Sahih al-Bukhari, hadis 6830
Przekazany przez Abdullah ibn Abbas. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Abdullah ibn Abbas
Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.
Przekaz
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كُنْتُ أُقْرِئُ رِجَالاً مِنَ الْمُهَاجِرِينَ مِنْهُمْ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ، فَبَيْنَمَا أَنَا فِي مَنْزِلِهِ بِمِنًى، وَهْوَ عِنْدَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فِي آخِرِ حَجَّةٍ حَجَّهَا، إِذْ رَجَعَ إِلَىَّ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقَالَ لَوْ رَأَيْتَ رَجُلاً أَتَى أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ الْيَوْمَ فَقَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ هَلْ لَكَ فِي فُلاَنٍ يَقُولُ لَوْ قَدْ مَاتَ عُمَرُ لَقَدْ بَايَعْتُ فُلاَنًا، فَوَاللَّهِ مَا كَانَتْ بَيْعَةُ أَبِي بَكْرٍ إِلاَّ فَلْتَةً، فَتَمَّتْ. فَغَضِبَ عُمَرُ ثُمَّ قَالَ إِنِّي إِنْ شَاءَ اللَّهُ لَقَائِمٌ الْعَشِيَّةَ فِي النَّاسِ، فَمُحَذِّرُهُمْ هَؤُلاَءِ الَّذِينَ يُرِيدُونَ أَنْ يَغْصِبُوهُمْ أُمُورَهُمْ. قَالَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ لاَ تَفْعَلْ فَإِنَّ الْمَوْسِمَ يَجْمَعُ رَعَاعَ النَّاسِ وَغَوْغَاءَهُمْ، فَإِنَّهُمْ هُمُ الَّذِينَ يَغْلِبُونَ عَلَى قُرْبِكَ حِينَ تَقُومُ فِي النَّاسِ، وَأَنَا أَخْشَى أَنْ تَقُومَ فَتَقُولَ مَقَالَةً يُطَيِّرُهَا عَنْكَ كُلُّ مُطَيِّرٍ، وَأَنْ لاَ يَعُوهَا، وَأَنْ لاَ يَضَعُوهَا عَلَى مَوَاضِعِهَا، فَأَمْهِلْ حَتَّى تَقْدَمَ الْمَدِينَةَ فَإِنَّهَا دَارُ الْهِجْرَةِ وَالسُّنَّةِ، فَتَخْلُصَ بِأَهْلِ الْفِقْهِ وَأَشْرَافِ النَّاسِ، فَتَقُولَ مَا قُلْتَ مُتَمَكِّنًا، فَيَعِي أَهْلُ الْعِلْمِ مَقَالَتَكَ، وَيَضَعُونَهَا عَلَى مَوَاضِعِهَا. فَقَالَ عُمَرُ أَمَا وَاللَّهِ إِنْ شَاءَ اللَّهُ لأَقُومَنَّ بِذَلِكَ أَوَّلَ مَقَامٍ أَقُومُهُ بِالْمَدِينَةِ. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فِي عَقِبِ ذِي الْحَجَّةِ، فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ الْجُمُعَةِ عَجَّلْنَا الرَّوَاحَ حِينَ زَاغَتِ الشَّمْسُ، حَتَّى أَجِدَ سَعِيدَ بْنَ زَيْدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ نُفَيْلٍ جَالِسًا إِلَى رُكْنِ الْمِنْبَرِ، فَجَلَسْتُ حَوْلَهُ تَمَسُّ رُكْبَتِي رُكْبَتَهُ، فَلَمْ أَنْشَبْ أَنْ خَرَجَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ، فَلَمَّا رَأَيْتُهُ مُقْبِلاً قُلْتُ لِسَعِيدِ بْنِ زَيْدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ نُفَيْلٍ، لَيَقُولَنَّ الْعَشِيَّةَ مَقَالَةً لَمْ يَقُلْهَا مُنْذُ اسْتُخْلِفَ، فَأَنْكَرَ عَلَىَّ وَقَالَ مَا عَسَيْتَ أَنْ يَقُولَ مَا لَمْ يَقُلْ. قَبْلَهُ فَجَلَسَ عُمَرُ عَلَى الْمِنْبَرِ، فَلَمَّا سَكَتَ الْمُؤَذِّنُونَ قَامَ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ قَالَ أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي قَائِلٌ لَكُمْ مَقَالَةً قَدْ قُدِّرَ لِي أَنْ أَقُولَهَا، لاَ أَدْرِي لَعَلَّهَا بَيْنَ يَدَىْ أَجَلِي، فَمَنْ عَقَلَهَا وَوَعَاهَا فَلْيُحَدِّثْ بِهَا حَيْثُ انْتَهَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ، وَمَنْ خَشِيَ أَنْ لاَ يَعْقِلَهَا فَلاَ أُحِلُّ لأَحَدٍ أَنْ يَكْذِبَ عَلَىَّ، إِنَّ اللَّهَ بَعَثَ مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم بِالْحَقِّ وَأَنْزَلَ عَلَيْهِ الْكِتَابَ فَكَانَ مِمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ آيَةُ الرَّجْمِ، فَقَرَأْنَاهَا وَعَقَلْنَاهَا وَوَعَيْنَاهَا، رَجَمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَجَمْنَا بَعْدَهُ، فَأَخْشَى إِنْ طَالَ بِالنَّاسِ زَمَانٌ أَنْ يَقُولَ قَائِلٌ وَاللَّهِ مَا نَجِدُ آيَةَ الرَّجْمِ فِي كِتَابِ اللَّهِ، فَيَضِلُّوا بِتَرْكِ فَرِيضَةٍ أَنْزَلَهَا اللَّهُ، وَالرَّجْمُ فِي كِتَابِ اللَّهِ حَقٌّ عَلَى مَنْ زَنَى إِذَا أُحْصِنَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاءِ، إِذَا قَامَتِ الْبَيِّنَةُ أَوْ كَانَ الْحَبَلُ أَوْ الاِعْتِرَافُ، ثُمَّ إِنَّا كُنَّا نَقْرَأُ فِيمَا نَقْرَأُ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ أَنْ لاَ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ، فَإِنَّهُ كُفْرٌ بِكُمْ أَنْ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ، أَوْ إِنَّ كُفْرًا بِكُمْ أَنْ تَرْغَبُوا عَنْ آبَائِكُمْ، أَلاَ ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ تُطْرُونِي كَمَا أُطْرِيَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَقُولُوا عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ ". ثُمَّ إِنَّهُ بَلَغَنِي أَنَّ قَائِلاً مِنْكُمْ يَقُولُ وَاللَّهِ لَوْ مَاتَ عُمَرُ بَايَعْتُ فُلاَنًا. فَلاَ يَغْتَرَّنَّ امْرُؤٌ أَنْ يَقُولَ إِنَّمَا كَانَتْ بَيْعَةُ أَبِي بَكْرٍ فَلْتَةً وَتَمَّتْ أَلاَ وَإِنَّهَا قَدْ كَانَتْ كَذَلِكَ وَلَكِنَّ اللَّهَ وَقَى شَرَّهَا، وَلَيْسَ مِنْكُمْ مَنْ تُقْطَعُ الأَعْنَاقُ إِلَيْهِ مِثْلُ أَبِي بَكْرٍ، مَنْ بَايَعَ رَجُلاً عَنْ غَيْرِ مَشُورَةٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ فَلاَ يُبَايَعُ هُوَ وَلاَ الَّذِي بَايَعَهُ تَغِرَّةً أَنْ يُقْتَلاَ، وَإِنَّهُ قَدْ كَانَ مِنْ خَبَرِنَا حِينَ تَوَفَّى اللَّهُ نَبِيَّهُ صلى الله عليه وسلم إِلاَّ أَنَّ الأَنْصَارَ خَالَفُونَا وَاجْتَمَعُوا بِأَسْرِهِمْ فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ، وَخَالَفَ عَنَّا عَلِيٌّ وَالزُّبَيْرُ وَمَنْ مَعَهُمَا، وَاجْتَمَعَ الْمُهَاجِرُونَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَقُلْتُ لأَبِي بَكْرٍ يَا أَبَا بَكْرٍ انْطَلِقْ بِنَا إِلَى إِخْوَانِنَا هَؤُلاَءِ مِنَ الأَنْصَارِ. فَانْطَلَقْنَا نُرِيدُهُمْ فَلَمَّا دَنَوْنَا مِنْهُمْ لَقِيَنَا مِنْهُمْ رَجُلاَنِ صَالِحَانِ، فَذَكَرَا مَا تَمَالَى عَلَيْهِ الْقَوْمُ فَقَالاَ أَيْنَ تُرِيدُونَ يَا مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ فَقُلْنَا نُرِيدُ إِخْوَانَنَا هَؤُلاَءِ مِنَ الأَنْصَارِ. فَقَالاَ لاَ عَلَيْكُمْ أَنْ لاَ تَقْرَبُوهُمُ اقْضُوا أَمْرَكُمْ. فَقُلْتُ وَاللَّهِ لَنَأْتِيَنَّهُمْ. فَانْطَلَقْنَا حَتَّى أَتَيْنَاهُمْ فِي سَقِيفَةِ بَنِي سَاعِدَةَ، فَإِذَا رَجُلٌ مُزَمَّلٌ بَيْنَ ظَهْرَانَيْهِمْ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالُوا هَذَا سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ. فَقُلْتُ مَا لَهُ قَالُوا يُوعَكُ. فَلَمَّا جَلَسْنَا قَلِيلاً تَشَهَّدَ خَطِيبُهُمْ، فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ قَالَ أَمَّا بَعْدُ فَنَحْنُ أَنْصَارُ اللَّهِ وَكَتِيبَةُ الإِسْلاَمِ، وَأَنْتُمْ مَعْشَرَ الْمُهَاجِرِينَ رَهْطٌ، وَقَدْ دَفَّتْ دَافَّةٌ مِنْ قَوْمِكُمْ، فَإِذَا هُمْ يُرِيدُونَ أَنْ يَخْتَزِلُونَا مِنْ أَصْلِنَا وَأَنْ يَحْضُنُونَا مِنَ الأَمْرِ. فَلَمَّا سَكَتَ أَرَدْتُ أَنْ أَتَكَلَّمَ وَكُنْتُ زَوَّرْتُ مَقَالَةً أَعْجَبَتْنِي أُرِيدُ أَنْ أُقَدِّمَهَا بَيْنَ يَدَىْ أَبِي بَكْرٍ، وَكُنْتُ أُدَارِي مِنْهُ بَعْضَ الْحَدِّ، فَلَمَّا أَرَدْتُ أَنْ أَتَكَلَّمَ قَالَ أَبُو بَكْرٍ عَلَى رِسْلِكَ. فَكَرِهْتُ أَنْ أُغْضِبَهُ، فَتَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ فَكَانَ هُوَ أَحْلَمَ مِنِّي وَأَوْقَرَ، وَاللَّهِ مَا تَرَكَ مِنْ كَلِمَةٍ أَعْجَبَتْنِي فِي تَزْوِيرِي إِلاَّ قَالَ فِي بَدِيهَتِهِ مِثْلَهَا أَوْ أَفْضَلَ مِنْهَا حَتَّى سَكَتَ فَقَالَ مَا ذَكَرْتُمْ فِيكُمْ مِنْ خَيْرٍ فَأَنْتُمْ لَهُ أَهْلٌ، وَلَنْ يُعْرَفَ هَذَا الأَمْرُ إِلاَّ لِهَذَا الْحَىِّ مِنْ قُرَيْشٍ، هُمْ أَوْسَطُ الْعَرَبِ نَسَبًا وَدَارًا، وَقَدْ رَضِيتُ لَكُمْ أَحَدَ هَذَيْنِ الرَّجُلَيْنِ، فَبَايِعُوا أَيَّهُمَا شِئْتُمْ. فَأَخَذَ بِيَدِي وَبِيَدِ أَبِي عُبَيْدَةَ بْنِ الْجَرَّاحِ وَهْوَ جَالِسٌ بَيْنَنَا، فَلَمْ أَكْرَهْ مِمَّا قَالَ غَيْرَهَا، كَانَ وَاللَّهِ أَنْ أُقَدَّمَ فَتُضْرَبَ عُنُقِي لاَ يُقَرِّبُنِي ذَلِكَ مِنْ إِثْمٍ، أَحَبَّ إِلَىَّ مِنْ أَنْ أَتَأَمَّرَ عَلَى قَوْمٍ فِيهِمْ أَبُو بَكْرٍ، اللَّهُمَّ إِلاَّ أَنْ تُسَوِّلَ إِلَىَّ نَفْسِي عِنْدَ الْمَوْتِ شَيْئًا لاَ أَجِدُهُ الآنَ. فَقَالَ قَائِلٌ مِنَ الأَنْصَارِ أَنَا جُذَيْلُهَا الْمُحَكَّكُ، وَعُذَيْقُهَا الْمُرَجَّبُ، مِنَّا أَمِيرٌ، وَمِنْكُمْ أَمِيرٌ، يَا مَعْشَرَ قُرَيْشٍ. فَكَثُرَ اللَّغَطُ، وَارْتَفَعَتِ الأَصْوَاتُ حَتَّى فَرِقْتُ مِنَ الاِخْتِلاَفِ. فَقُلْتُ ابْسُطْ يَدَكَ يَا أَبَا بَكْرٍ. فَبَسَطَ يَدَهُ فَبَايَعْتُهُ، وَبَايَعَهُ الْمُهَاجِرُونَ، ثُمَّ بَايَعَتْهُ الأَنْصَارُ، وَنَزَوْنَا عَلَى سَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ فَقَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ قَتَلْتُمْ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ. فَقُلْتُ قَتَلَ اللَّهُ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ. قَالَ عُمَرُ وَإِنَّا وَاللَّهِ مَا وَجَدْنَا فِيمَا حَضَرْنَا مِنْ أَمْرٍ أَقْوَى مِنْ مُبَايَعَةِ أَبِي بَكْرٍ خَشِينَا إِنْ فَارَقْنَا الْقَوْمَ وَلَمْ تَكُنْ بَيْعَةٌ أَنْ يُبَايِعُوا رَجُلاً مِنْهُمْ بَعْدَنَا، فَإِمَّا بَايَعْنَاهُمْ عَلَى مَا لاَ نَرْضَى، وَإِمَّا نُخَالِفُهُمْ فَيَكُونُ فَسَادٌ، فَمَنْ بَايَعَ رَجُلاً عَلَى غَيْرِ مَشُورَةٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ فَلاَ يُتَابَعُ هُوَ وَلاَ الَّذِي بَايَعَهُ تَغِرَّةً أَنْ يُقْتَلاَ.
Opowiedział nam Abdul Aziz bin Abdullah, opowiedział mi Ibrahim bin Sa'd, od Saliha, od Ibn Szihaba, od Ubajdullaha bin Abdullaha bin Utby bin Masuda, od Ibn Abbasa, który rzekł: Zwykłem nauczać Koranu niektórych mężczyzn z Muhadżirów, wśród których był Abdur Rahman bin Auf. Gdy przebywałem w jego domu w Minie, a on znajdował się przy Umarze bin Al-Chattabie podczas ostatniego pielgrzymowania tegoż, Abdur Rahman wrócił do mnie, mówiąc:
„Gdybyś widział człowieka, który przyszedł dziś do Wodza Wiernych, mówiąc: »O Wodzu Wiernych! Co sądzisz o takim to a takim, który mówi: ‚Gdyby Umar umarł, przysiągłbym wierność temu oto, bo na Allaha, przysięga wierności Abu Bakrowi była jedynie nagłym aktem, który później się utrwalił‘«?”. Umar rozgniewał się i rzekł: „Jeśli Allah zechce, dziś wieczorem stanę przed ludźmi, by ostrzec ich przeciwko tym, którzy chcą uzurpować sobie prawa innych”. Abdur Rahman ciągnął: „Powiedziałem: »O Wodzu Wiernych! Nie czyń tego, gdyż sezon pielgrzymowania gromadzi tłumy pospolite i nieuporządkowane; to oni otoczą cię, gdy przemówisz. Obawiam się, że powiesz coś, co inni rozgłoszą bez zrozumienia i bez właściwego kontekstu. Poczekaj aż dotrzesz do Medyny, gdyż jest ona siedzibą Hidżry i Sunny; tam spotkasz uczonych i szlachetnych, i wyrazisz swe słowa z pewnością, a ludzie wiedzy je zrozumieją i nadadzą im właściwe miejsce«”. Umar odpowiedział: „Na Allaha, jeśli Allah zechce, uczynię to przy pierwszej okazji, gdy przemówię do ludzi w Medynie”. Ibn Abbas dodał: Przybyliśmy do Medyny pod koniec Dhu-l-Hidżdży. Gdy nadszedł piątek, pośpieszyliśmy do meczetu, ledwie słońce zaczęło chylić się ku zachodowi. Zastałem Sa’ida bin Zajda bin Amra bin Nufajla siedzącego przy rogu minbaru i usiadłem tak blisko niego, że moje kolano dotykało jego. Wkrótce wyszedł Umar bin Al-Chattab. Widząc go zbliżającego się, rzekłem do Sa’ida: „Dziś Umar powie coś, czego nie powiedział od czasu objęcia kalifatu”. Zaprzeczył ze zdumieniem, pytając: „Cóż mógłby powiedzieć takiego, czego wcześniej nie mówił?”. Wówczas Umar wszedł na minbar, a gdy muezini zakończyli wezwanie, powstał, wychwalił i uwielbił Allaha, jak na to zasługuje, i rzekł: „A zatem, zamierzam wypowiedzieć słowa, które Allah przeznaczył mi do powiedzenia. Nie wiem, czy może zwiastują moją śmierć. Kto je pojmie i zapamięta, niech je przekazuje tam, dokąd zaprowadzi go jego wierzchowiec; a kto obawia się, że ich nie pojmie, niech wie, iż nie pozwalam nikomu kłamać na mój temat. Zaprawdę, Allah posłał Muhammada ﷺ z Prawdą i objawił mu Księgę. Wśród tego, co Allah objawił, był werset o ukamienowaniu (Radżm), który recytowaliśmy, zrozumieliśmy i zapamiętaliśmy. Wysłannik Allaha ﷺ zastosował ukamienowanie i my czyniliśmy to po nim. Obawiam się, że z upływem czasu ktoś powie: ‚Na Allaha, nie znajdujemy wersetu o ukamienowaniu w Księdze Allaha‘, i tym samym zbłądzi, porzucając obowiązek objawiony przez Allaha. Ukamienowanie jest prawem ustanowionym w Księdze Allaha wobec każdego żonatego mężczyzny lub zamężnej kobiety, którzy dopuszczą się cudzołóstwa, o ile istnieją dowody, ciąża lub przyznanie się. Ponadto zwykliśmy recytować w Księdze Allaha: ‚Nie przypisujcie sobie ojcostwa innego niż waszych ojców, gdyż jest to niewiara‘. I Wysłannik Allaha ﷺ rzekł: ‚Nie przesadzajcie w pochwałach wobec mnie, jak przesadzano wobec Jezusa syna Marii; mówcie raczej: Sługa Allaha i Jego Wysłannik‘. Dotarło też do mnie, że niektórzy z was mówią: ‚Na Allaha, jeśli Umar umrze, przysięgnę wierność temu oto‘. Niech nikt nie łudzi się, mówiąc, że przysięga wierności Abu Bakrowi była aktem nagłym, który się powiódł. To prawda, że tak było, lecz Allah uchronił przed jej złymi skutkami. Nie ma wśród was nikogo równego Abu Bakrowi. Kto przysięgnie wierność komukolwiek bez konsultacji z muzułmanami, ani on, ani ten, któremu przysiągł, nie powinni być popierani, z obawy, że obaj zostaną zgładzeni. Pamiętajcie, że po śmierci Proroka ﷺ Ansarowie zebrali się w szopie Banu Sa’ida. Ali, Zubajr i ci, którzy byli z nimi, odłączyli się od nas, podczas gdy Muhadżirowie zgromadzili się wokół Abu Bakra. Powiedziałem do niego: ‚O Abu Bakrze! Chodźmy do naszych braci Ansarów‘. Ruszyliśmy w ich stronę, a gdy się zbliżyliśmy, dwaj pobożni mężowie spośród nich poinformowali nas o ich decyzji, mówiąc: ‚O grupa Muhadżirów! Dokąd idziecie?‘. Odpowiedzieliśmy: ‚Idziemy do naszych braci Ansarów‘. Rzekli nam: ‚Nie zbliżajcie się do nich; załatwcie swoją sprawę‘. Ale przysiągłem na Allaha, że pójdziemy. Gdy dotarliśmy do szopy, ujrzeliśmy mężczyznę owiniętego w okrycia. Spytałem, kim jest, a oni odrzekli: ‚To Sa’d bin Ubada‘. Spytałem, co mu dolega, a oni odpowiedzieli: ‚Jest chory‘. Po chwili siedzenia ich mówca wyznał wiarę, wychwalił Allaha i rzekł: ‚My jesteśmy Ansarami Allaha i siłą islamu, podczas gdy wy, o Muhadżirowie, jesteście nieliczni, a niektórzy przybyli, by odsunąć nas od naszych korzeni i wykluczyć z władzy‘. Gdy skończył, chciałem przemówić przygotowaną mową, która mi się podobała, ale Abu Bakr rzekł łagodnie: ‚Zaczekaj‘. Nie chciałem mu się sprzeciwiać. Wtedy przemówił Abu Bakr, będąc bardziej roztropnym i spokojnym ode mnie. Na Allaha, nie pominął żadnej myśli, którą miałem przygotowaną, a wyraził ją tak samo lub lepiej w sposób spontaniczny. Powiedział: ‚To dobro, które wspomnieliście o sobie, wam przysługuje, lecz ta sprawa należy do tego plemienia Kurajszytów, gdyż są oni Arabami o najbardziej zrównoważonym rodowodzie i pozycji. Proponuję wam wybór między tymi dwoma mężami; przysięgnijcie wierność temu, którego chcecie‘. Ujął moją dłoń i dłoń Abu Ubajdy bin Al-Dżarraha, który siedział między nami. Nic nie zasmuciło mnie bardziej niż ta propozycja, gdyż na Allaha wolałbym, by ścięto mi kark bez popełnienia grzechu, niż rządzić ludem, w którym jest Abu Bakr, chyba że moja dusza podsunie mi coś innego w chwili śmierci. Wtedy pewien Ansar zawołał: ‚Ja jestem mocnym pniem i wybraną palmą! Od nas emir i od was emir, o Kurajszyci!‘. Podniosły się głosy i zlękłem się niezgody, więc rzekłem: ‚Wyciągnij rękę, o Abu Bakrze!‘. Wyciągnął ją, przysiągłem mu wierność, następnie uczynili to Muhadżirowie, a na końcu Ansarowie. Przeważylismy nad Sa’dem bin Ubada, a ktoś krzyknął: ‚Zabiliście Sa’da bin Ubada!‘, na co odpowiedziałem: ‚Niech Allah zabije Sa’da bin Ubada!‘. Umar zakończył: ‚Na Allaha, poza śmiercią Proroka ﷺ, nic nie było trudniejsze niż przysięga wierności Abu Bakrowi. Obawialiśmy się, że jeśli zostawimy ludzi bez przysięgi, wybiorą jednego ze swoich, zmuszając nas do zaakceptowania czegoś niewłaściwego lub do stawienia im czoła, co wywołałoby zepsucie. Dlatego ktokolwiek przysięgnie wierność komuś bez wcześniejszej konsultacji z muzułman
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Umar podkreśla, że przy wyborze przywódców należy starannie zasięgać opinii.
Umar wygłosił to przemówienie w Medynie po swojej ostatniej pielgrzymce hadżdż, w odpowiedzi na wypowiedź dotyczącą przyszłej przysięgi wierności oraz aby objaśnić wydarzenia związane z wyborem Abu Bakra po śmierci Proroka ﷺ.
Przysięga wierności i uznanie przywództwa.
Konsultacje, podczas których zainteresowani wspólnie omawiają daną sprawę.
Granice i kary ustanowione przez Allaha, stosowane pod określonymi warunkami przez uprawnioną władzę.
Klasyczni uczeni wywodzą z tego przekazu znaczenie konsultacji i zapobiegania podziałom przy wyborze przywódcy. Umar przedstawia pierwszą baj’ę złożoną Abu Bakrowi jako wyjątkową i naglącą sytuację, ostrzegając, że przysięga wierności bez konsultacji z muzułmanami nie może stać się wzorem samowolnego przekazywania władzy. Fragment o radżmie uczeni omawiają w kontekście statusu prawnego przekazanego recytowania oraz warunków zastosowania tej kary; takie kary nie należą do jednostek, lecz podlegają właściwej władzy islamskiej i regułom dowodowym.
- Przed podjęciem ważnych decyzji wspólnych zasięgaj rady kompetentnych i zainteresowanych osób.
- Przekazuj wrażliwe wypowiedzi dopiero wtedy, gdy dobrze je zrozumiesz i potrafisz przedstawić ich kontekst.
- Nigdy nie pozostawiaj kar prawnych samosądom; wymagają one właściwej władzy i ścisłych reguł dowodowych.
Ten przekaz z tej samej serii również dotyczy omówienia przez Umara baj’y i wydarzeń po śmierci Proroka ﷺ.
Sahih al-Bukhari · #6829 (Sahih)Ten przekaz sahih podaje zasadniczą treść przemówienia Umara i potwierdza historyczny kontekst jego ostrzeżenia.
Sahih al-Bukhari · #6831 (Sahih)Ten przekaz z księgi poświęconej hudud nawiązuje do zagadnień prawnych poruszonych w przemówieniu Umara.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.