Wstęp · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, hadis 2731

Przekazany przez Al-Miswar ibn Makhrama. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.

Sahih (wiarygodny)Księga: Wstęp
صحيح البخاري
Kto go przekazał?

Przekazał Al-Miswar ibn Makhrama

Sahih (wiarygodny)

Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.

Przekaz

Tekst arabski

حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، قَالَ أَخْبَرَنِي الزُّهْرِيُّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ، وَمَرْوَانَ، يُصَدِّقُ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا حَدِيثَ صَاحِبِهِ قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم زَمَنَ الْحُدَيْبِيَةِ، حَتَّى كَانُوا بِبَعْضِ الطَّرِيقِ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّ خَالِدَ بْنَ الْوَلِيدِ بِالْغَمِيمِ فِي خَيْلٍ لِقُرَيْشٍ طَلِيعَةً فَخُذُوا ذَاتَ الْيَمِينِ ‏"‏‏.‏ فَوَاللَّهِ مَا شَعَرَ بِهِمْ خَالِدٌ حَتَّى إِذَا هُمْ بِقَتَرَةِ الْجَيْشِ، فَانْطَلَقَ يَرْكُضُ نَذِيرًا لِقُرَيْشٍ، وَسَارَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِذَا كَانَ بِالثَّنِيَّةِ الَّتِي يُهْبَطُ عَلَيْهِمْ مِنْهَا، بَرَكَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ‏.‏ فَقَالَ النَّاسُ حَلْ حَلْ‏.‏ فَأَلَحَّتْ، فَقَالُوا خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ، خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَا خَلأَتِ الْقَصْوَاءُ، وَمَا ذَاكَ لَهَا بِخُلُقٍ، وَلَكِنْ حَبَسَهَا حَابِسُ الْفِيلِ، ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لاَ يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلاَّ أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ‏"‏‏.‏ ثُمَّ زَجَرَهَا فَوَثَبَتْ، قَالَ فَعَدَلَ عَنْهُمْ حَتَّى نَزَلَ بِأَقْصَى الْحُدَيْبِيَةِ، عَلَى ثَمَدٍ قَلِيلِ الْمَاءِ يَتَبَرَّضُهُ النَّاسُ تَبَرُّضًا، فَلَمْ يُلَبِّثْهُ النَّاسُ حَتَّى نَزَحُوهُ، وَشُكِيَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْعَطَشُ، فَانْتَزَعَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ، ثُمَّ أَمَرَهُمْ أَنْ يَجْعَلُوهُ فِيهِ، فَوَاللَّهِ مَا زَالَ يَجِيشُ لَهُمْ بِالرِّيِّ حَتَّى صَدَرُوا عَنْهُ، فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ، إِذْ جَاءَ بُدَيْلُ بْنُ وَرْقَاءَ الْخُزَاعِيُّ فِي نَفَرٍ مِنْ قَوْمِهِ مِنْ خُزَاعَةَ، وَكَانُوا عَيْبَةَ نُصْحِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ أَهْلِ تِهَامَةَ، فَقَالَ إِنِّي تَرَكْتُ كَعْبَ بْنَ لُؤَىٍّ وَعَامِرَ بْنَ لُؤَىٍّ نَزَلُوا أَعْدَادَ مِيَاهِ الْحُدَيْبِيَةِ، وَمَعَهُمُ الْعُوذُ الْمَطَافِيلُ، وَهُمْ مُقَاتِلُوكَ وَصَادُّوكَ عَنِ الْبَيْتِ‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّا لَمْ نَجِئْ لِقِتَالِ أَحَدٍ، وَلَكِنَّا جِئْنَا مُعْتَمِرِينَ، وَإِنَّ قُرَيْشًا قَدْ نَهِكَتْهُمُ الْحَرْبُ، وَأَضَرَّتْ بِهِمْ، فَإِنْ شَاءُوا مَادَدْتُهُمْ مُدَّةً، وَيُخَلُّوا بَيْنِي وَبَيْنَ النَّاسِ، فَإِنْ أَظْهَرْ فَإِنْ شَاءُوا أَنْ يَدْخُلُوا فِيمَا دَخَلَ فِيهِ النَّاسُ فَعَلُوا، وَإِلاَّ فَقَدْ جَمُّوا، وَإِنْ هُمْ أَبَوْا فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، لأُقَاتِلَنَّهُمْ عَلَى أَمْرِي هَذَا حَتَّى تَنْفَرِدَ سَالِفَتِي، وَلَيُنْفِذَنَّ اللَّهُ أَمْرَهُ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ بُدَيْلٌ سَأُبَلِّغُهُمْ مَا تَقُولُ‏.‏ قَالَ فَانْطَلَقَ حَتَّى أَتَى قُرَيْشًا قَالَ إِنَّا قَدْ جِئْنَاكُمْ مِنْ هَذَا الرَّجُلِ، وَسَمِعْنَاهُ يَقُولُ قَوْلاً، فَإِنْ شِئْتُمْ أَنْ نَعْرِضَهُ عَلَيْكُمْ فَعَلْنَا، فَقَالَ سُفَهَاؤُهُمْ لاَ حَاجَةَ لَنَا أَنْ تُخْبِرَنَا عَنْهُ بِشَىْءٍ‏.‏ وَقَالَ ذَوُو الرَّأْىِ مِنْهُمْ هَاتِ مَا سَمِعْتَهُ يَقُولُ‏.‏ قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ كَذَا وَكَذَا، فَحَدَّثَهُمْ بِمَا قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَقَامَ عُرْوَةُ بْنُ مَسْعُودٍ فَقَالَ أَىْ قَوْمِ أَلَسْتُمْ بِالْوَالِدِ قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ أَوَلَسْتُ بِالْوَلَدِ قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ فَهَلْ تَتَّهِمُونِي‏.‏ قَالُوا لاَ‏.‏ قَالَ أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنِّي اسْتَنْفَرْتُ أَهْلَ عُكَاظٍ، فَلَمَّا بَلَّحُوا عَلَىَّ جِئْتُكُمْ بِأَهْلِي وَوَلَدِي وَمَنْ أَطَاعَنِي قَالُوا بَلَى‏.‏ قَالَ فَإِنَّ هَذَا قَدْ عَرَضَ لَكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ، اقْبَلُوهَا وَدَعُونِي آتِهِ‏.‏ قَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَأَتَاهُ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نَحْوًا مِنْ قَوْلِهِ لِبُدَيْلٍ، فَقَالَ عُرْوَةُ عِنْدَ ذَلِكَ أَىْ مُحَمَّدُ، أَرَأَيْتَ إِنِ اسْتَأْصَلْتَ أَمْرَ قَوْمِكَ هَلْ سَمِعْتَ بِأَحَدٍ مِنَ الْعَرَبِ اجْتَاحَ أَهْلَهُ قَبْلَكَ وَإِنْ تَكُنِ الأُخْرَى، فَإِنِّي وَاللَّهِ لأَرَى وُجُوهًا، وَإِنِّي لأَرَى أَوْشَابًا مِنَ النَّاسِ خَلِيقًا أَنْ يَفِرُّوا وَيَدَعُوكَ‏.‏ فَقَالَ لَهُ أَبُو بَكْرٍ امْصُصْ بَظْرَ اللاَّتِ، أَنَحْنُ نَفِرُّ عَنْهُ وَنَدَعُهُ فَقَالَ مَنْ ذَا قَالُوا أَبُو بَكْرٍ‏.‏ قَالَ أَمَا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَوْلاَ يَدٌ كَانَتْ لَكَ عِنْدِي لَمْ أَجْزِكَ بِهَا لأَجَبْتُكَ‏.‏ قَالَ وَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَكُلَّمَا تَكَلَّمَ أَخَذَ بِلِحْيَتِهِ، وَالْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ قَائِمٌ عَلَى رَأْسِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَمَعَهُ السَّيْفُ وَعَلَيْهِ الْمِغْفَرُ، فَكُلَّمَا أَهْوَى عُرْوَةُ بِيَدِهِ إِلَى لِحْيَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ضَرَبَ يَدَهُ بِنَعْلِ السَّيْفِ، وَقَالَ لَهُ أَخِّرْ يَدَكَ عَنْ لِحْيَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ فَرَفَعَ عُرْوَةُ رَأْسَهُ فَقَالَ مَنْ هَذَا قَالُوا الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ‏.‏ فَقَالَ أَىْ غُدَرُ، أَلَسْتُ أَسْعَى فِي غَدْرَتِكَ وَكَانَ الْمُغِيرَةُ صَحِبَ قَوْمًا فِي الْجَاهِلِيَّةِ، فَقَتَلَهُمْ، وَأَخَذَ أَمْوَالَهُمْ، ثُمَّ جَاءَ فَأَسْلَمَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَمَّا الإِسْلاَمَ فَأَقْبَلُ، وَأَمَّا الْمَالَ فَلَسْتُ مِنْهُ فِي شَىْءٍ ‏"‏‏.‏ ثُمَّ إِنَّ عُرْوَةَ جَعَلَ يَرْمُقُ أَصْحَابَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِعَيْنَيْهِ‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا تَنَخَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نُخَامَةً إِلاَّ وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ، وَإِذَا أَمَرَهُمُ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ، وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ، وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ، فَرَجَعَ عُرْوَةُ إِلَى أَصْحَابِهِ، فَقَالَ أَىْ قَوْمِ، وَاللَّهِ لَقَدْ وَفَدْتُ عَلَى الْمُلُوكِ، وَوَفَدْتُ عَلَى قَيْصَرَ وَكِسْرَى وَالنَّجَاشِيِّ وَاللَّهِ إِنْ رَأَيْتُ مَلِكًا قَطُّ، يُعَظِّمُهُ أَصْحَابُهُ مَا يُعَظِّمُ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم مُحَمَّدًا، وَاللَّهِ إِنْ تَنَخَّمَ نُخَامَةً إِلاَّ وَقَعَتْ فِي كَفِّ رَجُلٍ مِنْهُمْ، فَدَلَكَ بِهَا وَجْهَهُ وَجِلْدَهُ، وَإِذَا أَمَرَهُمُ ابْتَدَرُوا أَمْرَهُ وَإِذَا تَوَضَّأَ كَادُوا يَقْتَتِلُونَ عَلَى وَضُوئِهِ، وَإِذَا تَكَلَّمَ خَفَضُوا أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَهُ، وَمَا يُحِدُّونَ إِلَيْهِ النَّظَرَ تَعْظِيمًا لَهُ، وَإِنَّهُ قَدْ عَرَضَ عَلَيْكُمْ خُطَّةَ رُشْدٍ، فَاقْبَلُوهَا‏.‏ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي كِنَانَةَ دَعُونِي آتِهِ‏.‏ فَقَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابِهِ، قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ هَذَا فُلاَنٌ، وَهْوَ مِنْ قَوْمٍ يُعَظِّمُونَ الْبُدْنَ فَابْعَثُوهَا لَهُ ‏"‏‏.‏ فَبُعِثَتْ لَهُ وَاسْتَقْبَلَهُ النَّاسُ يُلَبُّونَ، فَلَمَّا رَأَى ذَلِكَ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ مَا يَنْبَغِي لِهَؤُلاَءِ أَنْ يُصَدُّوا عَنِ الْبَيْتِ، فَلَمَّا رَجَعَ إِلَى أَصْحَابِهِ قَالَ رَأَيْتُ الْبُدْنَ قَدْ قُلِّدَتْ وَأُشْعِرَتْ، فَمَا أَرَى أَنْ يُصَدُّوا عَنِ الْبَيْتِ‏.‏ فَقَامَ رَجُلٌ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهُ مِكْرَزُ بْنُ حَفْصٍ‏.‏ فَقَالَ دَعُونِي آتِهِ‏.‏ فَقَالُوا ائْتِهِ‏.‏ فَلَمَّا أَشْرَفَ عَلَيْهِمْ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ هَذَا مِكْرَزٌ وَهْوَ رَجُلٌ فَاجِرٌ ‏"‏‏.‏ فَجَعَلَ يُكَلِّمُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم، فَبَيْنَمَا هُوَ يُكَلِّمُهُ إِذْ جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو‏.‏ قَالَ مَعْمَرٌ فَأَخْبَرَنِي أَيُّوبُ عَنْ عِكْرِمَةَ، أَنَّهُ لَمَّا جَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ لَقَدْ سَهُلَ لَكُمْ مِنْ أَمْرِكُمْ ‏"‏‏.‏ قَالَ مَعْمَرٌ قَالَ الزُّهْرِيُّ فِي حَدِيثِهِ فَجَاءَ سُهَيْلُ بْنُ عَمْرٍو فَقَالَ هَاتِ، اكْتُبْ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ كِتَابًا، فَدَعَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْكَاتِبَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ ‏"‏‏.‏ قَالَ سُهَيْلٌ أَمَّا الرَّحْمَنُ فَوَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا هُوَ وَلَكِنِ اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ‏.‏ كَمَا كُنْتَ تَكْتُبُ‏.‏ فَقَالَ الْمُسْلِمُونَ وَاللَّهِ لاَ نَكْتُبُهَا إِلاَّ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ اكْتُبْ بِاسْمِكَ اللَّهُمَّ ‏"‏‏.‏ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ هَذَا مَا قَاضَى عَلَيْهِ مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لَوْ كُنَّا نَعْلَمُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ مَا صَدَدْنَاكَ عَنِ الْبَيْتِ وَلاَ قَاتَلْنَاكَ، وَلَكِنِ اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ وَاللَّهِ إِنِّي لَرَسُولُ اللَّهِ وَإِنْ كَذَّبْتُمُونِي‏.‏ اكْتُبْ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ قَالَ الزُّهْرِيُّ وَذَلِكَ لِقَوْلِهِ ‏"‏ لاَ يَسْأَلُونِي خُطَّةً يُعَظِّمُونَ فِيهَا حُرُمَاتِ اللَّهِ إِلاَّ أَعْطَيْتُهُمْ إِيَّاهَا ‏"‏‏.‏ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ عَلَى أَنْ تُخَلُّوا بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْبَيْتِ فَنَطُوفَ بِهِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَاللَّهِ لاَ تَتَحَدَّثُ الْعَرَبُ أَنَّا أُخِذْنَا ضُغْطَةً وَلَكِنْ ذَلِكَ مِنَ الْعَامِ الْمُقْبِلِ فَكَتَبَ‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ وَعَلَى أَنَّهُ لاَ يَأْتِيكَ مِنَّا رَجُلٌ، وَإِنْ كَانَ عَلَى دِينِكَ، إِلاَّ رَدَدْتَهُ إِلَيْنَا‏.‏ قَالَ الْمُسْلِمُونَ سُبْحَانَ اللَّهِ كَيْفَ يُرَدُّ إِلَى الْمُشْرِكِينَ وَقَدْ جَاءَ مُسْلِمًا فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ دَخَلَ أَبُو جَنْدَلِ بْنُ سُهَيْلِ بْنِ عَمْرٍو يَرْسُفُ فِي قُيُودِهِ، وَقَدْ خَرَجَ مِنْ أَسْفَلِ مَكَّةَ، حَتَّى رَمَى بِنَفْسِهِ بَيْنَ أَظْهُرِ الْمُسْلِمِينَ‏.‏ فَقَالَ سُهَيْلٌ هَذَا يَا مُحَمَّدُ أَوَّلُ مَا أُقَاضِيكَ عَلَيْهِ أَنْ تَرُدَّهُ إِلَىَّ‏.‏ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّا لَمْ نَقْضِ الْكِتَابَ بَعْدُ ‏"‏‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ إِذًا لَمْ أُصَالِحْكَ عَلَى شَىْءٍ أَبَدًا‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ فَأَجِزْهُ لِي ‏"‏‏.‏ قَالَ مَا أَنَا بِمُجِيزِهِ لَكَ‏.‏ قَالَ ‏"‏ بَلَى، فَافْعَلْ ‏"‏‏.‏ قَالَ مَا أَنَا بِفَاعِلٍ‏.‏ قَالَ مِكْرَزٌ بَلْ قَدْ أَجَزْنَاهُ لَكَ‏.‏ قَالَ أَبُو جَنْدَلٍ أَىْ مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ، أُرَدُّ إِلَى الْمُشْرِكِينَ وَقَدْ جِئْتُ مُسْلِمًا أَلاَ تَرَوْنَ مَا قَدْ لَقِيتُ وَكَانَ قَدْ عُذِّبَ عَذَابًا شَدِيدًا فِي اللَّهِ‏.‏ قَالَ فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَأَتَيْتُ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ أَلَسْتَ نَبِيَّ اللَّهِ حَقًّا قَالَ ‏"‏ بَلَى ‏"‏‏.‏ قُلْتُ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَعَدُوُّنَا عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ ‏"‏ بَلَى ‏"‏‏.‏ قُلْتُ فَلِمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا إِذًا قَالَ ‏"‏ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ، وَلَسْتُ أَعْصِيهِ وَهْوَ نَاصِرِي ‏"‏‏.‏ قُلْتُ أَوَلَيْسَ كُنْتَ تُحَدِّثُنَا أَنَّا سَنَأْتِي الْبَيْتَ فَنَطُوفُ بِهِ قَالَ ‏"‏ بَلَى، فَأَخْبَرْتُكَ أَنَّا نَأْتِيهِ الْعَامَ ‏"‏‏.‏ قَالَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ ‏"‏ فَإِنَّكَ آتِيهِ وَمُطَّوِّفٌ بِهِ ‏"‏‏.‏ قَالَ فَأَتَيْتُ أَبَا بَكْرٍ فَقُلْتُ يَا أَبَا بَكْرٍ، أَلَيْسَ هَذَا نَبِيَّ اللَّهِ حَقًّا قَالَ بَلَى‏.‏ قُلْتُ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَعَدُوُّنَا عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ بَلَى‏.‏ قُلْتُ فَلِمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا إِذًا قَالَ أَيُّهَا الرَّجُلُ، إِنَّهُ لَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَيْسَ يَعْصِي رَبَّهُ وَهْوَ نَاصِرُهُ، فَاسْتَمْسِكْ بِغَرْزِهِ، فَوَاللَّهِ إِنَّهُ عَلَى الْحَقِّ‏.‏ قُلْتُ أَلَيْسَ كَانَ يُحَدِّثُنَا أَنَّا سَنَأْتِي الْبَيْتَ وَنَطُوفُ بِهِ قَالَ بَلَى، أَفَأَخْبَرَكَ أَنَّكَ تَأْتِيهِ الْعَامَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَإِنَّكَ آتِيهِ وَمُطَّوِّفٌ بِهِ‏.‏ قَالَ الزُّهْرِيِّ قَالَ عُمَرُ فَعَمِلْتُ لِذَلِكَ أَعْمَالاً‏.‏ قَالَ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ قَضِيَّةِ الْكِتَابِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لأَصْحَابِهِ ‏"‏ قُومُوا فَانْحَرُوا، ثُمَّ احْلِقُوا ‏"‏‏.‏ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا قَامَ مِنْهُمْ رَجُلٌ حَتَّى قَالَ ذَلِكَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ، فَلَمَّا لَمْ يَقُمْ مِنْهُمْ أَحَدٌ دَخَلَ عَلَى أُمِّ سَلَمَةَ، فَذَكَرَ لَهَا مَا لَقِيَ مِنَ النَّاسِ‏.‏ فَقَالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، أَتُحِبُّ ذَلِكَ اخْرُجْ ثُمَّ لاَ تُكَلِّمْ أَحَدًا مِنْهُمْ كَلِمَةً حَتَّى تَنْحَرَ بُدْنَكَ، وَتَدْعُوَ حَالِقَكَ فَيَحْلِقَكَ‏.‏ فَخَرَجَ فَلَمْ يُكَلِّمْ أَحَدًا مِنْهُمْ، حَتَّى فَعَلَ ذَلِكَ نَحَرَ بُدْنَهُ، وَدَعَا حَالِقَهُ فَحَلَقَهُ‏.‏ فَلَمَّا رَأَوْا ذَلِكَ، قَامُوا فَنَحَرُوا، وَجَعَلَ بَعْضُهُمْ يَحْلِقُ بَعْضًا، حَتَّى كَادَ بَعْضُهُمْ يَقْتُلُ بَعْضًا غَمًّا، ثُمَّ جَاءَهُ نِسْوَةٌ مُؤْمِنَاتٌ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا جَاءَكُمُ الْمُؤْمِنَاتُ مُهَاجِرَاتٍ فَامْتَحِنُوهُنَّ‏}‏ حَتَّى بَلَغَ ‏{‏بِعِصَمِ الْكَوَافِرِ‏}‏ فَطَلَّقَ عُمَرُ يَوْمَئِذٍ امْرَأَتَيْنِ كَانَتَا لَهُ فِي الشِّرْكِ، فَتَزَوَّجَ إِحْدَاهُمَا مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ، وَالأُخْرَى صَفْوَانُ بْنُ أُمَيَّةَ، ثُمَّ رَجَعَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى الْمَدِينَةِ، فَجَاءَهُ أَبُو بَصِيرٍ ـ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ ـ وَهْوَ مُسْلِمٌ فَأَرْسَلُوا فِي طَلَبِهِ رَجُلَيْنِ، فَقَالُوا الْعَهْدَ الَّذِي جَعَلْتَ لَنَا‏.‏ فَدَفَعَهُ إِلَى الرَّجُلَيْنِ، فَخَرَجَا بِهِ حَتَّى بَلَغَا ذَا الْحُلَيْفَةِ، فَنَزَلُوا يَأْكُلُونَ مِنْ تَمْرٍ لَهُمْ، فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ لأَحَدِ الرَّجُلَيْنِ وَاللَّهِ إِنِّي لأَرَى سَيْفَكَ هَذَا يَا فُلاَنُ جَيِّدًا‏.‏ فَاسْتَلَّهُ الآخَرُ فَقَالَ أَجَلْ، وَاللَّهِ إِنَّهُ لَجَيِّدٌ، لَقَدْ جَرَّبْتُ بِهِ ثُمَّ جَرَّبْتُ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَصِيرٍ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْهِ، فَأَمْكَنَهُ مِنْهُ، فَضَرَبَهُ حَتَّى بَرَدَ، وَفَرَّ الآخَرُ، حَتَّى أَتَى الْمَدِينَةَ، فَدَخَلَ الْمَسْجِدَ يَعْدُو‏.‏ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ رَآهُ ‏"‏ لَقَدْ رَأَى هَذَا ذُعْرًا ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا انْتَهَى إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ قُتِلَ وَاللَّهِ صَاحِبِي وَإِنِّي لَمَقْتُولٌ، فَجَاءَ أَبُو بَصِيرٍ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ، قَدْ وَاللَّهِ أَوْفَى اللَّهُ ذِمَّتَكَ، قَدْ رَدَدْتَنِي إِلَيْهِمْ ثُمَّ أَنْجَانِي اللَّهُ مِنْهُمْ‏.‏ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ وَيْلُ أُمِّهِ مِسْعَرَ حَرْبٍ، لَوْ كَانَ لَهُ أَحَدٌ ‏"‏‏.‏ فَلَمَّا سَمِعَ ذَلِكَ عَرَفَ أَنَّهُ سَيَرُدُّهُ إِلَيْهِمْ، فَخَرَجَ حَتَّى أَتَى سِيفَ الْبَحْرِ‏.‏ قَالَ وَيَنْفَلِتُ مِنْهُمْ أَبُو جَنْدَلِ بْنُ سُهَيْلٍ، فَلَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ، فَجَعَلَ لاَ يَخْرُجُ مِنْ قُرَيْشٍ رَجُلٌ قَدْ أَسْلَمَ إِلاَّ لَحِقَ بِأَبِي بَصِيرٍ، حَتَّى اجْتَمَعَتْ مِنْهُمْ عِصَابَةٌ، فَوَاللَّهِ مَا يَسْمَعُونَ بِعِيرٍ خَرَجَتْ لِقُرَيْشٍ إِلَى الشَّأْمِ إِلاَّ اعْتَرَضُوا لَهَا، فَقَتَلُوهُمْ، وَأَخَذُوا أَمْوَالَهُمْ، فَأَرْسَلَتْ قُرَيْشٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم تُنَاشِدُهُ بِاللَّهِ وَالرَّحِمِ لَمَّا أَرْسَلَ، فَمَنْ أَتَاهُ فَهْوَ آمِنٌ، فَأَرْسَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَيْهِمْ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى ‏{‏وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ‏}‏ حَتَّى بَلَغَ ‏{‏الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ‏}‏ وَكَانَتْ حَمِيَّتُهُمْ أَنَّهُمْ لَمْ يُقِرُّوا أَنَّهُ نَبِيُّ اللَّهِ، وَلَمْ يُقِرُّوا بِبِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، وَحَالُوا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْبَيْتِ‏.‏

Tłumaczenie

Przedstawione przez Al-Miswara bin Makhramę i Marwana:(których relacje potwierdzają się nawzajem) Prorok (ﷺ) wyruszył w czasie Al-Hudaibiya (traktatu), a gdy posuwali się na odległość, powiedział:

"Khalid bin Al-Walid prowadzący kawalerię Quraysh, stanowiącą czoło armii, jest w miejscu zwanym Al-Ghamim, więc obierzcie drogę po prawej stronie." Na mocy przysięgi Allah, Khalid nie zauważył nadejścia muzułmanów, aż kurz unoszący się z marszu armii muzułmańskiej dotarł do niego, i wtedy zawrócił pospiesznie, aby poinformować Quraysh. Prophet (ﷺ) posuwał się naprzód, aż dotarł do Thaniya (czyli górzystej drogi), którą można było do nich (tj. ludzi Quraysh) dotrzeć. Wielbłąd kobiecy proroka (ﷺ) usiadł. Ludzie starali się jak mogli, aby podnieść wielbłąda, lecz na próżno, więc powiedzieli: "Al-Qaswa' (czyli imię wielbłąda) stała się uparta! Al-Qaswa' stała się uparta!" Prophet (ﷺ) powiedział: "Al-Qaswa' nie stała się uparta, bo upartość nie jest jej zwyczajem, lecz została zatrzymana przez Tego, Który zatrzymał słonia." Następnie powiedział: "Na mocy Imienia Tego, w Których Rękach jest moja dusza, jeśli oni (tj. niewierni Quraysh) poproszą mnie o cokolwiek, co będzie szanowało nakazy Allah, to mu to udzielę." Potem Prophet (ﷺ) skarcił wielbłąda i ten wstał. Prophet (ﷺ) zmienił swą drogę, aż zsiadł na najbardziej odległym końcu Al-Hudaibiya, przy studni (czyli źródle) zawierającej niewielką ilość wody, którą ludzie używali w małych ilościach, a w krótkim czasie cała woda się wyczerpała i skarżyli się do Allah's Messenger (ﷺ) na pragnienie. Prophet (ﷺ) wyjął strzałę z futera na strzały i nakazał im umieścić ją w tej studni. Na mocy przysięgi Allah, woda zaczęła tryskać i wypływała aż wszyscy ugasili pragnienie i wrócili z satysfakcją. Gdy jeszcze byli w tym stanie, Budail bin Warqa-al-Khuza`i przybył z kilkoma osobami ze swojego plemienia Khuza`a, którzy byli doradcami Allah's Messenger (ﷺ), którzy nie ukrywali nic przed nim i byli z Tihama. Budail powiedział: "Opuściłem Ka`b bin Luai i 'Amir bin Luai, mieszkających przy obfitej wodzie Al-Hudaibiya, i mieli wielbłądy mleczne (lub ich kobiety i dzieci) z nimi, i będą walczyć przeciwko wam, i będą wam uniemożliwiać odwiedzanie Ka`by." Allah's Messenger (ﷺ) powiedział: "Nie przyszliśmy walczyć z nikim, lecz aby wykonać `Umrę. Nie ulega wątpliwości, że wojna osłabiła Quraysh i ponieśli oni wielkie straty, więc jeśli zechcą, zawrę z nimi rozejm, podczas którego powinni powstrzymać się od ingerowania między mną a ludźmi (tj. Arabami niewiernymi innych niż Quraysh), a jeśli odniesiemy zwycięstwo nad tymi niewiernymi, Quraysh będą mieli możliwość przyjęcia islamu tak jak inni ludzie, jeśli zechcą; przynajmniej będą na tyle silni, by walczyć. Ale jeśli nie zaakceptują rozejmu, na mocy przysięgi Allah, w Których Rękach jest moje życie, będę z nimi walczył, broniąc swojej sprawy, aż zostanę zabity, lecz (jestem pewien), że Allah z pewnością zwycięży swoją Sprawę." Budail powiedział: "Oznajmię im to, co powiedziałeś." W ten sposób odszedł, aż dotarł do Quraysh i powiedział: "Przyszliśmy od tego człowieka (tj. Muhammada), którego słyszeliśmy mówić coś, co ujawnimy wam, jeśli zechcecie." Niektórzy głupcy wśród Quraysh krzyczeli, że nie potrzebują tych informacji, lecz mądrzejsi z nich powiedzieli: "Opowiedzcie, co usłyszeliście od niego." Budail powiedział: "Słyszałem, jak mówił tak i tak," relacjonując to, co powiedział Prophet (ﷺ). `Urwa bin Mas`ud wstał i powiedział: "O ludzie! Czy nie jesteście synami?" Oni powiedzieli: "Tak." On dodał: "Czy nie jestem ojcem?" Oni powiedzieli: "Tak." On zapytał: "Czy nie ufacie mi?" Oni powiedzieli: "Tak." On powiedział: "Czy nie wiecie, że zaprosiłem ludzi z `Ukaz po waszą pomoc, a kiedy odmówili, przyprowadziłem moich krewnych i dzieci oraz tych, którzy mi posłuchali (by wam pomóc)?" Oni powiedzieli: "Tak." On powiedział: "Otóż, ten człowiek (tj. Prophet) złożył wam rozsądną propozycję, lepiej ją przyjmijcie i pozwólcie mi się z nim spotkać." Oni powiedzieli: "Możesz się z nim spotkać." W ten sposób udał się do Prophet (ﷺ) i zaczął z nim rozmawiać. Prophet (ﷺ) powiedział mu prawie to samo, co powiedział Budail. Następnie `Urwa powiedział: "O Muhammad! Czy nie odczuwasz skrupułów, aby wyeliminować swoje krewnych? Czy słyszałeś, aby ktoś spośród Arabów wyeliminował swoich krewnych przed tobą? Z drugiej strony, jeśli odwrót się zdarzy, (nikt ci nie pomoże, bo) na mocy Allah, nie widzę (z tobą) dostojnych ludzi, lecz ludzi z różnych plemion, którzy uciekliby, zostawiając cię samego." Słysząc to, Abu Bakr obraził go i powiedział: "Czy mówisz, że uciekniemy i zostawimy Prophet (ﷺ) samego?" `Urwa powiedział: "Kim jest ten człowiek?" Oni powiedzieli: "To jest Abu Bakr." `Urwa powiedział do Abu Bakra: "Na mocy przysięgi Allah, w Których Rękach jest moje życie, gdyby nie przysługa, którą mi wyświadczyłeś i której nie zrekompensowałem, odparłbym ci." `Urwa kontynuował rozmowę z Prophet (ﷺ), chwytając jego brodę podczas rozmowy, podczas gdy Al-Mughira bin Shu`ba stał blisko głowy proroka, trzymając miecz i nosząc hełm. Za każdym razem, gdy `Urwa wyciągał rękę w kierunku brody proroka, Al-Mughira uderzał ją rękojeścią miecza i mówił (do `Urwy): "Odejdź od brody Allah's Messenger (ﷺ)." `Urwa podniósł głowę i zapytał: "Kto to jest?" Ludzie powiedzieli: "To jest Al-Mughira bin Shu`ba." `Urwa powiedział: "O zdradliwy! Czy nie staram się zapobiec złym konsekwencjom twojej zdrady?" Przed przyjęciem islamu Al-Mughira był w towarzystwie kilku ludzi. Zabił ich i zabrał ich majątek, a potem przybył (do Medyny), aby przyjąć islam. Prophet (ﷺ) powiedział (do niego): "Jeśli chodzi o twojego islamu, akceptuję go, ale co do majątku, nic z niego nie biorę (bo został zdobyty przez zdradę)." `Urwa zaczął patrzeć na Towarzyszy Prophet (ﷺ). Na mocy przysięgi Allah, za każdym razem, gdy Allah's Messenger (ﷺ) pluł, ślina spadała na rękę któregoś z nich, który potem pocierał ją po twarzy i skórze; jeśli mu rozkazywał, natychmiast wykonywali jego polecenia; jeśli wykonywał ablucję, starali się chwycić pozostałą wodę; a gdy z nim rozmawiali, obniżali głosy i nie patrzyli na jego twarz z szacunku. `Urwa wrócił do swojego ludu i powiedział: "O ludzie! Na mocy Allah, byłem u królów i u Cezara, Khosrau i Najasza, a nigdy nie widziałem, by ktoś z ich dworzan był tak szanowany jak Muhammad przez swoich towarzyszy. Na mocy Allah, jeśli on splunie, ślina spada na rękę któregoś z nich, który potem pociera ją po twarzy i skórze; jeśli mu rozkazywał, natychmiast wykonywali jego polecenia; jeśli wykonywał ablucję, starali się chwycić pozostałą wodę; a gdy z nim rozmawiali, obniżali głosy i nie patrzyli na jego twarz z szacunku." `Urwa dodał: "Nie ma wątpliwości, że przedstawił wam dobrą, rozsądną ofertę, więc ją przyjmijcie." Jeden z plemienia Bani Kinana powiedział: "Pozwól mi pójść do niego," i pozwolili mu, a gdy podszedł do Prophet (ﷺ) i jego towarzyszy, Allah's Messenger (ﷺ) powiedział: "To jest tak-and-so, który należy do plemienia, które szanuje Budn (czyli wielbłądy ofiary). Więc przynieście Budn przed nim." Tak też zrobiono, a ludzie przyjęli go, recytując Talbiya. Gdy zobaczył ten widok, powiedział: "Chwała Allah! Nie jest sprawiedliwe, aby uniemożliwiać tym ludziom odwiedzanie Ka`by." Gdy wrócił do swojego ludu, powiedział: "Widziałem, jak Budn były ozdobione (kolorowymi węzłami) i oznaczone (stemplami na grzbietach). Nie uważam za wskazane, aby uniemożliwiać im odwiedzanie Ka`by." Inna osoba, Mikraz bin Hafs, wstał i poprosił o pozwolenie na pójście do Muhammada, i również mu je udzielili. Gdy podszedł do muzułmanów, Prophet (ﷺ) powiedział: "Oto Mikraz, a on jest człowiekiem nikczemnym." Mikraz zaczął rozmawiać z Prophet (ﷺ), a w tym czasie przyszedł Suhail bin `Amr. Gdy przyszedł Suhail bin `Amr, Prophet (ﷺ) powiedział: "Teraz sprawa stała się łatwa." Suhail powiedział do Prophet (ﷺ): "Proszę, zawrzyj z nami pokój." Wtedy Prophet (ﷺ) wezwał pisarza i powiedział: "Napisz: W Imię Allah, NajMiłosierniejszego, NajLitościwszego." Suhail powiedział: "Co do 'Miłosiernego', na mocy Allah, nie wiem, co to znaczy. Napisz więc: W Twoje Imię, O Allah, tak jak wcześniej pisałeś." Muzułmanie powiedzieli: "Na mocy Allah, nie napiszesz niczego innego, tylko: W Imię Allah, NajMiłosierniejszego, NajLitościwszego." Prophet (ﷺ) powiedział: "Napisz: W Twoje Imię, O Allah." Potem dyktował: "To jest traktat pokojowy, który zawarł Muhammad, Allah's Messenger (ﷺ)." Suhail powiedział: "Na mocy Allah, gdybyśmy wiedzieli, że ty jesteś Allah's Messenger (ﷺ), nie powstrzymalibyśmy cię od odwiedzania Ka`by i nie walczylibyśmy z tobą. Więc napisz: Muhammad bin `Abdullah." Prophet (ﷺ) powiedział: "Na mocy Allah! Jestem Posłańcem Allah, nawet jeśli wy nie wierzycie mi. Napisz: Muhammad bin `Abdullah." (Az-Zuhri powiedział: "Prophet (ﷺ) zaakceptował wszystko, co mu zaproponowano, ponieważ już wcześniej powiedział, że zaakceptuje wszystko, co będą żądać, jeśli będzie to zgodne z nakazami Allah, (tj. pozwoli mu i jego towarzyszom na `Umrę).") Prophet (ﷺ) powiedział do Suhaila: "Pod warunkiem, że pozwolicie nam odwiedzić Dom (tj. Ka`bę), abyśmy mogli okrążyć go Tawafem." Suhail powiedział: "Na mocy Allah, nie pozwolimy wam tego w tym roku, aby nie dać Arabom powodu do mówienia, że ulegliście, ale pozwolimy wam w przyszłym roku." W ten sposób Prophet (ﷺ) spisał to. Następnie Suhail powiedział: "Zobowiązujemy się również, że wy zwrócicie nam każdego, kto przyjdzie do was od nas, nawet jeśli przyjmie waszą religię." Muzułmanie powiedzieli: "Chwała Allah! Jak taki człowiek może zostać zwrócony poganom, skoro stał się muzułmaninem?" Gdy byli w tym stanie, Abu Jandal bin Suhail bin `Amr przyszedł z doliny Mekki, chwiejny z kajdanami i upadł wśród muzułmanów. Suhail powiedział: "O Muhammad! To jest pierwszy warunek, na którym zawieramy pokój z tobą, czyli oddasz mi Abu Jandala." Prophet (ﷺ) powiedział: "Traktat pokojowy jeszcze nie został spisany." Suhail powiedział: "Nigdy ci go nie pozwolę zatrzymać." Prophet (ﷺ) powiedział: "Tak, zrób to." On powiedział: "Nie zrobię tego." Mikraz powiedział: "Pozwalamy ci (zatrzymać go)." Abu Jandal powiedział: "O muzułmanie! Czy zostanę zwrócony poganom, choć przyszedłem jako muzułmanin? Czy nie widzicie, jak bardzo cierpiałem?" Abu Jandal był poważnie torturowany dla sprawy Allah. `Umar bin Al-Khattab powiedział: "Poszedłem do Prophet (ﷺ) i powiedziałem: 'Czy naprawdę jesteś Posłańcem Allah?' Prophet (ﷺ) powiedział: 'Tak, rzeczywiście.' Ja zapytałem: 'Czy nasza sprawa jest słuszna, a sprawa wroga niesprawiedliwa?' On powiedział: 'Tak.' Ja zapytałem: 'To dlaczego mamy być pokorni w naszej religii?' On powiedział: 'Jestem Posłańcem Allah (ﷺ) i nie disobey Him, a On uczyni mnie zwycięzcą.' Ja zapytałem: 'Czy nie mówiłeś nam, że pojedziemy do Ka`by i wykonamy Tawaf wokół niego?' On powiedział: 'Tak, ale czy powiedziałem wam, że odwiedzimy Ka`bę w tym roku?' Ja powiedziałem: 'Nie.' On powiedział: 'Więc odwiedzicie ją i wykonacie Tawaf wokół niej.'" `Umar dodał: "Poszedłem do Abu Bakra i powiedziałem: 'O Abu Bakr! Czy nie jesteś naprawdę Posłańcem Allah?' On odpowiedział: 'Tak.' Ja powiedziałem: 'To dlaczego mamy być pokorni w naszej religii?' On powiedział: 'Rzeczywiście, jest On Posłańcem Allah (ﷺ) i nie disobey swemu Panu, a On uczyni go zwycięzcą. Trzymaj się go, bo na mocy Allah, jest on na prawdzie.' Ja powiedziałem: 'Czy nie mówił nam, że pojedziemy do Ka`by i wykonamy Tawaf wokół niego?' On odpowiedział: 'Tak, ale czy powiedział wam, że pojedziecie do Ka`by w tym roku?' Ja powiedziałem: 'Nie.' On powiedział: 'Pojedziecie do Ka`by i wykonacie Tawaf wokół niego.' (Az-Zuhri powiedział: "`Umar powiedział: 'Wykonałem wiele dobrych uczynków jako zadośćuczynienie za niewłaściwe pytania, które zadałem.') Gdy spisano traktat pokojowy, Allah's Messenger (ﷺ) powiedział swoim towarzyszom: "Wstańcie i złóżcie ofiary, ogolcie głowy." Na mocy przysięgi Allah, nikt z nich nie wstał, a Prophet (ﷺ) powtórzył swoje polecenie trzy razy. Gdy nikt z nich nie wstał, opuścił ich i poszedł do Um Salamy, opowiedział jej o postawie ludzi wobec niego. Um Salama powiedziała: "O Prophet of Allah (ﷺ)! Czy chcesz, aby twoje polecenie zostało wykonane? Wyjdź i nie mów nikomu, aż złożysz ofiarę i wezwiesz swojego fryzjera do ogolenia głowy." W ten sposób Prophet (ﷺ) wyszedł i nie rozmawiał z nikim z nich, aż to zrobił, czyli złożył ofiarę i wezwał fryzjera, który ogolił mu głowę. Widząc to, towarzysze Prophet (ﷺ) wstali, złożyli ofiary i zaczęli golić głowy nawzajem, a tak duży tłum, że istniało niebezpieczeństwo, iż się pobiją. Potem przyszły do Prophet (ﷺ) wierzące kobiety, a Allah objawił następujące wersety:-- "O wy, którzy wierzycie! Gdy przyjdą do was wierzące kobiety jako emigrantki, sprawdzajcie je..." (60.10) `Umar następnie rozwiódł dwie niewierne żony. Później Muawija bin Abu Sufyan poślubił jedną z nich, a Safwan bin Umaiya drugą. Gdy Prophet (ﷺ) wrócił do Medyny, przyszedł do niego Abu Basir, nowy muzułmanin z Quraysh. Niewierni wysłali za nim dwóch ludzi, którzy powiedzieli (do Prophet (ﷺ)): "Przestrzegajcie obietnicy, którą nam dałeś." Prophet (ﷺ) oddał go im. Zabrali go z miasta, aż dotarli do Dhul-Hulaifa, gdzie się zatrzymali, aby zjeść daktyle. Abu Basir powiedział do jednego z nich: "Na mocy Allah, o tak i tak, widzę, że masz piękny miecz." Drugi wyciągnął go z pochwy i powiedział: "Na mocy Allah, jest bardzo dobry i próbowałem go wiele razy." Abu Basir powiedział: "Chcę go obejrzeć." Gdy drugi go mu dał, uderzył go nim, aż zginął, a jego towarzysz uciekł, aż dotarł do Medyny i wbiegł do meczetu. Gdy Allah's Messenger (ﷺ) go zobaczył, powiedział: "Ten człowiek wygląda na przestraszonego." Gdy dotarł do Prophet (ﷺ), powiedział: "Mój towarzysz został zamordowany, a ja też byłem zamordowany." Abu Basir przyszedł i powiedział: "O Allah's Messenger (ﷺ), na mocy Allah, Allah sprawił, że wypełniłeś swoje obowiązki, oddając mnie im (tj. niewiernym), ale Allah ocalił mnie od nich." Prophet (ﷺ) powiedział: "Biada jego matce! Jakim świetnym wojownikiem byłby, gdyby miał wsparcie." Gdy Abu Basir to usłyszał, zrozumiał, że Prophet (ﷺ) znowu go odda, więc odszedł, aż dotarł do brzegu morza. Abu Jandal bin Suhail uwolnił się od nich (tj. niewiernych) i dołączył do Abu Basira. Od tego czasu, gdy tylko jakiś człowiek z Quraysh przyjął islam, podążał za Abu Basirem, aż utworzyli silną grupę. Na mocy przysięgi Allah, gdy usłyszeli o karawanie Quraysh zmierzającej do Sham, zatrzymywali ją, atakowali i zabijali niewiernych, zabierając ich majątek. Ludzie Quraysh wysłali wiadomość do Prophet (ﷺ), prosząc go, dla Boga, krewnych i bliskich, aby ich wezwał (tj. Abu Basira i jego towarzyszy), obiecując, że kto z nich przyjdzie do Prophet (ﷺ), będzie bezpieczny. Prophet (ﷺ) wezwał ich (tj. towarzyszy Abu Basira), a Allah objawił następujące wersety: "I to On powstrzymał ich ręce od was i wasze od nich w środku Mekki, po tym, jak uczynił was zwycięzcami nad nimi... niewierni mieli w sercach dumę i pychę... dumę i pychę czasów niewiedzy." (48.24-26) A ich duma i pycha polegała na tym, że nie uznali (w traktacie) tego, że on (tj. Muhammad) jest Posłańcem Allah i odmówili zapisania: "W Imię Allah, NajMiłosierniejszego, NajLitościwszego," i powstrzymali muzułmanów od odwiedzania Domu (tj. Ka`by)

Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.

Główne przesłanie

Podczas Hudajbijji Prorok ﷺ wybrał pokój, nie porzucając zaufania do Allaha.

Kontekst i przyczyna

Hadis opisuje wydarzenia podczas wyprawy do Hudajbijji: muzułmanie przybyli, aby odbyć umrę, Kurajszyci im to uniemożliwili, a po negocjacjach zawarto traktat pokojowy.

Objaśnienie trudnych słów
Hudajbijja

Miejsce w pobliżu Mekki, gdzie w szóstym roku hidżry muzułmanie zawarli traktat z Kurajszytami.

świętości Allaha

Granice i sprawy święte ustanowione przez Allaha, w tym szacunek należny Świętemu Domowi.

talbijja

Słowa, którymi pielgrzymi odpowiadają Allahowi podczas pielgrzymki: „Labbaik Allahumma labbaik”.

Wnioski uczonych

Uczeni wyciągają stąd wniosek, że muzułmański przywódca może zawrzeć pokój, jeśli nie wiąże się to z naruszeniem granic Allaha, oraz że należy dotrzymywać traktatów. Prorok ﷺ zaakceptował warunki, które na pierwszy rzut oka wydawały się trudne, ponieważ miał na uwadze większe dobro i świętość Domu. Komentarz Ibn Hadżara podkreśla również, że zaufanie Allahowi idzie w parze z roztropnym działaniem, konsultacją i cierpliwością. Umar zadawał pytania z troski, lecz nauczył się trzymać wskazówek Proroka ﷺ.

Lekcje na dziś
  1. W obliczu konfliktu najpierw szukaj sprawiedliwego rozwiązania i dotrzymuj ustaleń, które respektują granice Allaha.
  2. Podejmując trudne decyzje, poświęć czas na rozważenie ich skutków i zasięgnij rady mądrych ludzi.
  3. Gdy wynik rozczarowuje, pozostań wierny temu, co słuszne, i ufaj Allahowi, nie popadając w bierność.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Codziennie hadis w Twoim języku

Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.