Sahih al-Bukhari หะดีษที่ 6663
รายงานโดย Aisha พร้อมข้อความภาษาอาหรับ คำแปลของเรา และคำอธิบาย
รายงานโดย Aisha
Sahih al-Bukhari ได้รับการยอมรับว่าเชื่อถือได้ทั้งหมด
ตัวบทหะดีษ
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ هِشَامٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها {لاَ يُؤَاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ} قَالَ قَالَتْ أُنْزِلَتْ فِي قَوْلِهِ لاَ، وَاللَّهِ بَلَى وَاللَّهِ.
มุฮัมมัด บิน อัล-มุซันนา ได้เล่าให้ฉันฟัง ยะห์ยาได้เล่าให้เราฟัง จากฮิชาม เขากล่าวว่า พ่อของฉันได้บอกฉันว่า จากอาอิชะฮ์ - ขออัลลอฮ์ทรงพอพระทัยนาง - เกี่ยวกับโองการ {อัลลอฮ์จะไม่ทรงเอาโทษพวกเจ้าในเรื่องการสาบานที่มิได้ตั้งใจ} นางกล่าวว่า
"โองการนี้ถูกประทานลงมาเกี่ยวกับคำพูดที่ว่า 'ไม่ ขอสาบานต่ออัลลอฮ์' และ 'ใช่ ขอสาบานต่ออัลลอฮ์'"
คำแปลและคำอธิบายโดย Khutba World แปลจากภาษาอาหรับ
ถ้อยคำสาบานที่พูดโดยไม่ตั้งใจ เช่น “ไม่หรอก ขอสาบานต่ออัลลอฮ์” ไม่ถือเป็นคำสาบานที่ตั้งใจไว้
ถ้อยคำสาบานที่กล่าวตามความเคยชินหรือโดยไม่มีเจตนาจะให้เป็นคำสาบานที่มีผลผูกพัน
ถือว่าบุคคลต้องรับผิดชอบต่อคำพูด และเรียกร้องให้ชี้แจง
นักวิชาการยุคคลาสสิกเชื่อมโยงคำอธิบายของอาอิชะฮ์กับอัลกุรอาน 2:225 ถ้อยคำอย่าง “ไม่หรอก ขอสาบานต่ออัลลอฮ์” หรือ “ใช่ ขอสาบานต่ออัลลอฮ์” ไม่เหมือนกับคำสาบานที่ไตร่ตรองไว้แล้ว สำนักนิติศาสตร์อิสลามเน้นว่าเจตนาและบริบทมีความสำคัญในการพิจารณาคำสาบาน และไม่ควรเหมารวมคำสาบานที่ตั้งใจกับถ้อยคำที่พูดอย่างไม่ยั้งคิด โองการนี้ไม่ได้ยกเว้นความรับผิดชอบของผู้ที่ตั้งใจสาบานแล้วผิดคำสาบาน
- อย่าเอ่ยพระนามของอัลลอฮ์อย่างไม่ระมัดระวังในการสนทนาทั่วไป
- พิจารณาเจตนาของตนก่อนกล่าวถ้อยคำในรูปแบบคำสาบาน
- หากตั้งใจสาบานแล้วไม่รักษาคำสาบาน จงแสวงหาความรู้ที่เชื่อถือได้เกี่ยวกับสิ่งที่ควรทำ
หะดีษทุกวันในภาษาของคุณ
แอปจะมอบหะดีษพร้อมคำอธิบายให้คุณทุกวัน และแสดงเป็นวิดเจ็ตบนโทรศัพท์ได้ ใช้งานฟรี