Sahih Muslim، حدیث 5036
روایتشده توسط Khalid ibn al-Walid. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Khalid ibn al-Walid
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
وَحَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ النَّضْرِ، وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، قَالَ عَبْدٌ أَخْبَرَنِي وَقَالَ أَبُو بَكْرٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي، أُمَامَةَ بْنِ سَهْلٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، دَخَلَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى مَيْمُونَةَ بِنْتِ الْحَارِثِ وَهْىَ خَالَتُهُ فَقُدِّمَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَحْمُ ضَبٍّ جَاءَتْ بِهِ أُمُّ حُفَيْدٍ بِنْتُ الْحَارِثِ مِنْ نَجْدٍ وَكَانَتْ تَحْتَ رَجُلٍ مِنْ بَنِي جَعْفَرٍ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاَ يَأْكُلُ شَيْئًا حَتَّى يَعْلَمَ مَا هُوَ . ثُمَّ ذَكَرَ بِمِثْلِ حَدِيثِ يُونُسَ وَزَادَ فِي آخِرِ الْحَدِيثِ وَحَدَّثَهُ ابْنُ الأَصَمِّ عَنْ مَيْمُونَةَ وَكَانَ فِي حَجْرِهَا .
ابوبکر بن نضر و عبد بن حمید برایم حدیث کردند؛ عبد گفت: به من خبر داد، و ابوبکر گفت: یعقوب بن ابراهیم بن سعد برایمان حدیث کرد، پدرم برایمان حدیث کرد، از صالح بن کیسان، او از ابن شهاب، او از پدرش امامه بن سهل، او از ابن عباس روایت کرد که به او خبر داد که خالد بن ولید به او خبر داده است که همراه رسول الله ﷺ وارد خانه میمونه دختر حارث شد، در حالی که او خالهاش بود. سپس گوشت سوسمار (ضب) برای رسول الله ﷺ آورده شد که ام حفید دختر حارث آن را از نجد آورده بود و در آن زمان همسر مردی از بنی جعفر بود. عادت رسول الله ﷺ این بود که هیچ غذایی را تا زمانی که نمیدانست چیست، میل نمیفرمودند. سپس راوی همانند حدیث یونس ذکر کرد و در پایان حدیث افزود: ابن اصم این حدیث را از میمونه روایت کرده است، در حالی که او در دامان وی بود.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
پیامبر ﷺ ابتدا پرسیدند چه گوشتی به ایشان عرضه شده است.
نوعی سوسمار بیابانی که در بخشهایی از عربستان بهعنوان غذا خورده میشد.
منطقهای در شبهجزیرهٔ عربستان.
عالمان از این روایت برداشت میکنند که بهتر است پیش از خوردن غذا، بهویژه غذایی ناآشنا، بدانیم چیست. پیامبر ﷺ پس از آنکه از ماهیت غذا آگاه شدند، از آن خوردند. خودداری ایشان از خوردن ضَبّ بهتنهایی به معنای حرامبودن آن نیست: در روایتهای مرتبط آمده است که ایشان چون به خوردن آن عادت نداشتند، از آن صرفنظر کردند، در حالی که دیگران آن را میخوردند. مذاهب فقهی با توجه به آن روایتها دربارهٔ حلالبودن ضَبّ بحث کردهاند؛ این گزارش بهتنهایی آن را حرام نمیکند.
- اگر غذایی برایتان ناآشناست، پیش از خوردن بپرسید چیست.
- میان خودداری شخصی و منع دینی تفاوت بگذارید.
- احکام غذا را با توجه به مجموعهٔ کامل روایتهای معتبر بررسی کنید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.