Warunki · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, hadis 2730

Przekazany przez Abdullah ibn Umar. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.

Sahih (wiarygodny)Księga: Warunki
صحيح البخاري
Kto go przekazał?

Przekazał Abdullah ibn Umar

Sahih (wiarygodny)

Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.

Przekaz

Tekst arabski

حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى أَبُو غَسَّانَ الْكِنَانِيُّ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَمَّا فَدَعَ أَهْلُ خَيْبَرَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، قَامَ عُمَرُ خَطِيبًا فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ عَامَلَ يَهُودَ خَيْبَرَ عَلَى أَمْوَالِهِمْ، وَقَالَ ‏"‏ نُقِرُّكُمْ مَا أَقَرَّكُمُ اللَّهُ ‏"‏‏.‏ وَإِنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ خَرَجَ إِلَى مَالِهِ هُنَاكَ فَعُدِيَ عَلَيْهِ مِنَ اللَّيْلِ، فَفُدِعَتْ يَدَاهُ وَرِجْلاَهُ، وَلَيْسَ لَنَا هُنَاكَ عَدُوٌّ غَيْرُهُمْ، هُمْ عَدُوُّنَا وَتُهَمَتُنَا، وَقَدْ رَأَيْتُ إِجْلاَءَهُمْ، فَلَمَّا أَجْمَعَ عُمَرُ عَلَى ذَلِكَ أَتَاهُ أَحَدُ بَنِي أَبِي الْحُقَيْقِ، فَقَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ، أَتُخْرِجُنَا وَقَدْ أَقَرَّنَا مُحَمَّدٌ صلى الله عليه وسلم وَعَامَلَنَا عَلَى الأَمْوَالِ، وَشَرَطَ ذَلِكَ لَنَا فَقَالَ عُمَرُ أَظَنَنْتَ أَنِّي نَسِيتُ قَوْلَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ كَيْفَ بِكَ إِذَا أُخْرِجْتَ مِنْ خَيْبَرَ تَعْدُو بِكَ قَلُوصُكَ، لَيْلَةً بَعْدَ لَيْلَةٍ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ كَانَتْ هَذِهِ هُزَيْلَةً مِنْ أَبِي الْقَاسِمِ‏.‏ قَالَ كَذَبْتَ يَا عَدُوَّ اللَّهِ‏.‏ فَأَجْلاَهُمْ عُمَرُ وَأَعْطَاهُمْ قِيمَةَ مَا كَانَ لَهُمْ مِنَ الثَّمَرِ مَالاً وَإِبِلاً وَعُرُوضًا، مِنْ أَقْتَابٍ وَحِبَالٍ وَغَيْرِ ذَلِكَ‏.‏ رَوَاهُ حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، أَحْسِبُهُ عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، عَنْ عُمَرَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، اخْتَصَرَهُ‏.‏

Tłumaczenie

Przekazał Ibn Umar: Gdy mieszkańcy Chajbaru zwichnęli ręce i nogi Abdullaha ibn Umara, Umar wygłosił kazanie, mówiąc:

„Zaprawdę, Wysłannik Allaha ﷺ zawarł umowę z Żydami dotyczącą ich mienia i powiedział im: »Pozwalamy wam pozostać tak długo, jak Allah wam pozwoli«. Oto Abdullah ibn Umar udał się do swojej ziemi i został napadnięty w nocy; zwichnięto mu ręce i nogi. Nie mamy tam innych wrogów oprócz nich – to oni są naszymi wrogami i jedynymi podejrzanymi, dlatego postanowiłem ich wypędzić”. Gdy Umar podjął tę decyzję, przyszedł do niego jeden z synów Abu al-Hukajka i rzekł: „O Wodzu Wiernych, czy chcesz nas wypędzić, mimo że Muhammad ﷺ pozwolił nam zostać na naszych miejscach, zawarł z nami umowę dotyczącą naszego mienia i zaakceptował warunek naszego pobytu na naszej ziemi?”. Umar odpowiedział: „Czy myślisz, że zapomniałem słowa Wysłannika Allaha ﷺ: »Jaki będzie twój los, gdy zostaniesz wypędzony z Chajbaru, a twoja wielbłądzica będzie cię niosła noc za nocą?«”. Żyd odparł: „To był tylko żart ze strony Abul-Kasima”. Umar rzekł: „Kłamiesz, o wrogu Allaha!”. Następnie Umar wypędził ich, wypłacając im wartość ich mienia w postaci owoców, pieniędzy, siodeł wielbłądzych, lin i innych dóbr.

Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.

Główne przesłanie

Omar wypędził Żydów z Chajbaru po ataku i wypłacił im odszkodowanie za ich mienie.

Kontekst i przyczyna

Abdullah ibn Omar został nocą zaatakowany podczas wizyty w swoim majątku w Chajbarze i doznał obrażeń dłoni oraz stóp. Wówczas Omar postanowił wypędzić żydowskich mieszkańców; podczas realizacji tej decyzji powołał się na słowa Proroka ﷺ o ich przyszłym odejściu i wypłacił im wartość ich plonów oraz dobytku.

Objaśnienie trudnych słów
Chajbar

Oaza i obszar rolniczy na północ od Medyny.

wypędzenie

Zobowiązanie ludzi do opuszczenia danego obszaru.

odszkodowanie

Wypłata równowartości mienia, które ktoś pozostawia.

Wnioski uczonych

Uczeni omawiają ten przekaz w kontekście zasad dotyczących traktatów, sprawowania władzy i statusu ziemi. Wnioskują z niego, że umowa obowiązuje zgodnie ze swoimi warunkami, ale w tym przypadku Prorok ﷺ uzależnił dalszy pobyt mieszkańców od zgody Allaha. Decyzja Omara nastąpiła po ataku na Abdullaha i przypomnieniu sobie wypowiedzi Proroka ﷺ; mieszkańcy nie zostali zmuszeni do odejścia bez odszkodowania. Przekaz ten nie stanowi ogólnego upoważnienia do zbiorowego karania społeczności: takie decyzje należą do kompetentnej władzy i muszą być wykonywane sprawiedliwie.

Lekcje na dziś
  1. Dokładnie czytaj umowy i postępuj zgodnie z rzeczywiście uzgodnionymi warunkami.
  2. Gdy władze podejmują daleko idące decyzje, powinny zbadać fakty i działać sprawiedliwie.
  3. Jeśli ludzie mają odejść, należy uczciwie rozliczyć ich prawowity majątek i roszczenia.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Codziennie hadis w Twoim języku

Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.