Sahih Muslim، حدیث 359
روایتشده توسط Wa'il ibn Hujr. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Wa'il ibn Hujr
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَإِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، جَمِيعًا عَنْ أَبِي الْوَلِيدِ، قَالَ زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ، عَنْ وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ، قَالَ كُنْتُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَتَاهُ رَجُلاَنِ يَخْتَصِمَانِ فِي أَرْضٍ فَقَالَ أَحَدُهُمَا إِنَّ هَذَا انْتَزَى عَلَى أَرْضِي يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي الْجَاهِلِيَّةِ - وَهُوَ امْرُؤُ الْقَيْسِ بْنُ عَابِسٍ الْكِنْدِيُّ وَخَصْمُهُ رَبِيعَةُ بْنُ عِبْدَانَ - قَالَ " بَيِّنَتُكَ " . قَالَ لَيْسَ لِي بَيِّنَةٌ . قَالَ " يَمِينُهُ " . قَالَ إِذًا يَذْهَبُ بِهَا . قَالَ " لَيْسَ لَكَ إِلاَّ ذَاكَ " . قَالَ فَلَمَّا قَامَ لِيَحْلِفَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنِ اقْتَطَعَ أَرْضًا ظَالِمًا لَقِيَ اللَّهَ وَهُوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ " . قَالَ إِسْحَاقُ فِي رِوَايَتِهِ رَبِيعَةُ بْنُ عَيْدَانَ .
زُهَیر بن حَرب و اسحاق بن ابراهیم هر دو از ابوالولید روایت کردهاند. زُهَیر گفت: هشام بن عبدالملک برای ما حدیث کرد، او گفت: ابوعوانه برای ما حدیث کرد، از عبدالملک بن عمیر، از علقمه بن وائل، از وائل بن حُجر که گفت: نزد رسول خدا ﷺ بودم که دو مرد بر سر زمینی با هم اختلاف کردند و به خدمت ایشان آمدند. یکی از آنان گفت:
«ای رسول خدا! این مرد در دوران جاهلیت زمین مرا غصب کرده است.» (مدعی امرؤالقیس بن عابس کِندی و طرف مقابلش ربیعه بن عبدان بود). پیامبر ﷺ فرمودند: «آیا دلیل و مدرکی داری؟» گفت: «خیر، مدرکی ندارم.» فرمودند: «پس باید قسم بخورد.» گفت: «در این صورت او زمین را تصاحب خواهد کرد!» فرمودند: «راه دیگری جز این نداری.» راوی میگوید: وقتی آن مرد برخاست تا قسم بخورد، رسول خدا ﷺ فرمودند: «هر کس ستمگرانه زمینی را غصب کند، در حالی با خداوند ملاقات خواهد کرد که خدا بر او خشمگین است.» اسحاق در روایت خود به جای «ربیعه بن عبدان»، «ربیعه بن عیدان» ذکر کرده است.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
در اختلاف بر سر زمین، ارائهٔ دلیل لازم است و سوگند در پیشگاه خداوند مسئولیت به همراه دارد.
وائل بن حجر روایت میکند که دو مرد دربارهٔ زمینی که به گفتهٔ مدعی در دوران جاهلیت به زور تصرف شده بود، اختلاف خود را نزد پیامبر ﷺ مطرح کردند.
پشتوانهٔ پذیرفتهشده برای یک ادعا، مانند شهادت یا مدرک معتبر دیگر.
گفتاری رسمی و مؤکد که در آن شخص خداوند را گواه میگیرد.
دورهٔ پیش از وحی اسلامی.
فقیهان کلاسیک از این روایت این قاعدهٔ حقوقی را استنباط میکنند که مدعی باید دلیل ارائه کند و اگر دلیلی در دست نباشد، طرف مقابل میتواند سوگند یاد کند. سوگند بر اساس روند قضایی به دعوا فیصله میدهد، اما ادعای دروغ را در پیشگاه خداوند مشروع نمیسازد. هر چهار مذهب فقهی اهلسنت این قاعدهٔ بنیادین را میپذیرند، هرچند دربارهٔ شیوههای اثبات و روندهای دادرسی جزئیات متفاوتی دارند.
- اسناد و شهادتهایی را که مالکیت شما را ثابت میکنند نگهداری کنید.
- در اختلاف، واقعیتها را صادقانه بیان کنید و به حکم قانونی احترام بگذارید.
- برای بهدستآوردن مال دیگری هرگز سوگند دروغ نخورید؛ خداوند انسانها را در برابر کردارشان مسئول میداند.
این روایت نیز به بار اثبات و سوگند در اختلاف بر سر حقوق میپردازد.
Sahih Muslim · #358 (Sahih)این حدیث دربارهٔ بزرگی گناه سوگند دروغی است که با آن مال دیگری گرفته میشود.
Sahih Muslim · #360 (Sahih)این روایت بر مسئولیت سنگین الهی در قبال مالی که به ناحق به دست آمده تأکید میکند.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.