Sahih Muslim، حدیث 3678
روایتشده توسط Aisha. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Aisha
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، أَنَّهُ سَمِعَ عُبَيْدَ بْنَ عُمَيْرٍ، يُخْبِرُ أَنَّهُ سَمِعَ عَائِشَةَ، تُخْبِرُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَمْكُثُ عِنْدَ زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ فَيَشْرَبُ عِنْدَهَا عَسَلاً قَالَتْ فَتَوَاطَأْتُ أَنَا وَحَفْصَةُ أَنَّ أَيَّتَنَا مَا دَخَلَ عَلَيْهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَلْتَقُلْ إِنِّي أَجِدُ مِنْكَ رِيحَ مَغَافِيرَ أَكَلْتَ مَغَافِيرَ فَدَخَلَ عَلَى إِحْدَاهُمَا فَقَالَتْ ذَلِكَ لَهُ . فَقَالَ " بَلْ شَرِبْتُ عَسَلاً عِنْدَ زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ وَلَنْ أَعُودَ لَهُ " . فَنَزَلَ { لِمَ تُحَرِّمُ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ} إِلَى قَوْلِهِ { إِنْ تَتُوبَا} لِعَائِشَةَ وَحَفْصَةَ { وَإِذْ أَسَرَّ النَّبِيُّ إِلَى بَعْضِ أَزْوَاجِهِ حَدِيثًا} لِقَوْلِهِ " بَلْ شَرِبْتُ عَسَلاً " .
و محمد بن حاتم برایم حدیث کرد، حجاج بن محمد برایمان حدیث کرد، ابن جریج به ما خبر داد، عطا به من خبر داد که شنید عبید بن عمیر میگفت که شنید عایشه روایت میکرد که پیامبر ﷺ نزد زینب بنت جحش میماندند و در خانه او عسل مینوشیدند. عایشه گفت: سپس من و حفصه با هم توافق کردیم که هر کدام از ما که پیامبر ﷺ ابتدا بر او وارد شدند، بگوید:
«من از تو بوی مغافیر حس میکنم، آیا مغافیر خوردهای؟» پس ایشان بر یکی از آنان وارد شدند و آن زن این سخن را به ایشان گفت. آنگاه فرمودند: «بلکه من در خانه زینب بنت جحش عسل نوشیدهام و دیگر هرگز به سراغ آن نخواهم رفت.» سپس این آیه نازل شد: {چرا آنچه را الله برایت حلال کرده است حرام میسازی} تا سخن خداوند {اگر توبه کنید} که خطاب به عایشه و حفصه است؛ و نیز آیه {و چون پیامبر سخنی را پنهانی به برخی از همسرانش گفت} که اشاره به فرمایش ایشان دارد که فرمودند: «بلکه من عسل نوشیدهام».
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
پیامبر ﷺ برای آرامش همسرانش از خوردن عسل خودداری کرد.
عایشه و حفصه توافق کردند به پیامبر ﷺ بگویند که بوی مغافیر احساس میکنند. ایشان گفت که نزد زینب بنت جحش عسل نوشیده و قول داد دیگر آن را ننوشد. پس از آن، آیاتی از سورهٔ تحریم دربارهٔ حرام کردن آنچه خدا حلال کرده و دربارهٔ گفتوگوی محرمانه نازل شد.
صمغ یا ترشحی خوشبو از یک گیاه که ممکن است بوی ناخوشایندی داشته باشد.
آنچه بر اساس شریعت اسلام جایز است.
سخنی خصوصی که بدون اجازه بازگو نمیشود.
مفسران کلاسیک آیات سورهٔ تحریم را به ماجرایی پیوند میدهند که در آن پیامبر ﷺ برای خشنود کردن همسرانش از خوردن عسل خودداری کرد. آنان تأکید میکنند که شخص نباید با یک قول یا ترجیح شخصی، چیزی را که خدا حلال کرده بر خود حرام کند؛ سوگند نیز احکام خاص خود را دارد و ممکن است کفاره لازم داشته باشد. این آیات همچنین میآموزند که سخنان محرمانه را نباید بیدلیل فاش کرد و اگر از حدی فراتر رفته شود، توبه بجاست. مذاهب فقهی پیامدهای شرعیِ گفتن عبارتی مانند «این را بر خود حرام میکنم» را با توجه به لفظ دقیق و بافت سخن بررسی میکنند.
- ترجیح شخصی را به حکمی دینی برای حرام کردن چیزی که خدا حلال کرده تبدیل نکنید.
- تنشهای زناشویی را صادقانه حلوفصل کنید و کسی را با اتهامی ساختگی بهسوی دیگری نفرستید.
- سخنان محرمانه را با دقت حفظ کنید و اگر اعتماد خدشهدار شد، برای جبران آن بکوشید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.