Prorocy · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, hadis 3365

Przekazany przez Abdullah ibn Abbas. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.

Sahih (wiarygodny)Księga: Prorocy
صحيح البخاري
Kto go przekazał?

Przekazał Abdullah ibn Abbas

Sahih (wiarygodny)

Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.

Przekaz

Tekst arabski

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عَمْرٍو، قَالَ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ نَافِعٍ، عَنْ كَثِيرِ بْنِ كَثِيرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لَمَّا كَانَ بَيْنَ إِبْرَاهِيمَ وَبَيْنَ أَهْلِهِ مَا كَانَ، خَرَجَ بِإِسْمَاعِيلَ وَأُمِّ إِسْمَاعِيلَ، وَمَعَهُمْ شَنَّةٌ فِيهَا مَاءٌ، فَجَعَلَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ تَشْرَبُ مِنَ الشَّنَّةِ فَيَدِرُّ لَبَنُهَا عَلَى صَبِيِّهَا حَتَّى قَدِمَ مَكَّةَ، فَوَضَعَهَا تَحْتَ دَوْحَةٍ، ثُمَّ رَجَعَ إِبْرَاهِيمُ إِلَى أَهْلِهِ، فَاتَّبَعَتْهُ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ، حَتَّى لَمَّا بَلَغُوا كَدَاءً نَادَتْهُ مِنْ وَرَائِهِ يَا إِبْرَاهِيمُ إِلَى مَنْ تَتْرُكُنَا قَالَ إِلَى اللَّهِ‏.‏ قَالَتْ رَضِيتُ بِاللَّهِ‏.‏ قَالَ فَرَجَعَتْ فَجَعَلَتْ تَشْرَبُ مِنَ الشَّنَّةِ وَيَدِرُّ لَبَنُهَا عَلَى صَبِيِّهَا، حَتَّى لَمَّا فَنِيَ الْمَاءُ قَالَتْ لَوْ ذَهَبْتُ فَنَظَرْتُ لَعَلِّي أُحِسُّ أَحَدًا‏.‏ قَالَ فَذَهَبَتْ فَصَعِدَتِ الصَّفَا فَنَظَرَتْ وَنَظَرَتْ هَلْ تُحِسُّ أَحَدًا فَلَمْ تُحِسَّ أَحَدًا، فَلَمَّا بَلَغَتِ الْوَادِيَ سَعَتْ وَأَتَتِ الْمَرْوَةَ فَفَعَلَتْ ذَلِكَ أَشْوَاطًا، ثُمَّ قَالَتْ لَوْ ذَهَبْتُ فَنَظَرْتُ مَا فَعَلَ ـ تَعْنِي الصَّبِيَّ ـ فَذَهَبَتْ فَنَظَرَتْ، فَإِذَا هُوَ عَلَى حَالِهِ كَأَنَّهُ يَنْشَغُ لِلْمَوْتِ، فَلَمْ تُقِرَّهَا نَفْسُهَا، فَقَالَتْ لَوْ ذَهَبْتُ فَنَظَرْتُ لَعَلِّي أُحِسُّ أَحَدًا، فَذَهَبَتْ فَصَعِدَتِ الصَّفَا فَنَظَرَتْ وَنَظَرَتْ فَلَمْ تُحِسَّ أَحَدًا، حَتَّى أَتَمَّتْ سَبْعًا، ثُمَّ قَالَتْ لَوْ ذَهَبْتُ فَنَظَرْتُ مَا فَعَلَ، فَإِذَا هِيَ بِصَوْتٍ فَقَالَتْ أَغِثْ إِنْ كَانَ عِنْدَكَ خَيْرٌ‏.‏ فَإِذَا جِبْرِيلُ، قَالَ فَقَالَ بِعَقِبِهِ هَكَذَا، وَغَمَزَ عَقِبَهُ عَلَى الأَرْضِ، قَالَ فَانْبَثَقَ الْمَاءُ، فَدَهَشَتْ أُمُّ إِسْمَاعِيلَ فَجَعَلَتْ تَحْفِزُ‏.‏ قَالَ فَقَالَ أَبُو الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ لَوْ تَرَكَتْهُ كَانَ الْمَاءُ ظَاهِرًا ‏"‏‏.‏ قَالَ فَجَعَلَتْ تَشْرَبُ مِنَ الْمَاءِ، وَيَدِرُّ لَبَنُهَا عَلَى صَبِيِّهَا ـ قَالَ ـ فَمَرَّ نَاسٌ مِنْ جُرْهُمَ بِبَطْنِ الْوَادِي، فَإِذَا هُمْ بِطَيْرٍ، كَأَنَّهُمْ أَنْكَرُوا ذَاكَ، وَقَالُوا مَا يَكُونُ الطَّيْرُ إِلاَّ عَلَى مَاءٍ‏.‏ فَبَعَثُوا رَسُولَهُمْ، فَنَظَرَ فَإِذَا هُمْ بِالْمَاءِ، فَأَتَاهُمْ فَأَخْبَرَهُمْ فَأَتَوْا إِلَيْهَا، فَقَالُوا يَا أُمَّ إِسْمَاعِيلَ، أَتَأْذَنِينَ لَنَا أَنْ نَكُونَ مَعَكِ أَوْ نَسْكُنَ مَعَكِ فَبَلَغَ ابْنُهَا فَنَكَحَ فِيهِمُ امْرَأَةً، قَالَ ثُمَّ إِنَّهُ بَدَا لإِبْرَاهِيمَ فَقَالَ لأَهْلِهِ إِنِّي مُطَّلِعٌ تَرِكَتِي‏.‏ قَالَ فَجَاءَ فَسَلَّمَ فَقَالَ أَيْنَ إِسْمَاعِيلُ فَقَالَتِ امْرَأَتُهُ ذَهَبَ يَصِيدُ‏.‏ قَالَ قُولِي لَهُ إِذَا جَاءَ غَيِّرْ عَتَبَةَ بَابِكَ‏.‏ فَلَمَّا جَاءَ أَخْبَرَتْهُ قَالَ أَنْتِ ذَاكِ فَاذْهَبِي إِلَى أَهْلِكِ‏.‏ قَالَ ثُمَّ إِنَّهُ بَدَا لإِبْرَاهِيمَ فَقَالَ لأَهْلِهِ إِنِّي مُطَّلِعٌ تَرِكَتِي‏.‏ قَالَ فَجَاءَ فَقَالَ أَيْنَ إِسْمَاعِيلُ فَقَالَتِ امْرَأَتُهُ ذَهَبَ يَصِيدُ، فَقَالَتْ أَلاَ تَنْزِلُ فَتَطْعَمَ وَتَشْرَبَ فَقَالَ وَمَا طَعَامُكُمْ وَمَا شَرَابُكُمْ قَالَتْ طَعَامُنَا اللَّحْمُ، وَشَرَابُنَا الْمَاءُ‏.‏ قَالَ اللَّهُمَّ بَارِكْ لَهُمْ فِي طَعَامِهِمْ وَشَرَابِهِمْ‏.‏ قَالَ فَقَالَ أَبُو الْقَاسِمِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ بَرَكَةٌ بِدَعْوَةِ إِبْرَاهِيمَ ‏"‏‏.‏ قَالَ ثُمَّ إِنَّهُ بَدَا لإِبْرَاهِيمَ فَقَالَ لأَهْلِهِ إِنِّي مُطَّلِعٌ تَرِكَتِي‏.‏ فَجَاءَ فَوَافَقَ إِسْمَاعِيلَ مِنْ وَرَاءِ زَمْزَمَ، يُصْلِحُ نَبْلاً لَهُ، فَقَالَ يَا إِسْمَاعِيلُ، إِنَّ رَبَّكَ أَمَرَنِي أَنْ أَبْنِيَ لَهُ بَيْتًا‏.‏ قَالَ أَطِعْ رَبَّكَ‏.‏ قَالَ إِنَّهُ قَدْ أَمَرَنِي أَنْ تُعِينَنِي عَلَيْهِ‏.‏ قَالَ إِذًا أَفْعَلَ‏.‏ أَوْ كَمَا قَالَ‏.‏ قَالَ فَقَامَا فَجَعَلَ إِبْرَاهِيمُ يَبْنِي، وَإِسْمَاعِيلُ يُنَاوِلُهُ الْحِجَارَةَ، وَيَقُولاَنِ ‏{‏رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ‏}‏ قَالَ حَتَّى ارْتَفَعَ الْبِنَاءُ وَضَعُفَ الشَّيْخُ عَلَى نَقْلِ الْحِجَارَةِ، فَقَامَ عَلَى حَجَرِ الْمَقَامِ، فَجَعَلَ يُنَاوِلُهُ الْحِجَارَةَ، وَيَقُولاَنِ ‏{‏رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ‏}‏‏.‏

Tłumaczenie

Opowiedział nam Abdullah ibn Muhammad, opowiedział nam Abu Amir Abdul Malik ibn Amr, który rzekł: Opowiedział nam Ibrahim ibn Nafi', od Kathira ibn Kathira, od Sa'ida ibn Dżubajra, od Ibn Abbasa —niech Allah będzie z nich obu zadowolony—, który powiedział: Gdy wydarzyło się to, co się wydarzyło między Ibrahimem a jego rodziną, wyruszył on z Isma'ilem i matką Isma'ila, mając ze sobą bukłak z wodą. Matka Isma'ila piła z bukłaka, aby jej mleko płynęło i mogła karmić dziecko, aż dotarli do Mekki. Pozostawił ją pod drzewem, a następnie wrócił do swojej rodziny. Matka Isma'ila podążała za nim, aż gdy dotarli do Kada', zawołała go od tyłu:

„O Ibrahimie, komu nas zostawiasz?”. Odpowiedział: „Allahowi”. Ona rzekła: „Jestem zadowolona z Allaha”. Wróciła więc i nadal piła z bukłaka, a jej mleko płynęło dla dziecka, aż woda się skończyła. Wtedy pomyślała: „Gdybym poszła poszukać, może bym kogoś zauważyła”. Poszła i wspięła się na górę As-Safa, patrzyła i patrzyła, mając nadzieję, że kogoś zobaczy, ale nikogo nie dostrzegła. Zejśćszy do doliny, biegła, aż dotarła do Al-Marwy, powtarzając to kilkakrotnie. Potem powiedziała: „Gdybym poszła zobaczyć, co z dzieckiem...”. Poszła je sprawdzić i zastała je w stanie krytycznym, jakby umierało. Nie mogąc znieść tego widoku, powiedziała: „Gdybym poszła poszukać, może bym kogoś zauważyła”. Poszła i ponownie wspięła się na As-Safę, patrzyła i patrzyła, ale nikogo nie zobaczyła, aż ukończyła siedem okrążeń. Wtedy rzekła: „Gdybym poszła zobaczyć, co się z nim stało”, i oto usłyszała głos. Powiedziała: „Ratuj, jeśli masz jakieś dobro!”. I oto był to Dżibril. Uderzył piętą w ziemię w ten sposób —i wskazał piętą na ziemię—, a woda wytrysnęła. Matka Isma'ila zdumiała się i zaczęła kopać, by ją zatrzymać. Abu Al-Kasim ﷺ powiedział: „Gdyby ją zostawiła, woda płynęłaby po powierzchni”. Zaczęła pić wodę, a jej mleko płynęło dla dziecka. Później ludzie z plemienia Dżurhum przechodzili dnem doliny i zobaczyli ptaki; zdziwili się i powiedzieli: „Ptaki są tylko tam, gdzie jest woda”. Wysłały swojego posłańca, który spojrzał i znalazł wodę. Wrócił i ich poinformował, a oni przyszli do niej, mówiąc: „O matko Isma'ila, czy pozwolisz nam być z tobą lub mieszkać z tobą?”. Tak się tam osiedlili. Jej syn dorósł i poślubił kobietę spośród nich. Następnie Ibrahim poczuł pragnienie odwiedzenia swoich bliskich i rzekł do swojej rodziny: „Idę sprawdzić moich podopiecznych”. Przybył, pozdrowił i zapytał: „Gdzie jest Isma'il?”. Jego żona odpowiedziała: „Poszedł polować”. On rzekł: „Powiedz mu, gdy wróci, żeby zmienił próg swoich drzwi”. Gdy Isma'il wrócił, przekazała mu to, a on powiedział: „Ty jesteś progiem; idź do swojej rodziny”. Później Ibrahim ponownie poczuł pragnienie odwiedzenia swoich bliskich i rzekł do swojej rodziny: „Idę sprawdzić moich podopiecznych”. Przybył i zapytał: „Gdzie jest Isma'il?”. Jego żona odpowiedziała: „Poszedł polować” i dodała: „Czy nie zejdziesz, by coś zjeść i wypić?”. Zapytał: „Co macie do jedzenia i picia?”. Odpowiedziała: „Naszym jedzeniem jest mięso, a napojem woda”. On błagał: „O Allah, pobłogosław im w ich jedzeniu i napoju”. Abu Al-Kasim ﷺ powiedział: „To błogosławieństwo wynikające z modlitwy Ibrahima”. Jeszcze raz Ibrahim poczuł pragnienie odwiedzenia swoich bliskich i rzekł do swojej rodziny: „Idę sprawdzić moich podopiecznych”. Przybył i zastał Isma'ila za Zamzemem, naprawiającego strzały. Rzekł do niego: „O Isma'ilu, twój Pan nakazał mi zbudować dla Niego Dom”. Isma'il odpowiedział: „Bądź posłuszny swemu Panu”. Ibrahim rzekł: „Nakazał mi również, abyś pomógł mi w tym”. Isma'il odpowiedział: „W takim razie to uczynię”. Obaj wstali; Ibrahim budował, a Isma'il podawał mu kamienie, podczas gdy obaj mówili: {Panie nasz, przyjmij to od nas. Zaprawdę, Tyś jest Słyszący, Wszechwiedzący}. Gdy budowla wzrosła, a starzec nie mógł już dźwigać kamieni tak wysoko, stanął na Kamieniu Miejsca (Makam), a Isma'il nadal podawał mu kamienie, i obaj mówili: {Panie nasz, przyjmij to od nas. Zaprawdę, Tyś jest Słyszący, Wszechwiedzący}.

Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.

Główne przesłanie

Allah zapewnił Hajar i Isma’ilowi utrzymanie, a następnie pozwolił im wspólnie zbudować Dom.

Objaśnienie trudnych słów
Safa i Marwa

Dwa wzgórza w Mekce, między którymi Hajar szukała pomocy i wody. Sa’i podczas hadżdżu i umry upamiętnia jej wędrówkę.

Zamzam

Źródło w Mekce, które według przekazu wytrysnęło w cudowny sposób przy Isma’ilu.

Maqam

Kamień, na którym stał Ibrahim, gdy podwyższał budowlę Ka’by.

Wnioski uczonych

Klasyczni uczeni wyciągają stąd wniosek, że tawakkul — poleganie na Allahu — idzie w parze z działaniem: Hajar ufała Allahowi i aktywnie szukała pomocy, a Ibrahim i Isma’il wspólnie pracowali przy budowie Ka’by. Sa’i między Safą a Marwą jest stałym elementem hadżdżu i umry. Modlitwa Ibrahima uczy wierzących, by powierzali Allahowi swoje czyny i prosili Go o ich przyjęcie. Fragment o pierwszej żonie Isma’ila jest również uznawany przez uczonych za wskazówkę, że małżonkowie powinni traktować się nawzajem dobrze i z wdzięcznością.

Lekcje na dziś
  1. Ufaj Allahowi, a zarazem podejmuj konkretne działania, gdy stajesz wobec problemu.
  2. Proś Allaha o przyjęcie dobrych uczynków, zamiast polegać wyłącznie na własnym wysiłku.
  3. Traktuj rodzinę z wdzięcznością i uznaniem; dobre postępowanie sprzyja spokojowi i błogosławieństwu w domu.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Codziennie hadis w Twoim języku

Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.