Wstęp · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, hadis 2505

Przekazany przez Abdullah ibn Abbas. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.

Sahih (wiarygodny)Księga: Wstęp
صحيح البخاري
Kto go przekazał?

Przekazał Abdullah ibn Abbas

Sahih (wiarygodny)

Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.

Przekaz

Tekst arabski

حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ جُرَيْجٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرٍ‏.‏وَعَنْ طَاوُسٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهم ـ قَالَ قَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم صُبْحَ رَابِعَةٍ مِنْ ذِي الْحَجَّةِ مُهِلِّينَ بِالْحَجِّ، لاَ يَخْلِطُهُمْ شَىْءٌ، فَلَمَّا قَدِمْنَا أَمَرَنَا فَجَعَلْنَاهَا عُمْرَةً، وَأَنْ نَحِلَّ إِلَى نِسَائِنَا، فَفَشَتْ فِي ذَلِكَ الْقَالَةُ‏.‏ قَالَ عَطَاءٌ فَقَالَ جَابِرٌ فَيَرُوحُ أَحَدُنَا إِلَى مِنًى وَذَكَرُهُ يَقْطُرُ مَنِيًّا‏.‏ فَقَالَ جَابِرٌ بِكَفِّهِ، فَبَلَغَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَامَ خَطِيبًا فَقَالَ ‏"‏ بَلَغَنِي أَنَّ أَقْوَامًا يَقُولُونَ كَذَا وَكَذَا، وَاللَّهِ لأَنَا أَبَرُّ وَأَتْقَى لِلَّهِ مِنْهُمْ، وَلَوْ أَنِّي اسْتَقْبَلْتُ مِنْ أَمْرِي مَا اسْتَدْبَرْتُ مَا أَهْدَيْتُ، وَلَوْلاَ أَنَّ مَعِي الْهَدْىَ لأَحْلَلْتُ ‏"‏‏.‏ فَقَامَ سُرَاقَةُ بْنُ مَالِكِ بْنِ جُعْشُمٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هِيَ لَنَا أَوْ لِلأَبَدِ فَقَالَ ‏"‏ لاَ بَلْ لِلأَبَدِ ‏"‏‏.‏ قَالَ وَجَاءَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ـ فَقَالَ أَحَدُهُمَا يَقُولُ لَبَّيْكَ بِمَا أَهَلَّ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ وَقَالَ وَقَالَ الآخَرُ لَبَّيْكَ بِحَجَّةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ـ فَأَمَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُقِيمَ عَلَى إِحْرَامِهِ، وَأَشْرَكَهُ فِي الْهَدْىِ‏.‏

Tłumaczenie

Opowiedział nam Abu an-Nu’man, opowiedział nam Hammad ibn Zaid, poinformował nas Abd al-Malik ibn Dżurajdż, od Aty, od Dżabira; oraz od Tawusa, od Ibn Abbasa – niech Allah będzie z nich zadowolony – który powiedział: Prorok ﷺ przybył rankiem czwartego dnia Zu al-Hidżdży, przyjmując ihram wyłącznie na hadżdż, nie łącząc go z niczym innym. Gdy przybyliśmy, nakazał nam zamienić nasz ihram na umrę i wyjść ze stanu sakralnego, abyśmy mogli powrócić do naszych żon. Rozeszły się wówczas rozmowy na ten temat. Ata przekazał, że Dżabir powiedział:

„Czy mamy udać się do Miny, gdy nasienie wciąż kapie z naszych członków?” – i Dżabir wykonał gest ręką, mówiąc to. Wieść ta dotarła do Proroka ﷺ, który stanął jako kaznodzieja i rzekł: „Doszło mnie, że niektórzy mówią to i owo. Na Allaha, ja jestem bardziej pobożny i bogobojny niż oni. Gdybym wiedział wcześniej to, co wiem teraz, nie przyprowadziłbym zwierzęcia ofiarnego (hadi); i gdyby nie to, że mam ze sobą hadi, wyszedłbym z ihramu.” Wówczas Suraka ibn Malik ibn Dżuszum powstał i zapytał: „O Posłańcze Allaha ﷺ, czy to jest tylko dla nas, czy na zawsze?” Odpowiedział: „Nie, lecz na zawsze.” I przybył Ali ibn Abi Talib – z Jemenu – mówiąc: „Labbajk zgodnie z intencją, z jaką Posłaniec Allaha ﷺ przyjął ihram.” Inny zaś przekazał, że rzekł: „Labbajk na hadżdż Posłańca Allaha ﷺ.” Prorok ﷺ nakazał mu pozostać w swoim ihramie i włączył go do udziału w swoim zwierzęciu ofiarnym.

Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.

Główne przesłanie

Prorok ﷺ nakazał pielgrzymom, którzy nie zabrali ze sobą zwierzęcia ofiarnego, zmienić hadżdż na umrę.

Kontekst i przyczyna

Towarzysze przybyli do Mekki rankiem czwartego dnia miesiąca Dhu al-Hidżdża, będąc w stanie ihramu z zamiarem odbycia hadżdżu. Prorok ﷺ nakazał tym, którzy nie zabrali ze sobą zwierzęcia ofiarnego, zmienić intencję na umrę, a po jej ukończeniu wyjść ze stanu ihramu. Gdy wyrażono sprzeciw, wyjaśnił, że sam pozostaje w ihramie, ponieważ zabrał ze sobą zwierzę ofiarne.

Objaśnienie trudnych słów
ihram

Stan uświęcenia, w którym pielgrzym powstrzymuje się od określonych czynności i rzeczy.

tamattu

Forma pielgrzymki, w której najpierw odbywa się umrę, następnie wychodzi ze stanu ihramu, a później ponownie wchodzi w ihram przed hadżdżem.

zwierzę ofiarne

Zwierzę zabrane lub przeznaczone na ofiarę podczas pielgrzymki.

Wnioski uczonych

Klasyczni uczeni wywodzą z tego, że pielgrzym, który nie zabrał ze sobą zwierzęcia ofiarnego, może zmienić intencję hadżdżu na umrę i po jej ukończeniu wyjść ze stanu ihramu; stanowi to podstawę tamattu. Osoba, która zabrała zwierzę ofiarne, pozostaje w ihramie zgodnie z poleceniem Proroka ﷺ. Wszystkie cztery sunnickie szkoły prawa uznają tamattu, choć różnią się w niektórych szczegółach jego zasad i warunków. Wyjaśnienie, że to zezwolenie obowiązuje na stałe, odpowiada na pytanie Suraqi, czy dotyczyło ono tylko tamtej okazji.

Lekcje na dziś
  1. Przed pielgrzymką poznaj zasady tamattu i przepisy dotyczące zabrania ze sobą zwierzęcia ofiarnego.
  2. W razie wątpliwości religijnych postępuj zgodnie z jasnym poleceniem Proroka ﷺ i poproś kompetentnego uczonego o wyjaśnienie.
  3. Nie pozwól, by presja grupy powstrzymała cię od przestrzegania zasady wyjaśnionej z wiedzą i szczerą pobożnością.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Codziennie hadis w Twoim języku

Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.