Sunan Abi Dawud, hadis 4382
Przekazany przez Nu'man ibn Bashir. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Od Abu Dawud aż do Azhar ibn Abdullah al‑Harazi
- 1Abd al‑Wahhab ibn Najdaprzekazał go Abu Dawudعَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ نَجْدَةَ
- 2Baqiyyaبَقِيَّةُ
- 3Safwanصَفْوَانُ
- 4Azhar ibn Abdullah al‑Haraziأَزْهَرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْحَرَازِيُّ
Kolejność zgodna z arabskim tekstem tego przekazu. Imiona zostały transliterowane z arabskiego na alfabet łaciński.
Przekaz
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ نَجْدَةَ، حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ، حَدَّثَنَا صَفْوَانُ، حَدَّثَنَا أَزْهَرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْحَرَازِيُّ، أَنَّ قَوْمًا، مِنَ الْكَلاَعِيِّينَ سُرِقَ لَهُمْ مَتَاعٌ فَاتَّهَمُوا أُنَاسًا مِنَ الْحَاكَةِ فَأَتَوُا النُّعْمَانَ بْنَ بَشِيرٍ صَاحِبَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَحَبَسَهُمْ أَيَّامًا ثُمَّ خَلَّى سَبِيلَهُمْ فَأَتَوُا النُّعْمَانَ فَقَالُوا خَلَّيْتَ سَبِيلَهُمْ بِغَيْرِ ضَرْبٍ وَلاَ امْتِحَانٍ . فَقَالَ النُّعْمَانُ مَا شِئْتُمْ إِنْ شِئْتُمْ أَنْ أَضْرِبَهُمْ فَإِنْ خَرَجَ مَتَاعُكُمْ فَذَاكَ وَإِلاَّ أَخَذْتُ مِنْ ظُهُورِكُمْ مِثْلَ مَا أَخَذْتُ مِنْ ظُهُورِهِمْ . فَقَالُوا هَذَا حُكْمُكَ فَقَالَ هَذَا حُكْمُ اللَّهِ وَحُكْمُ رَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَ أَبُو دَاوُدَ إِنَّمَا أَرْهَبَهُمْ بِهَذَا الْقَوْلِ أَىْ لاَ يَجِبُ الضَّرْبُ إِلاَّ بَعْدَ الاِعْتِرَافِ .
Opowiedział nam Abdul Wahhab ibn Nadżda, opowiedział nam Bakijja, opowiedział nam Safwan, opowiedział nam Azhar ibn Abdullah al-Harazi: że pewnej grupie z plemienia Kila'ijjun skradziono mienie i oskarżyli oni o to niektórych tkaczy. Udali się do an-Nu'mana ibn Baszira, Towarzysza Proroka ﷺ, który przetrzymywał ich przez kilka dni, a następnie uwolnił. Wtedy przyszli do an-Nu'mana i powiedzieli:
„Uwolniłeś ich bez bicia i przesłuchania”. An-Nu'man odpowiedział: „Czego chcecie? Chcecie, abym ich bił? Jeśli wasze mienie zostanie przy nich znalezione, to dobrze; w przeciwnym razie wezmę z waszych grzbietów tyle samo, ile wziąłem z ich grzbietów”. Zapytali: „Czy to twój wyrok?”. On odrzekł: „To jest wyrok Allaha i wyrok Jego Posłańca ﷺ”. Abu Dawud powiedział: Tymi słowami chciał ich jedynie odstraszyć, to znaczy, że nie wolno bić inaczej jak tylko po przyznaniu się.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Samo oskarżenie nie uzasadnia bicia ani wymierzenia kary.
Kary ustanowione przez Allaha za określone przestępstwa.
Jasne oświadczenie oskarżonego, że popełnił dany czyn.
Ludzie tkający tkaniny; w tej relacji oskarżono ich o kradzież.
Abu Dawud wyjaśnia, że an-Nu'man odstraszył oskarżycieli swoimi słowami: bez przyznania się bicie nie jest obowiązkowe. Uczeni wyciągają stąd wniosek, że samo oskarżenie nie stanowi podstawy do kary cielesnej, a dowody w sprawach karnych należy starannie ustalić. Wypowiedź ta nie ustanawia ogólnego uprawnienia do zatrzymywania ani bicia podejrzanych; takie sprawy podlegają prawowitej władzy i obowiązującym zasadom dowodowym.
- Nie oskarżaj nikogo publicznie bez sprawdzalnych przesłanek i rzetelnej oceny.
- W razie konfliktu dokumentuj fakty i zeznania, a rozstrzygnięcie pozostaw właściwej, bezstronnej instytucji.
- Nigdy nie stosuj przemocy ani kary, by wymusić przyznanie się.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.