ตัฟซีรอัลกุรอานโดยท่านนบี ﷺ · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari หะดีษที่ 4757

รายงานโดย Aisha พร้อมข้อความภาษาอาหรับ คำแปลของเรา และคำอธิบาย

Sahih (เชื่อถือได้)หนังสือ: ตัฟซีรอัลกุรอานโดยท่านนบี ﷺ
صحيح البخاري
ใครเป็นผู้รายงาน?

รายงานโดย Aisha

Sahih (เชื่อถือได้)

Sahih al-Bukhari ได้รับการยอมรับว่าเชื่อถือได้ทั้งหมด

ตัวบทหะดีษ

ข้อความภาษาอาหรับ

وَقَالَ أَبُو أُسَامَةَ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَمَّا ذُكِرَ مِنْ شَأْنِي الَّذِي ذُكِرَ وَمَا عَلِمْتُ بِهِ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيَّ خَطِيبًا، فَتَشَهَّدَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ، ثُمَّ قَالَ ‏"‏ أَمَّا بَعْدُ أَشِيرُوا عَلَىَّ فِي أُنَاسٍ أَبَنُوا أَهْلِي، وَايْمُ اللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي مِنْ سُوءٍ، وَأَبَنُوهُمْ بِمَنْ وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ مِنْ سُوءٍ قَطُّ، وَلاَ يَدْخُلُ بَيْتِي قَطُّ إِلاَّ وَأَنَا حَاضِرٌ، وَلاَ غِبْتُ فِي سَفَرٍ إِلاَّ غَابَ مَعِي ‏"‏‏.‏ فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ فَقَالَ ائْذَنْ لِي يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ نَضْرِبَ أَعْنَاقَهُمْ، وَقَامَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي الْخَزْرَجِ، وَكَانَتْ أُمُّ حَسَّانَ بْنِ ثَابِتٍ مِنْ رَهْطِ ذَلِكَ الرَّجُلِ، فَقَالَ كَذَبْتَ، أَمَا وَاللَّهِ، أَنْ لَوْ كَانُوا مِنَ الأَوْسِ مَا أَحْبَبْتَ أَنْ تُضْرَبَ أَعْنَاقُهُمْ‏.‏ حَتَّى كَادَ أَنْ يَكُونَ بَيْنَ الأَوْسِ وَالْخَزْرَجِ شَرٌّ فِي الْمَسْجِدِ، وَمَا عَلِمْتُ فَلَمَّا كَانَ مَسَاءُ ذَلِكَ الْيَوْمِ خَرَجْتُ لِبَعْضِ حَاجَتِي وَمَعِي أُمُّ مِسْطَحٍ‏.‏ فَعَثَرَتْ وَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ‏.‏ فَقُلْتُ أَىْ أُمِّ تَسُبِّينَ ابْنَكِ وَسَكَتَتْ ثُمَّ عَثَرَتِ الثَّانِيَةَ فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ، فَقُلْتُ لَهَا تَسُبِّينَ ابْنَكِ ثُمَّ عَثَرَتِ الثَّالِثَةَ فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ‏.‏ فَانْتَهَرْتُهَا، فَقَالَتْ وَاللَّهِ مَا أَسُبُّهُ إِلاَّ فِيكِ‏.‏ فَقُلْتُ فِي أَىِّ شَأْنِي قَالَتْ فَبَقَرَتْ لِي الْحَدِيثَ فَقُلْتُ وَقَدْ كَانَ هَذَا قَالَتْ نَعَمْ وَاللَّهِ، فَرَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي كَأَنَّ الَّذِي خَرَجْتُ لَهُ لاَ أَجِدُ مِنْهُ قَلِيلاً وَلاَ كَثِيرًا، وَوُعِكْتُ فَقُلْتُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَرْسِلْنِي إِلَى بَيْتِ أَبِي‏.‏ فَأَرْسَلَ مَعِي الْغُلاَمَ، فَدَخَلْتُ الدَّارَ فَوَجَدْتُ أُمَّ رُومَانَ فِي السُّفْلِ وَأَبَا بَكْرٍ فَوْقَ الْبَيْتِ يَقْرَأُ‏.‏ فَقَالَتْ أُمِّي مَا جَاءَ بِكِ يَا بُنَيَّةُ فَأَخْبَرْتُهَا وَذَكَرْتُ لَهَا الْحَدِيثَ، وَإِذَا هُوَ لَمْ يَبْلُغْ مِنْهَا مِثْلَ مَا بَلَغَ مِنِّي، فَقَالَتْ يَا بُنَيَّةُ خَفِّضِي عَلَيْكِ الشَّأْنَ، فَإِنَّهُ وَاللَّهِ، لَقَلَّمَا كَانَتِ امْرَأَةٌ حَسْنَاءُ عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا، لَهَا ضَرَائِرُ، إِلاَّ حَسَدْنَهَا وَقِيلَ فِيهَا‏.‏ وَإِذَا هُوَ لَمْ يَبْلُغْ مِنْهَا مَا بَلَغَ مِنِّي، قُلْتُ وَقَدْ عَلِمَ بِهِ أَبِي قَالَتْ نَعَمْ‏.‏ قُلْتُ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ نَعَمْ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاسْتَعْبَرْتُ وَبَكَيْتُ، فَسَمِعَ أَبُو بَكْرٍ صَوْتِي وَهْوَ فَوْقَ الْبَيْتِ يَقْرَأُ، فَنَزَلَ فَقَالَ لأُمِّي مَا شَأْنُهَا قَالَتْ بَلَغَهَا الَّذِي ذُكِرَ مِنْ شَأْنِهَا‏.‏ فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ، قَالَ أَقْسَمْتُ عَلَيْكِ أَىْ بُنَيَّةُ إِلاَّ رَجَعْتِ إِلَى بَيْتِكِ، فَرَجَعْتُ وَلَقَدْ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْتِي، فَسَأَلَ عَنِّي خَادِمَتِي فَقَالَتْ لاَ وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهَا عَيْبًا إِلاَّ أَنَّهَا كَانَتْ تَرْقُدُ حَتَّى تَدْخُلَ الشَّاةُ فَتَأْكُلَ خَمِيرَهَا أَوْ عَجِينَهَا‏.‏ وَانْتَهَرَهَا بَعْضُ أَصْحَابِهِ فَقَالَ اصْدُقِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَسْقَطُوا لَهَا بِهِ فَقَالَتْ سُبْحَانَ اللَّهِ، وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهَا إِلاَّ مَا يَعْلَمُ الصَّائِغُ عَلَى تِبْرِ الذَّهَبِ الأَحْمَرِ‏.‏ وَبَلَغَ الأَمْرُ إِلَى ذَلِكَ الرَّجُلِ الَّذِي قِيلَ لَهُ، فَقَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَشَفْتُ كَنَفَ أُنْثَى قَطُّ‏.‏ قَالَتْ عَائِشَةُ فَقُتِلَ شَهِيدًا فِي سَبِيلِ اللَّهِ‏.‏ قَالَتْ وَأَصْبَحَ أَبَوَاىَ عِنْدِي، فَلَمْ يَزَالاَ حَتَّى دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ صَلَّى الْعَصْرَ، ثُمَّ دَخَلَ وَقَدِ اكْتَنَفَنِي أَبَوَاىَ عَنْ يَمِينِي وَعَنْ شِمَالِي، فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ أَمَّا بَعْدُ يَا عَائِشَةُ، إِنْ كُنْتِ قَارَفْتِ سُوءًا أَوْ ظَلَمْتِ، فَتُوبِي إِلَى اللَّهِ، فَإِنَّ اللَّهَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ مِنْ عِبَادِهِ ‏"‏‏.‏ قَالَتْ وَقَدْ جَاءَتِ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَهْىَ جَالِسَةٌ بِالْبَابِ فَقُلْتُ أَلاَ تَسْتَحِي مِنْ هَذِهِ الْمَرْأَةِ أَنْ تَذْكُرَ شَيْئًا‏.‏ فَوَعَظَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَالْتَفَتُّ إِلَى أَبِي فَقُلْتُ أَجِبْهُ‏.‏ قَالَ فَمَاذَا أَقُولُ فَالْتَفَتُّ إِلَى أُمِّي فَقُلْتُ أَجِيبِيهِ‏.‏ فَقَالَتْ أَقُولُ مَاذَا فَلَمَّا لَمْ يُجِيبَاهُ تَشَهَّدْتُ فَحَمِدْتُ اللَّهَ وَأَثْنَيْتُ عَلَيْهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ، ثُمَّ قُلْتُ أَمَّا بَعْدُ فَوَاللَّهِ لَئِنْ قُلْتُ لَكُمْ إِنِّي لَمْ أَفْعَلْ‏.‏ وَاللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ يَشْهَدُ إِنِّي لَصَادِقَةٌ، مَا ذَاكَ بِنَافِعِي عِنْدَكُمْ، لَقَدْ تَكَلَّمْتُمْ بِهِ وَأُشْرِبَتْهُ قُلُوبُكُمْ، وَإِنْ قُلْتُ إِنِّي فَعَلْتُ‏.‏ وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي لَمْ أَفْعَلْ، لَتَقُولُنَّ قَدْ بَاءَتْ بِهِ عَلَى نَفْسِهَا، وَإِنِّي وَاللَّهِ مَا أَجِدُ لِي وَلَكُمْ مَثَلاً ـ وَالْتَمَسْتُ اسْمَ يَعْقُوبَ فَلَمْ أَقْدِرْ عَلَيْهِ ـ إِلاَّ أَبَا يُوسُفَ حِينَ قَالَ ‏{‏فَصَبْرٌ جَمِيلٌ وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ‏}‏ وَأُنْزِلَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ سَاعَتِهِ فَسَكَتْنَا، فَرُفِعَ عَنْهُ وَإِنِّي لأَتَبَيَّنُ السُّرُورَ فِي وَجْهِهِ وَهْوَ يَمْسَحُ جَبِينَهُ وَيَقُولُ ‏"‏ أَبْشِرِي يَا عَائِشَةُ، فَقَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ بَرَاءَتَكِ ‏"‏‏.‏ قَالَتْ وَكُنْتُ أَشَدَّ مَا كُنْتُ غَضَبًا فَقَالَ لِي أَبَوَاىَ قُومِي إِلَيْهِ‏.‏ فَقُلْتُ وَاللَّهِ لاَ أَقُومُ إِلَيْهِ، وَلاَ أَحْمَدُهُ وَلاَ أَحْمَدُكُمَا، وَلَكِنْ أَحْمَدُ اللَّهَ الَّذِي أَنْزَلَ بَرَاءَتِي، لَقَدْ سَمِعْتُمُوهُ، فَمَا أَنْكَرْتُمُوهُ وَلاَ غَيَّرْتُمُوهُ، وَكَانَتْ عَائِشَةُ تَقُولُ أَمَّا زَيْنَبُ ابْنَةُ جَحْشٍ فَعَصَمَهَا اللَّهُ بِدِينِهَا، فَلَمْ تَقُلْ إِلاَّ خَيْرًا، وَأَمَّا أُخْتُهَا حَمْنَةُ فَهَلَكَتْ فِيمَنْ هَلَكَ، وَكَانَ الَّذِي يَتَكَلَّمُ فِيهِ مِسْطَحٌ وَحَسَّانُ بْنُ ثَابِتٍ وَالْمُنَافِقُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ، وَهْوَ الَّذِي كَانَ يَسْتَوْشِيهِ وَيَجْمَعُهُ، وَهْوَ الَّذِي تَوَلَّى كِبْرَهُ مِنْهُمْ هُوَ وَحَمْنَةُ قَالَتْ فَحَلَفَ أَبُو بَكْرٍ أَنْ لاَ يَنْفَعَ مِسْطَحًا بِنَافِعَةٍ أَبَدًا، فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ ‏{‏وَلاَ يَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ‏}‏ إِلَى آخِرِ الآيَةِ يَعْنِي أَبَا بَكْرٍ vوَالسَّعَةِ أَنْ يُؤْتُوا أُولِي الْقُرْبَى وَالْمَسَاكِينَ‏}‏ ـ يَعْنِي مِسْطَحًا ـ إِلَى قَوْلِهِ ‏{‏أَلاَ تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ‏}‏ حَتَّى قَالَ أَبُو بَكْرٍ بَلَى وَاللَّهِ يَا رَبَّنَا إِنَّا لَنُحِبُّ أَنْ تَغْفِرَ لَنَا، وَعَادَ لَهُ بِمَا كَانَ يَصْنَعُ‏.‏

คำแปล

อบู อุซามะฮ์ รายงานจาก ฮิชาม บิน อุรวะฮ์ ว่า: พ่อของฉันเล่าให้ฉันฟังว่า อาอิชะฮ์ กล่าวว่า

"เมื่อมีเรื่องกล่าวหาเกี่ยวกับตัวฉัน ซึ่งฉันเองยังไม่ได้รับรู้เลย ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ได้ลุกขึ้นยืนกล่าวสุนทรพจน์ต่อผู้คน ท่านได้กล่าวตะชะฮุด สรรเสริญและยกย่องอัลลอฮ์อย่างเหมาะสม แล้วกล่าวว่า 'เอาล่ะ โอ้ประชาชนเอ๋ย จงให้คำแนะนำแก่ฉันเกี่ยวกับผู้ที่สร้างเรื่องเท็จใส่ร้ายภรรยาของฉัน ขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ ฉันไม่รู้ว่านางมีความผิดประการใดเลย ขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ พวกเขากล่าวหานางว่าอยู่กับชายผู้หนึ่ง ซึ่งฉันไม่เคยรู้เลยว่าเขามีความชั่วใดๆ เขาไม่เคยเข้าบ้านของฉันเว้นแต่ฉันจะอยู่ด้วย และทุกครั้งที่ฉันเดินทาง เขาก็เดินทางไปกับฉันเสมอ' ซะอัด บิน มุอาซ ลุกขึ้นกล่าวว่า 'โอ้ เราะสูลุลลอฮ์ ﷺ โปรดอนุญาตให้เราตัดคอพวกเขาเถิด' จากนั้นชายคนหนึ่งจากเผ่าค็อซรอจญ์ลุกขึ้น—มารดาของหัสซาน บิน ษาบิต เป็นญาติของชายผู้นี้—เขากล่าวว่า 'ท่านโกหกแล้ว! ขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ หากคนเหล่านั้นเป็นชาวเอาส์ ท่านคงไม่อยากตัดคอพวกเขาแน่' เกือบจะเกิดความวุ่นวายระหว่างชาวเอาส์และชาวค็อซรอจญ์ในมัสญิด แต่ฉันไม่รู้เรื่องนั้นเลย เย็นวันนั้น ฉันออกไปทำธุระส่วนตัว โดยมีอุมมุ มิสดาห์ ติดตามมาด้วย ขากลับนางสะดุดล้มแล้วกล่าวว่า 'มิสดาห์จงพินาศเถิด!' ฉันจึงถามว่า 'โอ้แม่จ๋า ทำไมถึงด่าลูกตัวเองล่ะ?' นางนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วสะดุดล้มอีกครั้งพร้อมพูดคำเดิม ฉันถามอีกว่าทำไมถึงด่าลูก เมื่อครั้งที่สามที่นางล้มและด่าลูก ฉันจึงตำหนินาง นางตอบว่า 'ขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ ฉันด่าเขาก็เพราะเรื่องของเธอเท่านั้น' ฉันถามว่า 'เรื่องอะไรของฉันหรือ?' นางจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฉันฟัง ฉันถามว่า 'เรื่องนี้เกิดขึ้นจริงหรือ?' นางตอบว่า 'ใช่ ขอสาบานด้วยอัลลอฮ์' ฉันกลับบ้านด้วยความตกตะลึงจนลืมจุดประสงค์ที่ออกไปเลย จากนั้นฉันก็ล้มป่วย จึงขอร้องท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ว่า 'โปรดส่งฉันกลับไปบ้านพ่อเถิด' ท่านจึงให้คนรับใช้ติดตามไปด้วย เมื่อไปถึงบ้าน ฉันพบอุมมุ รูมาน มารดาของฉันอยู่ที่ชั้นล่าง ส่วนอบู บักร ผู้เป็นบิดากำลังอ่านอัลกุรอานอยู่ที่ชั้นบน มารดาถามว่า 'ลูกเอ๋ย อะไรพาเจ้ากลับมาหรือ?' ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้นางฟัง แต่นางไม่ได้รู้สึกสะเทือนใจเท่าฉัน นางกล่าวว่า 'ลูกเอ๋ย ทำใจให้สบายเถิด ขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ ผู้หญิงสวยที่เป็นที่รักของสามี ย่อมมีคู่แข่งที่อิจฉาและนินทาว่าร้ายเสมอ' แต่นางก็ไม่ได้รับผลกระทบทางจิตใจเท่าฉัน ฉันถามว่า 'พ่อรู้เรื่องนี้ไหม?' นางตอบว่า 'รู้สิ' ฉันถามต่อว่า 'แล้วท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ล่ะ?' นางตอบว่า 'ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ก็ทรงทราบเช่นกัน' น้ำตาของฉันไหลพรากและร้องไห้ออกมา อบู บักร ซึ่งกำลังอ่านอัลกุรอานอยู่ชั้นบนได้ยินเสียงร้องจึงลงมาถามมารดาว่า 'นางเป็นอะไรไป?' มารดาตอบว่า 'นางได้ยินเรื่องที่ผู้คนพูดเกี่ยวกับนาง' อบู บักร ร้องไห้และกล่าวว่า 'ลูกเอ๋ย พ่อขอวิงวอนต่ออัลลอฮ์ ขอให้เจ้ากลับไปที่บ้านของเจ้าเถิด' ฉันจึงกลับบ้าน ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ มาที่บ้านและสอบถามสาวใช้เกี่ยวกับพฤติกรรมของฉัน สาวใช้ตอบว่า 'ขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ ดิฉันไม่ทราบว่านางมีข้อบกพร่องใด นอกจากเวลานอนหลับแล้วปล่อยให้แกะเข้ามาในบ้านกินแป้งหรือขนมปัง' เศาะหาบะฮ์บางคนดุหล่อนอย่างรุนแรงเพื่อให้พูดความจริงกับท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ จนกระทั่งหล่อนยอมพูดว่า 'ซุบฮานัลลอฮ์! ขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ ดิฉันไม่รู้อะไรไม่ดีเกี่ยวกับนางเลย เหมือนช่างทองที่รู้จักทองคำบริสุทธิ์ดี' ข่าวนี้ไปถึงชายที่ถูกกล่าวหา เขากล่าวว่า 'ซุบฮานัลลอฮ์! ขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ ฉันไม่เคยเปิดเผยร่างกายของผู้หญิงคนใดเลย' อาอิชะฮ์ กล่าวว่า ต่อมาชายผู้นี้ได้เสียชีวิตในฐานะชะฮีดในหนทางของอัลลอฮ์ เช้าวันรุ่งขึ้น พ่อแม่มาเยี่ยมและอยู่เป็นเพื่อนจนท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ เสร็จสิ้นการละหมาดอัศร์ ท่านเข้ามาในขณะที่พ่อแม่ขนาบข้างซ้ายขวาของฉัน ท่านสรรเสริญอัลลอฮ์แล้วกล่าวว่า 'เอาล่ะ โอ้ อาอิชะฮ์เอ๋ย หากเจ้าได้ทำความผิดหรืออยุติธรรมต่อตนเอง จงเตาบะฮ์ต่ออัลลอฮ์เถิด แท้จริงอัลลอฮ์ทรงรับการเตาบะฮ์จากปวงบ่าวของพระองค์' มีสตรีชาวอันศอรคนหนึ่งนั่งอยู่ที่ประตู ฉันจึงกล่าวว่า 'ท่านไม่ละอายใจหรือที่จะพูดเช่นนี้ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้?' ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ ยังคงตักเตือนต่อไป ฉันจึงหันไปหาพ่อแล้วบอกว่า 'พ่อตอบท่านสิ' พ่อกล่าวว่า 'จะให้พ่อพูดว่าอย่างไรเล่า?' ฉันหันไปหาแม่ว่า 'แม่ตอบท่านสิ' แม่ก็กล่าวว่า 'จะให้แม่พูดว่าอย่างไรเล่า?' เมื่อพ่อแม่ไม่ตอบ ฉันจึงกล่าวตะชะฮุด สรรเสริญอัลลอฮ์ แล้วกล่าวว่า 'เอาล่ะ ขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ หากฉันบอกว่าฉันไม่ได้ทำ—ทั้งที่อัลลอฮ์ผู้ทรงเกียรติและยิ่งใหญ่ทรงเป็นพยานว่าฉันพูดความจริง—นั่นก็คงไม่เป็นประโยชน์ต่อพวกท่าน เพราะพวกท่านได้พูดคุยกันจนฝังลึกในหัวใจแล้ว แต่ถ้าฉันบอกว่าฉันทำ—ทั้งที่อัลลอฮ์ทรงทราบดีว่าฉันไม่ได้ทำ—พวกท่านก็จะกล่าวว่า 'เธอยอมรับสารภาพเอง' ขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ ฉันหาตัวอย่างที่เหมาะสมสำหรับฉันและพวกท่านไม่ได้—ฉันพยายามนึกชื่อยะอ์กูบแต่ก็นึกไม่ออก—นอกจากตัวอย่างของบิดายูซุฟที่กล่าวว่า 'ดังนั้น ความอดทนที่สวยงามคือสิ่งที่จำเป็น และอัลลอฮ์เท่านั้นที่พึ่งพาได้ในสิ่งที่พวกท่านพรรณนา' ทันใดนั้น วะฮีย์ได้ลงมาสู่ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ พวกเรานิ่งเงียบกัน เมื่อวะฮีย์สิ้นสุดลง ฉันเห็นรอยยิ้มแห่งความสุขบนใบหน้าของท่าน ขณะที่ท่านเช็ดเหงื่อที่หน้าผากและกล่าวว่า 'จงยินดีเถิด โอ้ อาอิชะฮ์เอ๋ย อัลลอฮ์ได้ประทานโองการยืนยันความบริสุทธิ์ของเจ้าแล้ว' ขณะนั้นฉันโกรธมาก พ่อแม่บอกให้ฉันลุกขึ้นไปหาท่าน ฉันกล่าวว่า 'ขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ ฉันจะไม่ลุกไปหาท่าน จะไม่ขอบคุณท่าน และไม่ขอบคุณพ่อแม่ทั้งสอง แต่ฉันจะขอบคุณอัลลอฮ์ผู้ทรงประทานความบริสุทธิ์ให้แก่ฉัน พวกท่านได้ยินข่าวลือนั้น แต่ไม่ได้ปฏิเสธหรือแก้ไขมันเลย' อาอิชะฮ์ มักกล่าวว่า 'ส่วน ซัยนับ บินต์ ญะฮช์ อัลลอฮ์ทรงปกป้องนางด้วยความเคร่งครัดในศาสนา นางจึงพูดแต่สิ่งที่ดี แต่พี่สาวของนางชื่อ ฮัมเนาะห์ นั้นพินาศไปกับกลุ่มคนที่พินาศ' ผู้ที่พูดจาใส่ร้ายฉันคือ มิสดาห์, หัสซาน บิน ษาบิต และมุนาฟิก อับดุลลอฮ์ บิน อุบัยย์ ซึ่งเป็นผู้รวบรวมและเผยแพร่ข่าวลือ โดยเขาและฮัมเนาะห์มีส่วนรับผิดชอบมากที่สุด อบู บักร เคยสาบานว่าจะไม่ให้การช่วยเหลือใดๆ แก่มิสดาห์อีกตลอดกาล อัลลอฮ์จึงทรงประทานโองการว่า 'และบรรดาผู้มีความประเสริฐและความมั่งคั่งในหมู่พวกเจ้า อย่าได้สาบานว่าจะไม่ให้การช่วยเหลือแก่ญาติพี่น้อง...' โองการนี้หมายถึงอบู บักร '...และผู้ยากไร้...' หมายถึงมิสดาห์ จนถึงประโยคที่ว่า 'พวกเจ้าไม่ปรารถนาหรือที่อัลลอฮ์จะทรงอภัยโทษให้แก่พวกเจ้า? และอัลลอฮ์เป็นผู้ทรงอภัยโทษ ผู้ทรงเมตตา' อบู บักร จึงกล่าวว่า 'ใช่แล้ว โอ้ พระเจ้าของข้าพระองค์! ขอสาบานด้วยอัลลอฮ์ พวกเราปรารถนาอย่างยิ่งให้พระองค์ทรงอภัยโทษให้แก่พวกเรา' แล้วท่านก็กลับมาให้การสนับสนุนมิสดาห์ดังเดิม"

คำแปลและคำอธิบายโดย Khutba World แปลจากภาษาอาหรับ

ใจความสำคัญ

ความบริสุทธิ์ของอาอิชะฮ์ได้รับการยืนยันด้วยวิวรณ์ และอบูบักร์ก็กลับมาให้ความช่วยเหลือมิสเฏาะห์

ภูมิหลังและเหตุแห่งการกล่าว

หะดีษนี้กล่าวถึงการใส่ร้ายอาอิชะฮ์และการประทานวิวรณ์ยืนยันความบริสุทธิ์ของนางในซูเราะฮ์อันนูร 24:11–22 หลังจากอายะฮ์ 24:22 ถูกประทานลงมา อบูบักร์ก็กลับมาให้ความช่วยเหลือมิสเฏาะห์

อธิบายคำศัพท์ที่เข้าใจยาก
อัลอิฟก์

ข้อกล่าวหาใส่ร้ายอาอิชะฮ์ ซึ่งอัลลอฮ์ทรงเปิดเผยในอัลกุรอานว่าเป็นเรื่องเท็จ

ตะชะฮ์ฮุด

ถ้อยคำปฏิญาณศรัทธาที่มักกล่าวในช่วงต้นของคำเทศนาอย่างเป็นทางการ

ความอดทนเป็นสิ่งเหมาะสม

การกล่าวถึงถ้อยคำของยะอ์กูบ หมายถึงการอดทนและวิงวอนขอความช่วยเหลือจากอัลลอฮ์เมื่อเผชิญข้อกล่าวหาที่เจ็บปวด

สิ่งที่บรรดานักวิชาการได้เรียนรู้จากหะดีษ

บรรดานักวิชาการอธิบายจากเรื่องนี้ว่า ห้ามเผยแพร่ข้อกล่าวหาเกี่ยวกับเกียรติของผู้อื่นโดยไม่มีหลักฐาน และชุมชนควรตรวจสอบข่าวลือแทนการบอกต่อ ท่านนบี ﷺ ปรึกษาบรรดาสหายและแสวงหาคำให้การจากผู้ที่รู้จักอาอิชะฮ์ ในที่สุดวิวรณ์ก็ยืนยันความบริสุทธิ์ของนาง ตอนที่กล่าวถึงอบูบักร์แสดงให้เห็นว่าการให้อภัยและการช่วยเหลือผู้ขัดสนต่อไปเป็นสิ่งเหมาะสม แม้บุคคลนั้นจะทำให้เจ็บปวดอย่างยิ่งก็ตาม สำนักนิติศาสตร์ซุนนีทั้งสี่สำนักยอมรับความสำคัญของหลักฐานและผลร้ายแรงของข้อกล่าวหาเรื่องการผิดประเวณีที่ไม่มีมูล โดยอาศัยหลักเกณฑ์ในอัลกุรอานเกี่ยวกับการใส่ร้าย

บทเรียนสำหรับวันนี้
  1. อย่าส่งต่อข้อกล่าวหาก่อนตรวจสอบข้อเท็จจริงอย่างรอบคอบ
  2. สนับสนุนผู้ตกเป็นเป้าของการใส่ร้ายด้วยถ้อยคำสงบและคำให้การที่เป็นธรรม
  3. อย่าปล่อยให้ความขุ่นเคืองขัดขวางการช่วยเหลือที่ชอบธรรมไปตลอด อบูบักร์กลับมาให้ความช่วยเหลือหลังอายะฮ์ว่าด้วยการให้อภัยถูกประทานลงมา
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

หะดีษทุกวันในภาษาของคุณ

แอปจะมอบหะดีษพร้อมคำอธิบายให้คุณทุกวัน และแสดงเป็นวิดเจ็ตบนโทรศัพท์ได้ ใช้งานฟรี