หนังสือzuhd และการทำใจให้อ่อนโยน · Sahih Muslim

Sahih Muslim หะดีษที่ 7511

รายงานโดย Suhaib ibn Sinan พร้อมข้อความภาษาอาหรับ คำแปลของเรา และคำอธิบาย

Sahih (เชื่อถือได้)หนังสือ: หนังสือzuhd และการทำใจให้อ่อนโยน
صحيح مسلم
ใครเป็นผู้รายงาน?

รายงานโดย Suhaib ibn Sinan

Sahih (เชื่อถือได้)

Sahih Muslim ได้รับการยอมรับว่าเชื่อถือได้ทั้งหมด

ตัวบทหะดีษ

ข้อความภาษาอาหรับ

حَدَّثَنَا هَدَّابُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ، أَبِي لَيْلَى عَنْ صُهَيْبٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ ‏ "‏ كَانَ مَلِكٌ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ وَكَانَ لَهُ سَاحِرٌ فَلَمَّا كَبِرَ قَالَ لِلْمَلِكِ إِنِّي قَدْ كَبِرْتُ فَابْعَثْ إِلَىَّ غُلاَمًا أُعَلِّمْهُ السِّحْرَ ‏.‏ فَبَعَثَ إِلَيْهِ غُلاَمًا يُعَلِّمُهُ فَكَانَ فِي طَرِيقِهِ إِذَا سَلَكَ رَاهِبٌ فَقَعَدَ إِلَيْهِ وَسَمِعَ كَلاَمَهُ فَأَعْجَبَهُ فَكَانَ إِذَا أَتَى السَّاحِرَ مَرَّ بِالرَّاهِبِ وَقَعَدَ إِلَيْهِ فَإِذَا أَتَى السَّاحِرَ ضَرَبَهُ فَشَكَا ذَلِكَ إِلَى الرَّاهِبِ فَقَالَ إِذَا خَشِيتَ السَّاحِرَ فَقُلْ حَبَسَنِي أَهْلِي ‏.‏ وَإِذَا خَشِيتَ أَهْلَكَ فَقُلْ حَبَسَنِي السَّاحِرُ ‏.‏ فَبَيْنَمَا هُوَ كَذَلِكَ إِذْ أَتَى عَلَى دَابَّةٍ عَظِيمَةٍ قَدْ حَبَسَتِ النَّاسَ فَقَالَ الْيَوْمَ أَعْلَمُ آلسَّاحِرُ أَفْضَلُ أَمِ الرَّاهِبُ أَفْضَلُ فَأَخَذَ حَجَرًا فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ أَمْرُ الرَّاهِبِ أَحَبَّ إِلَيْكَ مِنْ أَمْرِ السَّاحِرِ فَاقْتُلْ هَذِهِ الدَّابَّةَ حَتَّى يَمْضِيَ النَّاسُ ‏.‏ فَرَمَاهَا فَقَتَلَهَا وَمَضَى النَّاسُ فَأَتَى الرَّاهِبَ فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ لَهُ الرَّاهِبُ أَىْ بُنَىَّ أَنْتَ الْيَوْمَ أَفْضَلُ مِنِّي ‏.‏ قَدْ بَلَغَ مِنْ أَمْرِكَ مَا أَرَى وَإِنَّكَ سَتُبْتَلَى فَإِنِ ابْتُلِيتَ فَلاَ تَدُلَّ عَلَىَّ ‏.‏ وَكَانَ الْغُلاَمُ يُبْرِئُ الأَكْمَهَ وَالأَبْرَصَ وَيُدَاوِي النَّاسَ مِنْ سَائِرِ الأَدْوَاءِ فَسَمِعَ جَلِيسٌ لِلْمَلِكِ كَانَ قَدْ عَمِيَ فَأَتَاهُ بِهَدَايَا كَثِيرَةٍ فَقَالَ مَا هَا هُنَا لَكَ أَجْمَعُ إِنْ أَنْتَ شَفَيْتَنِي فَقَالَ إِنِّي لاَ أَشْفِي أَحَدًا إِنَّمَا يَشْفِي اللَّهُ فَإِنْ أَنْتَ آمَنْتَ بِاللَّهِ دَعَوْتُ اللَّهَ فَشَفَاكَ ‏.‏ فَآمَنَ بِاللَّهِ فَشَفَاهُ اللَّهُ فَأَتَى الْمَلِكَ فَجَلَسَ إِلَيْهِ كَمَا كَانَ يَجْلِسُ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَنْ رَدَّ عَلَيْكَ بَصَرَكَ قَالَ رَبِّي ‏.‏ قَالَ وَلَكَ رَبٌّ غَيْرِي قَالَ رَبِّي وَرَبُّكَ اللَّهُ ‏.‏ فَأَخَذَهُ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّ عَلَى الْغُلاَمِ فَجِيءَ بِالْغُلاَمِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ أَىْ بُنَىَّ قَدْ بَلَغَ مِنْ سِحْرِكَ مَا تُبْرِئُ الأَكْمَهَ وَالأَبْرَصَ وَتَفْعَلُ وَتَفْعَلُ ‏.‏ فَقَالَ إِنِّي لاَ أَشْفِي أَحَدًا إِنَّمَا يَشْفِي اللَّهُ ‏.‏ فَأَخَذَهُ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّ عَلَى الرَّاهِبِ فَجِيءَ بِالرَّاهِبِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ ‏.‏ فَأَبَى فَدَعَا بِالْمِئْشَارِ فَوَضَعَ الْمِئْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ فَشَقَّهُ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ ثُمَّ جِيءَ بِجَلِيسِ الْمَلِكِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ ‏.‏ فَأَبَى فَوَضَعَ الْمِئْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ فَشَقَّهُ بِهِ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ ثُمَّ جِيءَ بِالْغُلاَمِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ ‏.‏ فَأَبَى فَدَفَعَهُ إِلَى نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ اذْهَبُوا بِهِ إِلَى جَبَلِ كَذَا وَكَذَا فَاصْعَدُوا بِهِ الْجَبَلَ فَإِذَا بَلَغْتُمْ ذُرْوَتَهُ فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلاَّ فَاطْرَحُوهُ فَذَهَبُوا بِهِ فَصَعِدُوا بِهِ الْجَبَلَ فَقَالَ اللَّهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ ‏.‏ فَرَجَفَ بِهِمُ الْجَبَلُ فَسَقَطُوا وَجَاءَ يَمْشِي إِلَى الْمَلِكِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ قَالَ كَفَانِيهِمُ اللَّهُ ‏.‏ فَدَفَعَهُ إِلَى نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ اذْهَبُوا بِهِ فَاحْمِلُوهُ فِي قُرْقُورٍ فَتَوَسَّطُوا بِهِ الْبَحْرَ فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلاَّ فَاقْذِفُوهُ ‏.‏ فَذَهَبُوا بِهِ فَقَالَ اللَّهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ ‏.‏ فَانْكَفَأَتْ بِهِمُ السَّفِينَةُ فَغَرِقُوا وَجَاءَ يَمْشِي إِلَى الْمَلِكِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ قَالَ كَفَانِيهِمُ اللَّهُ ‏.‏ فَقَالَ لِلْمَلِكِ إِنَّكَ لَسْتَ بِقَاتِلِي حَتَّى تَفْعَلَ مَا آمُرُكَ بِهِ ‏.‏ قَالَ وَمَا هُوَ قَالَ تَجْمَعُ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ وَتَصْلُبُنِي عَلَى جِذْعٍ ثُمَّ خُذْ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِي ثُمَّ ضَعِ السَّهْمَ فِي كَبِدِ الْقَوْسِ ثُمَّ قُلْ بِاسْمِ اللَّهِ رَبِّ الْغُلاَمِ ‏.‏ ثُمَّ ارْمِنِي فَإِنَّكَ إِذَا فَعَلْتَ ذَلِكَ قَتَلْتَنِي ‏.‏ فَجَمَعَ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ وَصَلَبَهُ عَلَى جِذْعٍ ثُمَّ أَخَذَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ ثُمَّ وَضَعَ السَّهْمَ فِي كَبِدِ الْقَوْسِ ثُمَّ قَالَ بِاسْمِ اللَّهِ رَبِّ الْغُلاَمِ ‏.‏ ثُمَّ رَمَاهُ فَوَقَعَ السَّهْمُ فِي صُدْغِهِ فَوَضَعَ يَدَهُ فِي صُدْغِهِ فِي مَوْضِعِ السَّهْمِ فَمَاتَ فَقَالَ النَّاسُ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلاَمِ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلاَمِ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلاَمِ ‏.‏ فَأُتِيَ الْمَلِكُ فَقِيلَ لَهُ أَرَأَيْتَ مَا كُنْتَ تَحْذَرُ قَدْ وَاللَّهِ نَزَلَ بِكَ حَذَرُكَ قَدْ آمَنَ النَّاسُ ‏.‏ فَأَمَرَ بِالأُخْدُودِ فِي أَفْوَاهِ السِّكَكِ فَخُدَّتْ وَأَضْرَمَ النِّيرَانَ وَقَالَ مَنْ لَمْ يَرْجِعْ عَنْ دِينِهِ فَأَحْمُوهُ فِيهَا ‏.‏ أَوْ قِيلَ لَهُ اقْتَحِمْ ‏.‏ فَفَعَلُوا حَتَّى جَاءَتِ امْرَأَةٌ وَمَعَهَا صَبِيٌّ لَهَا فَتَقَاعَسَتْ أَنْ تَقَعَ فِيهَا فَقَالَ لَهَا الْغُلاَمُ يَا أُمَّهِ اصْبِرِي فَإِنَّكِ عَلَى الْحَقِّ ‏"‏ ‏.‏

คำแปล

ฮัดดาด บิน คอลิด ได้เล่าให้เราฟังว่า ฮัมมาด บิน ซาลามะฮ์ ได้เล่าให้เราฟังว่า ษาบิต ได้เล่าให้เราฟังจาก อับดุรเราะห์มาน บิน อบี ลัยลา จาก ศุฮัยบ์ ว่า ท่านเราะสูลุลลอฮ์ ﷺ กล่าวว่า

"ในอดีตก่อนสมัยของพวกท่าน มีกษัตริย์องค์หนึ่งซึ่งมีนักมายากลประจำราชสำนัก เมื่อนักมายาคนนั้นชราภาพลง เขาจึงทูลต่อกษัตริย์ว่า 'ข้าพระองค์แก่เฒ่าแล้ว ขอพระองค์ทรงส่งเด็กหนุ่มคนหนึ่งมาให้ข้าพระองค์ เพื่อที่ข้าพระองค์จะได้สอนวิชาไสยศาสตร์ให้แก่เขา' กษัตริย์จึงส่งเด็กหนุ่มคนหนึ่งไปให้เขาฝึกสอน ระหว่างทางที่เด็กหนุ่มเดินทางไปหานักมายากลนั้น เขาได้พบกับนักบวชผู้หนึ่งนั่งอยู่ จึงเข้าไปนั่งฟังคำสอนและรู้สึกประทับใจในถ้อยคำของท่าน นับแต่นั้นมา ทุกครั้งที่เดินทางไปยังนักมายากล เขาจะแวะนั่งสนทนากับนักบวชก่อนเสมอ ทำให้เมื่อไปถึงนักมายากลช้ากว่ากำหนด ก็จะถูกทำโทษ เด็กหนุ่มจึงนำเรื่องนี้ไปปรึกษานักบวช นักบวชจึงแนะนำว่า 'หากเจ้าเกรงกลัวนักมายากล จงบอกว่าครอบครัวของเจ้าหน่วงเวลาไว้ และหากเจ้าเกรงกลัวครอบครัว จงบอกว่านักมายากลหน่วงเวลาไว้' อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังเดินทางตามปกติ ได้มีสัตว์ร้ายขนาดใหญ่ขวางทางผู้คนไว้ เด็กหนุ่มจึงคิดว่า 'วันนี้ข้าจะได้รู้ว่าระหว่างนักมายากลกับนักบวช ใครกันแน่ที่ประเสริฐกว่ากัน' เขาจึงหยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วกล่าวว่า 'โอ้อัลลอฮ์ หากกิจการของนักบวชเป็นที่รักยิ่ง ณ ที่พระองค์มากกว่ากิจการของนักมายากล ขอพระองค์ทรงโปรดปลิดชีวิตสัตว์ตัวนี้ เพื่อให้ผู้คนสามารถเดินทางผ่านไปได้เถิด' แล้วเขาก็ขว้างก้อนหินนั้นไปถูกสัตว์จนตาย ผู้คนจึงสามารถเดินทางต่อได้ เด็กหนุ่มจึงรีบไปหานักบวชและเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง นักบวชกล่าวกับเขาว่า 'ลูกเอ๋ย วันนี้เจ้าประเสริฐกว่าข้าเสียแล้ว กิจการของเจ้าได้บรรลุถึงขั้นที่ข้าเห็นแล้วว่า เจ้าจะต้องได้รับการทดสอบ หากเจ้าถูกทดสอบจริง อย่าได้บอกเบาะแสของข้าเป็นอันขาด' ต่อมา เด็กหนุ่มสามารถรักษาคนตาบอด คนโรคเรื้อน และบำบัดโรคภัยไข้เจ็บต่างๆ ให้แก่ผู้คนได้ ข่าวนี้ทราบถึงขุนนางใกล้ชิดกษัตริย์ผู้หนึ่งที่ตาบอดสนิท เขาจึงนำของขวัญมากมายมาหาเด็กหนุ่มและกล่าวว่า 'สิ่งทั้งหมดนี้จะเป็นของเจ้า หากเจ้ารักษาข้าให้หายตาบอด' เด็กหนุ่มตอบว่า 'ข้ามิใช่ผู้รักษาใคร อัลลอฮ์ต่างหากคือผู้รักษา หากท่านศรัทธาต่ออัลลอฮ์ ข้าจะวิงวอนขอต่อพระองค์เพื่อให้ท่านหายดี' ขุนนางผู้นั้นจึงศรัทธาต่ออัลลอฮ์ และอัลลอฮ์ก็ทรงทำให้เขากลับมามองเห็นได้อีกครั้ง เขากลับไปเข้าเฝ้ากษัตริย์และนั่งอยู่ในตำแหน่งเดิมดังที่เคย กษัตริย์ตรัสถามว่า 'ใครกันที่ทำให้ดวงตาของเจ้ากลับมามองเห็น?' เขาตอบว่า 'พระเจ้าของข้าพระองค์' กษัตริย์ตรัสว่า 'เจ้ามีพระเจ้าอื่นนอกเหนือจากข้าอีกหรือ?' เขาตอบว่า 'พระเจ้าของข้าพระองค์และของพระองค์คืออัลลอฮ์' กษัตริย์จึงจับตัวเขาไปทรมานอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งเขายอมเปิดเผยชื่อของเด็กหนุ่ม เด็กหนุ่มจึงถูกนำตัวมาเข้าเฝ้า กษัตริย์ตรัสว่า 'ลูกเอ๋ย ไสยศาสตร์ของเจ้าช่างล้ำเลิศ ถึงขนาดรักษาคนตาบอดและคนโรคเรื้อนได้ และยังทำสิ่งอื่นๆ อีกมากมาย' เด็กหนุ่มตอบว่า 'ข้ามิใช่ผู้รักษาใคร อัลลอฮ์ต่างหากคือผู้รักษา' กษัตริย์จึงจับตัวเขาไปทรมานอย่างไม่หยุดหย่อน จนกระทั่งเขายอมเปิดเผยชื่อนักบวช นักบวชจึงถูกนำตัวมาและมีคำสั่งว่า 'จงละทิ้งศาสนาของเจ้าเสีย' แต่ท่านปฏิเสธ กษัตริย์จึงสั่งให้นำเลื่อยมาวางบนกลางศีรษะแล้วเลื่อยผ่าออกจนร่างแยกเป็นสองส่วน จากนั้นขุนนางผู้หายตาบอดก็ถูกนำตัวมาและมีคำสั่งให้ละทิ้งศาสนาเช่นกัน เขาปฏิเสธ จึงถูกเลื่อยผ่าศีรษะจนร่างแยกเป็นสองส่วน สุดท้ายเด็กหนุ่มก็ถูกนำตัวมาและมีคำสั่งให้ละทิ้งศาสนา เขาปฏิเสธเช่นกัน กษัตริย์จึงมอบเขาให้แก่ทหารกลุ่มหนึ่งพร้อมสั่งว่า 'จงพาเขาขึ้นไปยังภูเขาแห่งนั้น เมื่อถึงยอดเขาแล้ว หากเขายอมละทิ้งศาสนาก็ปล่อยไว้ แต่ถ้าไม่ยอม ก็จงผลักเขาลงมา' ทหารจึงพาเขาขึ้นไปบนยอดเขา เด็กหนุ่มจึงวิงวอนว่า 'โอ้อัลลอฮ์ ขอพระองค์ทรงปกป้องข้าจากพวกเขาด้วยวิถีทางใดก็ได้ที่พระองค์ทรงประสงค์' ทันใดนั้นภูเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ทหารทั้งหมดพลัดตกลงมาเสียชีวิต ส่วนเด็กหนุ่มเดินกลับมาหากษัตริย์ได้อย่างปลอดภัย กษัตริย์ตรัสถามว่า 'สหายของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?' เขาตอบว่า 'อัลลอฮ์ทรงปกป้องข้าจากพวกเขาแล้ว' กษัตริย์จึงมอบเขาให้แก่ทหารอีกกลุ่มหนึ่งพร้อมสั่งว่า 'จงพาเขาขึ้นเรือเล็กแล่นออกไปกลางทะเล หากเขายอมละทิ้งศาสนาก็ปล่อยไว้ แต่ถ้าไม่ยอม ก็จงโยนเขาลงน้ำ' ทหารจึงพาเขาออกไป เด็กหนุ่มวิงวอนอีกครั้งว่า 'โอ้อัลลอฮ์ ขอพระองค์ทรงปกป้องข้าจากพวกเขาและแผนการของพวกเขาด้วยเถิด' เรือลำนั้นก็พลิกคว่ำ ทหารจมน้ำตายทั้งหมด ส่วนเด็กหนุ่มเดินกลับมาหากษัตริย์อีกครั้ง กษัตริย์ตรัสถามว่า 'สหายของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?' เขาตอบว่า 'อัลลอฮ์ทรงปกป้องข้าจากพวกเขาแล้ว' เด็กหนุ่มจึงกล่าวต่อกษัตริย์ว่า 'พระองค์ไม่สามารถฆ่าข้าได้ เว้นแต่จะทำตามที่ข้าแนะนำ' กษัตริย์ตรัสถามว่า 'ต้องทำอย่างไร?' เขาตอบว่า 'ขอให้พระองค์รวบรวมประชาชนไว้ในที่ราบเดียวกัน แล้วตรึงข้าไว้กับต้นอินทผลัม จากนั้นจงหยิบลูกธนูจากกระบอก วางลูกธนูไว้ตรงกลางคันธนู แล้วกล่าวว่า "ด้วยพระนามของอัลลอฮ์ พระเจ้าของเด็กหนุ่มคนนี้" แล้วยิงใส่ข้า หากพระองค์ทำดังนี้ จึงจะสามารถฆ่าข้าได้' กษัตริย์จึงรวบรวมประชาชนไว้ในที่ราบ ตรึงเด็กหนุ่มไว้กับต้นอินทผลัม หยิบลูกธนูจากกระบอก วางไว้ตรงกลางคันธนู แล้วกล่าวว่า "ด้วยพระนามของอัลลอฮ์ พระเจ้าของเด็กหนุ่มคนนี้" แล้วยิงออกไป ลูกธนูพุ่งเข้าฝังที่ขมับของเด็กหนุ่ม เขานำมือแตะที่ขมับตรงจุดที่ถูกยิงแล้วก็สิ้นใจ ประชาชนทั้งหลายจึงเปล่งเสียงก้องว่า 'เราศรัทธาต่อพระเจ้าของเด็กหนุ่มคนนี้! เราศรัทธาต่อพระเจ้าของเด็กหนุ่มคนนี้! เราศรัทธาต่อพระเจ้าของเด็กหนุ่มคนนี้!' มีผู้ไปทูลกษัตริย์ว่า 'พระองค์ทรงเห็นหรือไม่ สิ่งที่พระองค์เคยหวาดกลัว บัดนี้ได้เกิดขึ้นต่อหน้าพระพักตร์แล้ว โดยอัลลอฮ์ ประชาชนล้วนศรัทธาเสียแล้ว' กษัตริย์จึงสั่งให้ขุดคูเพลิงตามปากทางเข้าถนนสายสำคัญ จุดไฟลุกโชนขึ้น แล้วประกาศว่า 'ผู้ใดไม่ยอมละทิ้งศาสนาของเขา จงโยนเขาลงในกองเพลิง หรือบังคับให้เขาลงไปเอง' การประหารดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งมีสตรีผู้หนึ่งอุ้มบุตรน้อยของตนมาถึง นางลังเลใจที่จะก้าวลงไปในกองเพลิง เด็กน้อย (ซึ่งได้รับวะฮีย์หรือแรงบันดาลใจ) จึงกล่าวกับนางว่า 'แม่จ๋า จงอดทนเถิด เพราะแท้จริงแม่อยู่บนสัจธรรม'"

คำแปลและคำอธิบายโดย Khutba World แปลจากภาษาอาหรับ

ใจความสำคัญ

เด็กชายยังคงยึดมั่นต่ออัลลอฮ์ และความมั่นคงของเขานำผู้คนกลุ่มหนึ่งสู่ศรัทธา

อธิบายคำศัพท์ที่เข้าใจยาก
นักบวช

ชายผู้ปลีกตัวจากผู้คนเพื่อประกอบศาสนกิจและสั่งสอนศาสนา

คู

หลุมลึกที่ขุดไว้ กษัตริย์สั่งให้จุดไฟในนั้น

ขมับ

ด้านข้างของศีรษะบริเวณระหว่างตากับหู

สิ่งที่บรรดานักวิชาการได้เรียนรู้จากหะดีษ

บรรดานักวิชาการยุคคลาสสิกอธิบายจากเรื่องเล่านี้ว่า การรักษาอันน่าอัศจรรย์นั้นท้ายที่สุดมาจากอัลลอฮ์ และผู้ศรัทธาสามารถยืนหยัดได้แม้ถูกข่มเหง เด็กชายไม่ได้อ้างว่าการรักษาเป็นผลงานของตน แต่เขาวิงวอนต่ออัลลอฮ์ นักวิชาการยังอภิปรายด้วยว่าเด็กชายยอมรับความตายของตนเพื่อให้ผู้คนประกาศศรัทธาต่ออัลลอฮ์อย่างเปิดเผย เรื่องนี้ไม่ใช่คำแนะนำทั่วไปให้ทำตนเองตกอยู่ในอันตราย และเรื่องเล่านี้เพียงลำพังไม่ได้เป็นหลักฐานให้ประกอบเวทมนตร์ เด็กชายยอมรับว่าอัลลอฮ์คือพระผู้อภิบาลและผู้ประทานการรักษา

บทเรียนสำหรับวันนี้
  1. จงยึดมั่นในศรัทธาเมื่อแรงกดดันจากคนรอบข้างหรือความกลัวพยายามบีบให้ท่านปฏิเสธศรัทธา
  2. อย่าอ้างความช่วยเหลือหรือการฟื้นหายว่าเป็นผลงานของตน จงวิงวอนขอความช่วยเหลือจากอัลลอฮ์และยอมรับว่าพระองค์คือผู้คุ้มครองสูงสุด
  3. จงช่วยเหลือผู้ที่กำลังเผชิญแรงกดดันด้วยความช่วยเหลือที่เป็นรูปธรรมและถ้อยคำให้กำลังใจ
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

หะดีษทุกวันในภาษาของคุณ

แอปจะมอบหะดีษพร้อมคำอธิบายให้คุณทุกวัน และแสดงเป็นวิดเจ็ตบนโทรศัพท์ได้ ใช้งานฟรี