipasa lamang ang mga ito. Sumangguni ang Propeta ﷺ sa kanyang mga kasamahan at humingi ng mga patotoo mula sa mga nakakakilala kay Aisha; sa huli, pinagtibay ng kapahayagan ang kanyang kawalang-sala. Ipinakikita ng bahagi tungkol kay Abu Bakr na nararapat ang pagpapatawad at pagpapatuloy ng pagtulong sa nangangailangan, kahit lubha siyang nasaktan ng taong iyon. Kinikilala ng apat na paaralang Sunni sa batas ang kahalagahan ng katibayan at ang mabibigat na bunga ng walang-batayang paratang ng pangangalunya, batay sa mga tuntunin ng Qur’an tungkol sa paninirang-puri.
- Huwag ipasa ang isang paratang hangga’t hindi maingat na nasusuri ang mga katotohanan.
- Suportahan ang taong biktima ng paninirang-puri sa pamamagitan ng mahinahong pananalita at makatarungang patotoo.
- Huwag hayaang hadlangan ka ng sama ng loob sa paggawa ng nararapat na pagtulong magpakailanman; ipinagpatuloy ni Abu Bakr ang kanyang suporta matapos ipahayag ang talata tungkol sa pagpapatawad.
Nagbibigay ang salaysay na sahih na ito ng ibang bahagi mula sa salaysay ni Aisha tungkol sa paninirang-puri at sa pagpawalang-sala ng Diyos.
Sahih al-Bukhari · #4758 (Sahih)Itinatampok ng salaysay na sahih na ito ang iba pang pangyayari tungkol kay Aisha at ang kapahayagan ng kanyang kawalang-sala.
Sahih al-Bukhari · #4759 (Sahih)Taglay ng salaysay na sahih na ito ang kaugnay na bahagi ng salaysay ni Aisha tungkol sa paratang at mga naging bunga nito.
Isang hadith araw-araw, sa iyong wika
Binibigyan ka ng app ng hadith na may paliwanag araw-araw, pati bilang widget sa iyong telepono. Libreng gamitin.