Sahih al-Bukhari, hadis 6073
Przekazany przez Aisha. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Aisha
Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.
Przekaz
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي عَوْفُ بْنُ مَالِكِ بْنِ الطُّفَيْلِ ـ هُوَ ابْنُ الْحَارِثِ وَهْوَ ابْنُ أَخِي عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لأُمِّهَا ـ أَنَّ عَائِشَةَ حُدِّثَتْ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ قَالَ فِي بَيْعٍ أَوْ عَطَاءٍ أَعْطَتْهُ عَائِشَةُ وَاللَّهِ لَتَنْتَهِيَنَّ عَائِشَةُ، أَوْ لأَحْجُرَنَّ عَلَيْهَا. فَقَالَتْ أَهُوَ قَالَ هَذَا قَالُوا نَعَمْ. قَالَتْ هُوَ لِلَّهِ عَلَىَّ نَذْرٌ، أَنْ لاَ أُكَلِّمَ ابْنَ الزُّبَيْرِ أَبَدًا. فَاسْتَشْفَعَ ابْنُ الزُّبَيْرِ إِلَيْهَا، حِينَ طَالَتِ الْهِجْرَةُ فَقَالَتْ لاَ وَاللَّهِ لاَ أُشَفِّعُ فِيهِ أَبَدًا، وَلاَ أَتَحَنَّثُ إِلَى نَذْرِي. فَلَمَّا طَالَ ذَلِكَ عَلَى ابْنِ الزُّبَيْرِ كَلَّمَ الْمِسْوَرَ بْنَ مَخْرَمَةَ وَعَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ الأَسْوَدِ بْنِ عَبْدِ يَغُوثَ، وَهُمَا مِنْ بَنِي زُهْرَةَ، وَقَالَ لَهُمَا أَنْشُدُكُمَا بِاللَّهِ لَمَّا أَدْخَلْتُمَانِي عَلَى عَائِشَةَ، فَإِنَّهَا لاَ يَحِلُّ لَهَا أَنْ تَنْذُرَ قَطِيعَتِي. فَأَقْبَلَ بِهِ الْمِسْوَرُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ مُشْتَمِلَيْنِ بِأَرْدِيَتِهِمَا حَتَّى اسْتَأْذَنَا عَلَى عَائِشَةَ فَقَالاَ السَّلاَمُ عَلَيْكِ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ، أَنَدْخُلُ قَالَتْ عَائِشَةُ ادْخُلُوا. قَالُوا كُلُّنَا قَالَتْ نَعَمِ ادْخُلُوا كُلُّكُمْ. وَلاَ تَعْلَمُ أَنَّ مَعَهُمَا ابْنَ الزُّبَيْرِ، فَلَمَّا دَخَلُوا دَخَلَ ابْنُ الزُّبَيْرِ الْحِجَابَ، فَاعْتَنَقَ عَائِشَةَ وَطَفِقَ يُنَاشِدُهَا وَيَبْكِي، وَطَفِقَ الْمِسْوَرُ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ يُنَاشِدَانِهَا إِلاَّ مَا كَلَّمَتْهُ وَقَبِلَتْ مِنْهُ، وَيَقُولاَنِ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَمَّا قَدْ عَلِمْتِ مِنَ الْهِجْرَةِ، فَإِنَّهُ لاَ يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَهْجُرَ أَخَاهُ فَوْقَ ثَلاَثِ لَيَالٍ. فَلَمَّا أَكْثَرُوا عَلَى عَائِشَةَ مِنَ التَّذْكِرَةِ وَالتَّحْرِيجِ طَفِقَتْ تُذَكِّرُهُمَا نَذْرَهَا وَتَبْكِي وَتَقُولُ إِنِّي نَذَرْتُ، وَالنَّذْرُ شَدِيدٌ. فَلَمْ يَزَالاَ بِهَا حَتَّى كَلَّمَتِ ابْنَ الزُّبَيْرِ، وَأَعْتَقَتْ فِي نَذْرِهَا ذَلِكَ أَرْبَعِينَ رَقَبَةً. وَكَانَتْ تَذْكُرُ نَذْرَهَا بَعْدَ ذَلِكَ فَتَبْكِي، حَتَّى تَبُلَّ دُمُوعُهَا خِمَارَهَا.
Przekazała Aisza (żona Proroka ﷺ), że doniesiono jej, iż Abdullah ibn az-Zubajr powiedział w związku ze sprzedażą lub darem, który uczyniła:
„Na Allaha, albo Aisza z tym skończy, albo nałożę na nią zakaz rozporządzania majątkiem!”. Zapytała: „Czy on to powiedział?”. Odpowiedzieli: „Tak”. Wtedy rzekła: „Składam Allahowi ślubowanie, że nigdy nie odezwę się do Ibn az-Zubajra”. Gdy ten stan zerwania trwał długo, Ibn az-Zubajr szukał wstawiennictwa u niej, lecz ona powiedziała: „Na Allaha, nigdy nie przyjmę wstawiennictwa za nim i nie złamię mojego ślubowania”. Kiedy sytuacja ta stała się trudna dla Ibn az-Zubajra, zwrócił się do Al-Miswara ibn Machramy i Abd ar-Rahmana ibn al-Aswada ibn Abd Jaghuta, którzy pochodzili z plemienia Banu Zuhra, mówiąc: „Błagam was na Allaha, abyście wprowadzili mnie do Aiszy, gdyż nie wolno jej składać ślubowania o zerwanie więzów ze mną”. Al-Miswar i Abd ar-Rahman owinęli się swoimi płaszczami i poprosili Aiszę o pozwolenie, mówiąc: „Pokój, miłosierdzie Allaha i Jego błogosławieństwo niech będą z tobą! Czy możemy wejść?”. Aisza odpowiedziała: „Wejdźcie”. Zapytali: „Wszyscy?”. Odparła: „Tak, wejdźcie wszyscy”, nie wiedząc, że Ibn az-Zubajr jest z nimi. Gdy weszli, Ibn az-Zubajr przeszedł przez zasłonę, objął Aiszę i zaczął ją błagać, płacząc. Al-Miswar i Abd ar-Rahman również zaczęli nalegać, by do niego przemówiła i przyjęła jego skruchę, mówiąc: „Prorok ﷺ zabronił tego, co wiesz o porzucaniu, gdyż nie godzi się muzułmaninowi nie odzywać do swego brata dłużej niż trzy noce”. Gdy nasilili swoje przypomnienia i perswazje wobec Aiszy, zaczęła im przypominać o swoim ślubowaniu, płacząc i mówiąc: „Złożyłam ślubowanie, a ślubowanie to rzecz poważna!”. Nie ustawali jednak, aż przemówiła do Ibn az-Zubajra, a jako okupienie za swe ślubowanie wyzwoliła czterdziestu niewolników. Później, ilekroć wspominała swoje ślubowanie, płakała tak bardzo, że łazy moczyły jej chustę.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
A’isza odbudowała więzi rodzinne i odkupiła swoją przysięgę, dokonując pokuty.
Abdullah ibn az-Zubair sprzeciwił się sprzedaży lub darowiźnie dokonanej przez A’iszę i zagroził, że ograniczy jej zdolność do podejmowania działań. Wówczas przysięgła, że zerwie z nim więzi rodzinne. Po mediacji znów z nim rozmawiała i odkupiła swoją przysięgę, uwalniając czterdziestu niewolników.
Przyrzeczenie złożone Allahowi, że coś się zrobi lub czegoś zaniecha.
Odcięcie kontaktu z krewnym i zaniedbanie więzi pokrewieństwa.
Uwolnienie osoby zniewolonej; A’isza uczyniła to jako pokutę za swoją przysięgę.
Uczeni wyciągają stąd wniosek, że nie należy spełniać przysięgi dotyczącej popełnienia czynu zakazanego; kto łamie ważną przysięgę, powinien dopełnić nakazanej pokuty. Nie wolno przez długi czas zrywać więzi rodzinnych z gniewu. Cztery sunnickie szkoły prawa omawiają szczegółowe zasady dotyczące przysiąg i pokuty na podstawie odpowiednich tekstów; sama ta relacja nie stanowi pełnego omówienia wszystkich szczegółów. Uwolnienie przez A’iszę czterdziestu osób świadczy o jej głębokiej trosce o naprawienie skutków przysięgi.
- Nie pozwól, by konflikt z rodziną trwał; na czas poszukaj szczerego mediatora i odbuduj kontakt.
- Nie składaj przysięgi w gniewie; jeśli przysięga prowadzi do grzechu, zasięgnij fachowej porady w sprawie właściwej pokuty.
- Osoba zraniona może wspierać pojednanie, nie zaprzeczając swojemu bólowi; przeproście się i wysłuchajcie nawzajem.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.