Sahih al-Bukhari, 2941. hadis
Abdullah ibn Abbas rivayet etti. Kendi çevirimiz ve açıklamamızla birlikte Arapça metin.
al‑Bukhari'den Peygamber ﷺ'e uzanan rivayet zinciri
- 1Ibrahim ibn Hamzaal‑Bukhari'e aktardıإِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ
- 2Ibrahim ibn Sa'dإِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ
- 3Salih ibn Kaysanصَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ
- 4Ibn Shihabابْنِ شِهَابٍ
- 5Ubaydullah ibn Abdullah ibn Utbaعُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ
- 6Abdullah ibn Abbasعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ
- 7Allah'ın Resûlü ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ
Sıralama, bu rivayetin Arapça metninde geçtiği şekildedir. İsimler Arapçadan Latin alfabesine aktarılmıştır. Sahih al-Bukhari bir bütün olarak sahih kabul edilir.
Rivayet
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الإِسْلاَمِ، وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ، وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ، وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلِيَاءَ، شُكْرًا لِمَا أَبْلاَهُ اللَّهُ، فَلَمَّا جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ حِينَ قَرَأَهُ الْتَمِسُوا لِي هَا هُنَا أَحَدًا مِنْ قَوْمِهِ لأَسْأَلَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ، أَنَّهُ كَانَ بِالشَّأْمِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ، قَدِمُوا تِجَارًا فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبَيْنَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَجَدَنَا رَسُولُ قَيْصَرَ بِبَعْضِ الشَّأْمِ فَانْطَلَقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلِيَاءَ، فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ، فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ وَعَلَيْهِ التَّاجُ، وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ نَسَبًا. قَالَ مَا قَرَابَةُ مَا بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ فَقُلْتُ هُوَ ابْنُ عَمِّي، وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي. فَقَالَ قَيْصَرُ أَدْنُوهُ. وَأَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لأَصْحَابِهِ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا الرَّجُلَ عَنِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ، فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ لَوْلاَ الْحَيَاءُ يَوْمَئِذٍ مِنْ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ حِينَ سَأَلَنِي عَنْهُ، وَلَكِنِّي اسْتَحْيَيْتُ أَنْ يَأْثُرُوا الْكَذِبَ عَنِّي فَصَدَقْتُهُ، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ. قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَبْلَهُ قُلْتُ لاَ. فَقَالَ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ عَلَى الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ. قَالَ فَيَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ. قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لاَ. قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لاَ، وَنَحْنُ الآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ، نَحْنُ نَخَافُ أَنْ يَغْدِرَ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَمْ يُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ لاَ أَخَافُ أَنْ تُؤْثَرَ عَنِّي غَيْرُهَا. قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ أَوْ قَاتَلَكُمْ قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ فَكَيْفَ كَانَتْ حَرْبُهُ وَحَرْبُكُمْ قُلْتُ كَانَتْ دُوَلاً وَسِجَالاً، يُدَالُ عَلَيْنَا الْمَرَّةَ وَنُدَالُ عَلَيْهِ الأُخْرَى. قَالَ فَمَاذَا يَأْمُرُكُمْ قَالَ يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ لاَ نُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا، وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلاَةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ. فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ ذَلِكَ لَهُ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ، فَزَعَمْتَ أَنَّهُ ذُو نَسَبٍ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا، وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قَدْ قِيلَ قَبْلَهُ. وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ. وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمُ اتَّبَعُوهُ، وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حِينَ تَخْلِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ لاَ يَسْخَطُهُ أَحَدٌ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لاَ يَغْدِرُونَ. وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ، وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ تَكُونُ دُوَلاً، وَيُدَالُ عَلَيْكُمُ الْمَرَّةَ وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الأُخْرَى، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى، وَتَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ، وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلاَ تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ، وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلاَةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ، وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ، قَالَ وَهَذِهِ صِفَةُ النَّبِيِّ، قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ، وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ، وَإِنْ يَكُ مَا قُلْتَ حَقًّا، فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمَىَّ هَاتَيْنِ، وَلَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ، وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ قَدَمَيْهِ. قَالَ أَبُو سُفْيَانَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ " بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ، إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ، سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى، أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الإِسْلاَمِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الأَرِيسِيِّينَ وَ{يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لاَ نَعْبُدَ إِلاَّ اللَّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ}". قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا أَنْ قَضَى مَقَالَتَهُ، عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ، وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ، فَلاَ أَدْرِي مَاذَا قَالُوا، وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا، فَلَمَّا أَنْ خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَوْتُ بِهِمْ قُلْتُ لَهُمْ لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ، هَذَا مَلِكُ بَنِي الأَصْفَرِ يَخَافُهُ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلاً مُسْتَيْقِنًا بِأَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ، حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ قَلْبِي الإِسْلاَمَ وَأَنَا كَارِهٌ.
Abdullah bin Abbas (Allah onlardan razı olsun) şöyle anlattı: Allah Resûlü ﷺ Kayser'e bir mektup yazarak onu İslam'a davet etti ve mektubunu Dihye el-Kelbî ile gönderdi. Allah Resûlü ﷺ ona mektubu Busra valisine teslim etmesini emretti ki o da Kayser'e ulaştırsın. Allah, Fars ordularını yendikten sonra Kayser, Allah'ın kendisine lütfettiği zaferin şükrü olarak Humus'tan İlya'ya (Kudüs'e) yürümüştü. Allah Resûlü'nün ﷺ mektubu Kayser'e ulaşınca, okuduktan sonra şöyle dedi:
"Bana onun kavminden burada bulunan birini arayın, Allah Resûlü ﷺ hakkında ona sorular sorayım." İbn Abbas dedi ki: "Ebu Süfyan bana anlattı: O sırada Şam'da Kureyş'ten bazı adamlarla birlikteydik; Allah Resûlü ﷺ ile Kureyş müşrikleri arasındaki barış süresince ticaret için oraya gelmiştik." Ebu Süfyan devamla dedi ki: "Kayser'in elçisi bizi Şam'ın bir yerinde buldu ve beni ve arkadaşlarımı alıp İlya'ya götürdü. Huzuruna kabul edildik; baktık ki tahtında oturmuş, başında tacı var ve etrafında Rum ileri gelenleri bulunuyor. Tercümanına dedi ki: 'Onlara sor, aralarında peygamberlik iddia eden bu adama soyca en yakın olan kimdir?'" Ebu Süfyan ekledi: "Ben dedim ki: 'Soyca ona en yakın benim.' Kayser sordu: 'Aranızdaki yakınlık nedir?' Dedim ki: 'O benim amcamın oğludur ve o gün kafilede Abdümenaf oğullarından benden başka kimse yoktu.' Kayser dedi ki: 'Onu yaklaştırın.' Sonra arkadaşlarımın arkamda, omuz hizasında durmalarını emretti ve tercümanına dedi ki: 'Arkadaşlarına söyle, ben bu adama peygamberlik iddia eden zat hakkında sorular soracağım. Eğer yalan söylerse onu hemen yalanlasınlar.'" Ebu Süfyan dedi ki: "Allah'a yemin ederim ki, o gün arkadaşlarımın beni yalancılıkla suçlamasından utanmasaydım, bana sorduğunda onun aleyhine yalan söylerdim. Ancak arkadaşlarımın hakkımda yalan rivayet etmesinden utandım ve doğruyu söyledim. Sonra tercümanına dedi ki: 'Ona sor, bu adamın aranızdaki soyu nasıldır?' Dedim ki: 'Aramızda soylu bir ailedendir.' Sordu: 'Sizden daha önce böyle bir sözü söyleyen oldu mu?' Dedim ki: 'Hayır.' Sordu: 'Bu sözleri söylemeden önce onu hiç yalanla itham ettiniz mi?' Dedim ki: 'Hayır.' Sordu: 'Ataları arasında kral var mıydı?' Dedim ki: 'Hayır.' Sordu: 'Ona soylular mı uyuyor yoksa zayıflar mı?' Dedim ki: 'Bilakis zayıflar uyuyor.' Sordu: 'Takipçileri artıyor mu yoksa azalıyor mu?' Dedim ki: 'Bilakis artıyorlar.' Sordu: 'Dinine girdikten sonra öfkelenip dininden dönen oluyor mu?' Dedim ki: 'Hayır.' Sordu: 'Hiç ahde vefasızlık yapıyor mu?' Dedim ki: 'Hayır, ancak şu an kendisiyle aramızda bir barış süresi var, bize ihanet etmesinden korkuyoruz.'" Ebu Süfyan ekledi: "O an, aleyhine kullanabileceğim ve sadece o sözün benden rivayet edilmesinden korkmayacağım tek bir kelime bile bulamadım." Kayser sordu: "Onunla savaştınız mı veya o sizinle savaştı mı?" Dedim ki: "Evet." Sordu: "Sizinle olan savaşları nasıldı?" Dedim ki: "Nöbetleşeydi; bazen onlar bize galip gelir, bazen biz onlara galip gelirdik." Sordu: "Size neyi emrediyor?" Dedim ki: "Bize yalnızca Allah'a ibadet etmemizi ve O'na hiçbir şeyi ortak koşmamamızı emrediyor; atalarımızın taptığı şeylerden bizi men ediyor. Bize namazı, sadakayı, iffeti, ahde vefayı ve emaneti yerine getirmeyi emrediyor." Ben bunları söyleyince tercümanına dedi ki: "Ona de ki: Ben sana onun aranızdaki soyunu sordum, sen onun soylu olduğunu iddia ettin; işte resuller de kavimlerinin en soylu nesillerinden gönderilir. Sana daha önce sizden birinin böyle bir söz söyleyip söylemediğini sordum, hayır dedin; eğer evet deseydin, bu adamın daha önce söylenmiş bir söze uyduğunu düşünürdüm. Sana bu sözleri söylemeden önce onu yalanla suçlayıp suçlamadığınızı sordum, hayır dedin; anladım ki insanlara karşı yalan söylemeyen biri, Allah'a karşı asla yalan söylemez. Sana ataları arasında kral olup olmadığını sordum, hayır dedin; eğer olsaydı, bu adamın atalarının mülkünü talep ettiğini düşünürdüm. Sana soyluların mı yoksa zayıfların mı ona uyduğunu sordum, zayıfların uyduğunu söyledin; zaten resullerin takipçileri de onlardır. Sana takipçilerinin artıp artmadığını sordum, arttıklarını söyledin; iman da böyledir, tamamlanıncaya kadar artar. Sana dinine girdikten sonra öfkelenip dönen olup olmadığını sordum, hayır dedin; iman da böyledir, neşesi kalplere karıştığında kimse ondan hoşnutsuz olmaz. Sana ihanet edip etmediğini sordum, hayır dedin; resuller de ihanet etmezler. Sana onunla savaşıp savaşmadığınızı sordum, evet dedin ve savaşlarınızın nöbetleşe olduğunu belirttin; resuller de böyle imtihan edilirler ama son zafer onların olur. Sana size neyi emrettiğini sordum; Allah'a ibadet etmeyi, O'na ortak koşmamayı, atalarınızın taptıklarından vazgeçmeyi, namaz kılmayı, doğruluğu, iffeti, ahde vefayı ve emaneti ödemeyi emrettiğini söyledin. İşte bunlar peygamberin sıfatlarıdır. Ben onun çıkacağını biliyordum ama sizin aranızdan olacağını düşünmemiştim. Eğer söylediklerin doğruysa, yakında şu iki ayağımın bastığı yere sahip olacaktır. Eğer ona sağ salim ulaşabileceğimi bilseydim, zahmetine katlanıp mutlaka yanına giderdim ve yanında olsaydım ayaklarını yıkardım." Ebu Süfyan devamla dedi ki: "Sonra Allah Resûlü'nün ﷺ mektubunu istedi ve okundu. İçinde şöyle yazıyordu: 'Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla. Allah'ın kulu ve Resûlü Muhammed'den, Rumların büyüğü Herakliyus'a. Hidayete tabi olanlara selam olsun. Emma ba'd; seni İslam davetine çağırıyorum. Müslüman ol, selamete eresin; müslüman ol, Allah sana ecrini iki kat versin. Eğer yüz çevirirsen, Arysilerin (köylülerin/halkın) vebali senin üzerine olsun. {Ey Kitap Ehli! Gelin, bizimle sizin aranızda müşterek bir kelimeye: Yalnızca Allah'a kulluk edelim, O'na hiçbir şeyi ortak koşmayalım ve Allah'ı bırakıp birbirimizi rab edinmeyelim. Eğer yüz çevirirlerse deyin ki: Bizim müslüman olduğumuza şahit olun.} [Âl-i İmrân, 3:64]'" Ebu Süfyan dedi ki: "Sözünü bitirdiğinde etrafındaki Rum ileri gelenlerinin sesleri yükseldi ve çok gürültü koptu, ne dediklerini anlayamadım. Bize çıkış emri verildi ve dışarı çıkarıldık. Arkadaşlarımla dışarı çıkıp onlarla baş başa kalınca onlara dedim ki: 'İbn Ebi Kebşe'nin işi gerçekten güçlendi; bakın Beni'l-Esfar'ın kralı bile ondan korkuyor.'" Ebu Süfyan ekledi: "Allah'a yemin ederim ki, Allah gönlüme İslam'ı yerleştirinceye kadar -hoşlanmasam da- zelil haldeydim ve onun davasının mutlaka galip geleceğine kesinlikle inanmıştım."
Çeviri ve açıklama, Arapçadan Khutba World tarafından yapılmıştır.
Kayser, Muhammed’in ﷺ doğruluğunda peygamberlik alametlerini fark etti.
Rivayette bu olayın sebebi aktarılır: Allah’ın Elçisi ﷺ, İslam’a davet eden bir mektupla Kayser’e gönderdi. Kayser, Ebu Süfyan’a Peygamber ﷺ ve mesajı hakkında sorular sordu.
Roma imparatorunun unvanı; bu anlatıda Herakleios kastedilir.
Şam bölgesinde bir şehir. Oradaki valinin mektubu Kayser’e iletmesi gerekiyordu.
Birine teslim edilen şey veya özenle ve dürüstçe yerine getirilmesi gereken sorumluluk.
İbn Hacer’in de aralarında bulunduğu klasik âlimler, İslam davetinin açık ve vakarlı bir şekilde iletildiğine dikkat çeker. Kayser’in soruları; doğruluğun, sözünde durmanın ve inancın yayılmasının peygamberlik alametleri olduğunu gösterir. Âlimler buradan ayrıca yöneticilerin mektupla İslam’a davet edilebileceği ve bir elçinin mektubu aracı vasıtasıyla iletebileceği sonucunu çıkarırlar. Mektup, yöneticilerin yönetimleri altındakilere karşı sorumluluğunu vurgular; halklarını takip ediyor olmaları onları hesap vermekten muaf kılmaz.
- Gerçek kendi konumuna zarar verecek gibi görünse bile dürüst ol.
- Sözlerini tut ve sana emanet edilen her şeyi özenle koru.
- İnancını bilgelikle, açık ve saygılı bir mesajla paylaş.
Her gün kendi dilinde bir hadis
Uygulama sana her gün açıklamalı bir hadis sunar; telefonunda widget olarak da kullanabilirsin. Ücretsizdir.