Giriş · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, 2940. hadis

Abdullah ibn Abbas rivayet etti. Kendi çevirimiz ve açıklamamızla birlikte Arapça metin.

Sahih (güvenilir)Kitap: Giriş
صحيح البخاري
Kim rivayet etti?

al‑Bukhari'den Peygamber ﷺ'e uzanan rivayet zinciri

Sahih (güvenilir)
  1. 1Ibrahim ibn Hamzaal‑Bukhari'e aktardıإِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ
  2. 2Ibrahim ibn Sa'dإِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ
  3. 3Salih ibn Kaysanصَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ
  4. 4Ibn Shihabابْنِ شِهَابٍ
  5. 5Ubaydullah ibn Abdullah ibn Utbaعُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ
  6. 6Abdullah ibn Abbasعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ
  7. 7Allah'ın Resûlü ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ

Sıralama, bu rivayetin Arapça metninde geçtiği şekildedir. İsimler Arapçadan Latin alfabesine aktarılmıştır. Sahih al-Bukhari bir bütün olarak sahih kabul edilir.

Rivayet

Arapça metin

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الإِسْلاَمِ، وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ، وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ، وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلِيَاءَ، شُكْرًا لِمَا أَبْلاَهُ اللَّهُ، فَلَمَّا جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ حِينَ قَرَأَهُ الْتَمِسُوا لِي هَا هُنَا أَحَدًا مِنْ قَوْمِهِ لأَسْأَلَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ، أَنَّهُ كَانَ بِالشَّأْمِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ، قَدِمُوا تِجَارًا فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبَيْنَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَجَدَنَا رَسُولُ قَيْصَرَ بِبَعْضِ الشَّأْمِ فَانْطَلَقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلِيَاءَ، فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ، فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ وَعَلَيْهِ التَّاجُ، وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ نَسَبًا‏.‏ قَالَ مَا قَرَابَةُ مَا بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ فَقُلْتُ هُوَ ابْنُ عَمِّي، وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي‏.‏ فَقَالَ قَيْصَرُ أَدْنُوهُ‏.‏ وَأَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لأَصْحَابِهِ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا الرَّجُلَ عَنِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ، فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ لَوْلاَ الْحَيَاءُ يَوْمَئِذٍ مِنْ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ حِينَ سَأَلَنِي عَنْهُ، وَلَكِنِّي اسْتَحْيَيْتُ أَنْ يَأْثُرُوا الْكَذِبَ عَنِّي فَصَدَقْتُهُ، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ‏.‏ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَبْلَهُ قُلْتُ لاَ‏.‏ فَقَالَ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ عَلَى الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ‏.‏ قَالَ فَيَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لاَ، وَنَحْنُ الآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ، نَحْنُ نَخَافُ أَنْ يَغْدِرَ‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَمْ يُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ لاَ أَخَافُ أَنْ تُؤْثَرَ عَنِّي غَيْرُهَا‏.‏ قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ أَوْ قَاتَلَكُمْ قُلْتُ نَعَمْ‏.‏ قَالَ فَكَيْفَ كَانَتْ حَرْبُهُ وَحَرْبُكُمْ قُلْتُ كَانَتْ دُوَلاً وَسِجَالاً، يُدَالُ عَلَيْنَا الْمَرَّةَ وَنُدَالُ عَلَيْهِ الأُخْرَى‏.‏ قَالَ فَمَاذَا يَأْمُرُكُمْ قَالَ يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ لاَ نُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا، وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلاَةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ‏.‏ فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ ذَلِكَ لَهُ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ، فَزَعَمْتَ أَنَّهُ ذُو نَسَبٍ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا، وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قَدْ قِيلَ قَبْلَهُ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمُ اتَّبَعُوهُ، وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حِينَ تَخْلِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ لاَ يَسْخَطُهُ أَحَدٌ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لاَ يَغْدِرُونَ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ، وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ تَكُونُ دُوَلاً، وَيُدَالُ عَلَيْكُمُ الْمَرَّةَ وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الأُخْرَى، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى، وَتَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ، وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلاَ تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ، وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلاَةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ، وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ، قَالَ وَهَذِهِ صِفَةُ النَّبِيِّ، قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ، وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ، وَإِنْ يَكُ مَا قُلْتَ حَقًّا، فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمَىَّ هَاتَيْنِ، وَلَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ، وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ قَدَمَيْهِ‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ ‏"‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ، إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ، سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى، أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الإِسْلاَمِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الأَرِيسِيِّينَ وَ‏{‏يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لاَ نَعْبُدَ إِلاَّ اللَّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ‏}‏‏"‏‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا أَنْ قَضَى مَقَالَتَهُ، عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ، وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ، فَلاَ أَدْرِي مَاذَا قَالُوا، وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا، فَلَمَّا أَنْ خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَوْتُ بِهِمْ قُلْتُ لَهُمْ لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ، هَذَا مَلِكُ بَنِي الأَصْفَرِ يَخَافُهُ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلاً مُسْتَيْقِنًا بِأَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ، حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ قَلْبِي الإِسْلاَمَ وَأَنَا كَارِهٌ‏.‏

Çeviri

Abdullah b. Abbas (Allah her ikisinden de razı olsun) şöyle anlatmıştır: Resûlullah ﷺ Kayser’e bir mektup yazarak onu İslam’a davet etti ve mektubunu Dihye el-Kelbî ile gönderdi. Resûlullah ﷺ ona mektubu Busra valisine teslim etmesini emretti ki o da mektubu Kayser’e ulaştırsın. Allah, Fars ordularını kendisine mağlup edince, Kayser Allah’ın kendisine lütfettiği nimete şükür olarak Hıms’tan İlya’ya (Kudüs’e) kadar yürümüştü. Resûlullah ﷺ’ın mektubu Kayser’e ulaşınca, mektubu okuduktan sonra şöyle dedi:

“Bana buradan onun kavminden birini bulun ki ona Resûlullah ﷺ hakkında sorular sorayım.” İbn Abbas dedi ki: Ebû Süfyan bana anlattı; o sırada Şam’da Kureyş’ten bazı adamlarla birlikte ticaret için bulunuyordu. Bu seyahat, Resûlullah ﷺ ile Kureyş müşrikleri arasındaki barış antlaşması döneminde gerçekleşmişti. Ebû Süfyan dedi ki: Kayser’in elçisi bizi Şam’ın bir yerinde buldu ve beni ve arkadaşlarımı alıp İlya’ya götürdü. Huzuruna kabul edildik; baktık ki o, saltanat meclisinde tahtında oturmuş, başında tacı var ve etrafında Rum ileri gelenleri hazır bulunuyor. Tercümanına dedi ki: “Onlara sor, aralarından bu peygamberlik iddiasında bulunan adama soyca en yakın olan kimdir?” Ebû Süfyan devamla dedi ki: Ben, “Soyca ona en yakın benim,” dedim. Kayser sordu: “Aranızdaki yakınlık derecesi nedir?” Dedim ki: “O benim amcamın oğludur ve o gün kafilede Abdümenâf oğullarından benden başka kimse yoktu.” Kayser, “Onu yaklaştırın,” dedi. Arkadaşlarıma da arkamda, omuz hizasında durmalarını emretti. Sonra tercümanına dedi ki: “Arkadaşlarına söyle, ben bu adama peygamberlik taslayan kişi hakkında sorular soracağım. Eğer yalan söylerse onu hemen yalanlasınlar.” Ebû Süfyan dedi ki: Vallahi, o gün arkadaşlarımın benden yalan nakletmesinden utanmasaydım, bana sorduğunda onun aleyhine yalan söylerdim. Ancak arkadaşlarımın hakkımda yalan rivayet etmesinden utandığım için doğruyu söyledim. Sonra tercümanına dedi ki: “Ona sor: Bu adamın sizin aranızdaki soyu nasıldır?” Dedim ki: “O, aramızda soylu bir ailedendir.” Sordu: “Sizden daha önce bu sözü söyleyen biri oldu mu?” Dedim ki: “Hayır.” Sordu: “Bu sözleri söylemeden önce onu hiç yalancılıkla itham eder miydiniz?” Dedim ki: “Hayır.” Sordu: “Ataları arasında hiç kral var mıydı?” Dedim ki: “Hayır.” Sordu: “Ona uyanlar insanların eşrafı mı yoksa zayıfları mı?” Dedim ki: “Bilakis zayıfları.” Sordu: “Sayıları artıyor mu yoksa azalıyor mu?” Dedim ki: “Bilakis artıyor.” Sordu: “Dinine girdikten sonra öfkelenip de dininden dönen kimse oluyor mu?” Dedim ki: “Hayır.” Sordu: “Hiç sözünden döner mi?” Dedim ki: “Hayır, ancak şu an kendisiyle aramızda bir barış süresi var, bize ihanet etmesinden korkuyoruz.” Ebû Süfyan ekledi: O an, aleyhine kullanabileceğim ve başkasının benden nakletmesinden korkmayacağım tek bir kelime bile bulamadım. Kayser sordu: “Onunla savaştınız mı veya o sizinle savaştı mı?” Dedim ki: “Evet.” Sordu: “Sizinle olan savaşları nasıl geçti?” Dedim ki: “Savaşlar nöbetleşe oldu; bazen onlar bize galip geldi, bazen biz onlara.” Sordu: “Size neyi emrediyor?” Dedim ki: “Bize yalnızca Allah’a ibadet etmemizi, O’na hiçbir şeyi ortak koşmamamızı emrediyor; atalarımızın taptığı şeylerden bizi men ediyor. Bize namazı, sadakayı, iffeti, ahde vefayı ve emaneti yerine getirmeyi emrediyor.” Bunları söylediğimde tercümanına dedi ki: “Ona de ki: Ben sana onun soyunu sordum, sen de onun soylu olduğunu iddia ettin. İşte peygamberler de kavimlerinin en soylu nesillerinden gönderilir. Sana, sizden daha önce bu sözü söyleyen biri olup olmadığını sordum, sen de olmadığını iddia ettin. Kendi kendime dedim ki: Eğer sizden biri daha önce bu sözü söylemiş olsaydı, bu adamın önceden söylenmiş bir söze uyduğunu düşünürdüm. Sana, o bu sözleri söylemeden önce onu yalancılıkla suçlayıp suçlamadığınızı sordum, sen de hayır dedin. Böylece anladım ki insanlara karşı yalan söylemeyen biri, Allah hakkında asla yalan söylemez. Sana ataları arasında kral olup olmadığını sordum, sen de hayır dedin. Kendi kendime dedim ki: Eğer ataları arasında bir kral olsaydı, bu adamın atalarının mülkünü geri istediğini düşünürdüm. Sana ona uyanların eşraf mı yoksa zayıflar mı olduğunu sordum, sen de zayıfların uyduğunu iddia ettin; zaten peygamberlerin takipçileri de onlardır. Sana sayılarının artıp artmadığını sordum, sen de arttıklarını iddia ettin; iman da böyledir, tamamlanıncaya kadar artar. Sana dinine girdikten sonra öfkelenip dönen olup olmadığını sordum, sen de hayır dedin; iman da böyledir, neşesi kalplere karıştığında kimse ondan hoşnutsuz olmaz. Sana hiç sözünden dönüp dönmediğini sordum, sen de hayır dedin; peygamberler de asla sözlerinden dönmezler. Sana onunla savaşıp savaşmadığınızı sordum, sen de evet dedin ve savaşlarınızın nöbetleşe olduğunu, bazen onların size, bazen sizin onlara galip geldiğini belirttin. Peygamberler de böyle imtihan edilirler ve son zafer onların olur. Sana size neyi emrettiğini sordum, sen de onun size yalnızca Allah’a ibadet etmeyi, O’na ortak koşmamayı, atalarınızın taptıklarından vazgeçmeyi, namazı, doğruluğu, iffeti, ahde vefayı ve emaneti ödemeyi emrettiğini iddia ettin. İşte bunlar gerçekten bir peygamberin sıfatlarıdır. Ben onun çıkacağını biliyordum ama sizin içinizden olacağını düşünmemiştim. Eğer söylediklerin doğruysa, yakında şu iki ayağımın bastığı yere sahip olacaktır. Eğer ona ulaşabileceğimi bilseydim, zahmetine katlanıp onunla buluşmaya giderdim; yanında olsaydım mutlaka ayaklarını yıkardım.” Ebû Süfyan devamla dedi ki: Sonra Resûlullah ﷺ’ın mektubunu istedi ve okundu. Mektupta şöyle yazıyordu: “Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla. Allah’ın kulu ve Resûlü Muhammed’den, Rumların büyüğü Herakliyus’a. Hidayete uyanlara selam olsun. Emma ba’d: Seni İslam davetine çağırıyorum. Müslüman ol, selamete eresin; Müslüman ol, Allah sana ecrini iki kat versin. Eğer yüz çevirirsen Arysîlerin (köylülerin/halkın) vebali senin üzerine olur. Ve: ‘Ey Kitap Ehli! Gelin, bizimle sizin aranızda müşterek bir kelimeye: Yalnızca Allah’a ibadet edelim, O’na hiçbir şeyi ortak koşmayalım ve bazımız bazımızı Allah’tan başka rab edinmesin.’ Eğer yüz çevirirlerse deyin ki: ‘Şahit olun ki biz Müslümanız.’” Ebû Süfyan dedi ki: Kayser sözünü bitirince etrafındaki Rum ileri gelenlerinin sesleri yükseldi ve çok gürültü yaptılar, ne dediklerini anlayamadım. Bize dışarı çıkmamız emredildi. Arkadaşlarımla birlikte dışarı çıkıp onlarla baş başa kalınca onlara dedim ki: “İbn Ebî Kebşe’nin işi gerçekten büyüdü; bak Benî Esfer’in kralı bile ondan korkuyor.” Ebû Süfyan ekledi: Vallahi, Allah gönlüme İslam’ı yerleştirinceye kadar -hoşlanmasam da- onun dininin galip geleceğine kesinlikle inanarak zelil halde yaşamaya devam ettim.

Çeviri ve açıklama, Arapçadan Khutba World tarafından yapılmıştır.

Temel mesaj

Herakleios, Muhammed’in ﷺ mesajında ve karakterinde peygamberlik işaretlerini fark etti.

Arka plan ve bağlam

Peygamber ﷺ, Herakleios’a İslam’a davet eden bir mektup gönderdi. Herakleios, İlya’da bulunduğu sırada Ebu Süfyan’a Peygamber ﷺ ve mesajı hakkında sorular sordu.

Kavramlar ve açıklamalar
İlya

Kudüs’ün eski adı.

Emanet

Özenle yerine getirilmesi gereken bir emanet veya sorumluluk.

Ateşkes

Tarafların çatışmayı durdurduğu, üzerinde anlaşılmış bir dönem.

Âlimlerin çıkarımları

İbn Hacer el-Askalânî’nin de aralarında bulunduğu klasik âlimler, bu rivayetin doğruluğun, anlaşmalara bağlılığın ve bir mesajı dikkatle araştırmanın önemini gösterdiğini belirtir. Ayrıca İslam’a açık sözlerle ve uygun yazışmalarla davette bulunmanın caiz olduğu sonucunu çıkarırlar. Mektup bir hükümdara hitap eder; ancak tebaasını da kendi inanç tercihinden sorumlu kılar.

Günümüz için dersler
  1. Gerçek kendi yararına olmasa bile dürüstçe konuş.
  2. Farklı düşündüğün kişilere karşı da anlaşmalara ve emanet edilen sorumluluklara bağlı kal.
  3. İnancını açık ve saygılı sözlerle paylaş; karakterin mesajını desteklesin.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Her gün kendi dilinde bir hadis

Uygulama sana her gün açıklamalı bir hadis sunar; telefonunda widget olarak da kullanabilirsin. Ücretsizdir.