Sahih al-Bukhari، حدیث 547
روایتشده توسط Abu Barza al-Aslami. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abu Barza al-Aslami
صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُقَاتِلٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَوْفٌ، عَنْ سَيَّارِ بْنِ سَلاَمَةَ، قَالَ دَخَلْتُ أَنَا وَأَبِي، عَلَى أَبِي بَرْزَةَ الأَسْلَمِيِّ، فَقَالَ لَهُ أَبِي كَيْفَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الْمَكْتُوبَةَ فَقَالَ كَانَ يُصَلِّي الْهَجِيرَ الَّتِي تَدْعُونَهَا الأُولَى حِينَ تَدْحَضُ الشَّمْسُ، وَيُصَلِّي الْعَصْرَ، ثُمَّ يَرْجِعُ أَحَدُنَا إِلَى رَحْلِهِ فِي أَقْصَى الْمَدِينَةِ وَالشَّمْسُ حَيَّةٌ ـ وَنَسِيتُ مَا قَالَ فِي الْمَغْرِبِ ـ وَكَانَ يَسْتَحِبُّ أَنْ يُؤَخِّرَ الْعِشَاءَ الَّتِي تَدْعُونَهَا الْعَتَمَةَ، وَكَانَ يَكْرَهُ النَّوْمَ قَبْلَهَا وَالْحَدِيثَ بَعْدَهَا، وَكَانَ يَنْفَتِلُ مِنْ صَلاَةِ الْغَدَاةِ حِينَ يَعْرِفُ الرَّجُلُ جَلِيسَهُ، وَيَقْرَأُ بِالسِّتِّينَ إِلَى الْمِائَةِ.
محمد بن مقاتل برای ما حدیث کرد و گفت: عبدالله به ما خبر داد و گفت: عوف به ما خبر داد، از سیّار بن سلامه که گفت: من و پدرم بر ابوبرزه اسلمی وارد شدیم. پدرم از او پرسید:
«رسول خدا ﷺ نمازهای واجب را چگونه به جا میآوردند؟» او پاسخ داد: «ایشان نماز ظهر را که شما آن را نماز اول مینامید، هنگامی که آفتاب زوال میکرد اقامه مینمودند و نماز عصر را چنان به جا میآوردند که پس از آن، یکی از ما میتوانست به منزل خود در دورترین نقطه مدینه بازگردد در حالی که خورشید هنوز داغ و پرتاب بود — و فراموش کردم که درباره مغرب چه فرمودند — ایشان دوست داشتند نماز عشا را که شما آن را «عتمه» مینامید، به تأخیر بیندازند و خوابیدن پیش از آن و سخن گفتن پس از آن را ناپسند میدانستند. ایشان از نماز صبح زمانی فارغ میشدند که شخص میتوانست همنشین کنار خود را بشناسد و در آن میان شصت تا صد آیه تلاوت میفرمودند.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
پیامبر ﷺ نمازها را در وقت خود ادا میکرد و در نماز صبح تلاوتی طولانی داشت.
نامی برای نماز ظهر است که در اینجا پس از گذشتن خورشید از نقطه اوج ادا شد.
نام دیگری برای نماز شب، یعنی عشا، است.
مقدار تلاوت قرآن در نماز صبح است که ابو برزه آن را گزارش میکند.
عالمان از این روایت چنین برداشت کردهاند که وقت نماز ظهر پس از گذشتن خورشید از نقطه اوج آغاز میشود و بهتأخیر انداختن نماز عشا میتواند فضیلت داشته باشد، به شرط آنکه موجب دشواری بیمورد نشود. ناپسند دانستن خوابیدن پیش از عشا و گفتوگو پس از آن نشاندهنده نگرانی از فوت نماز یا آسیب دیدن استراحت شبانه است؛ عالمان برای گفتوگوی سودمند استثناهایی را مطرح کردهاند. این حدیث همچنین نشان میدهد که نماز صبح با تلاوتی نسبتاً طولانی ادا میشد. مذاهب فقهی گستردگی اوقات نماز را میپذیرند و در ترجیح تأخیر، عواملی چون جماعت، شرایط و پرهیز از دشواری را در نظر میگیرند.
- کارهای روزانهات را طوری برنامهریزی کن که نمازهای واجب را در وقت خود ادا کنی.
- برای نماز عشا در برنامهات فرصت بگذار و از کارهایی که تو را از آن بازمیدارد یا خوابت را مختل میکند پرهیز کن.
- در نماز صبح برای تلاوتی همراه با توجه وقت بگذار، متناسب با دانش و تواناییات.
این روایت صحیح نیز توصیف میکند که پیامبر ﷺ نماز عصر را هنگامی ادا میکرد که خورشید هنوز دیده میشد.
Sahih al-Bukhari · #548 (Sahih)انس گزارش میکند که پس از نماز عصر هنوز میشد به بخش دوری از مدینه بازگشت، در حالی که خورشید بلند بود.
Sahih al-Bukhari · #549 (Sahih)این روایت صحیح با توصیف نماز صبح و زمانی که نمازگزاران میتوانستند یکدیگر را تشخیص دهند، همخوانی دارد.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.