Sahih al-Bukhari, 4263. hadis
Aisha rivayet etti. Kendi çevirimiz ve açıklamamızla birlikte Arapça metin.
Aisha tarafından rivayet edildi
Sahih al-Bukhari bir bütün olarak sahih kabul edilir.
Rivayet
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، قَالَ سَمِعْتُ يَحْيَى بْنَ سَعِيدٍ، قَالَ أَخْبَرَتْنِي عَمْرَةُ، قَالَتْ سَمِعْتُ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ تَقُولُ لَمَّا جَاءَ قَتْلُ ابْنِ حَارِثَةَ وَجَعْفَرِ بْنِ أَبِي طَالِبٍ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ رَوَاحَةَ ـ رضى الله عنهم ـ جَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُعْرَفُ فِيهِ الْحُزْنُ ـ قَالَتْ عَائِشَةُ ـ وَأَنَا أَطَّلِعُ مِنْ صَائِرِ الْبَابِ ـ تَعْنِي مِنْ شَقِّ الْبَابِ ـ فَأَتَاهُ رَجُلٌ فَقَالَ أَىْ رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ نِسَاءَ جَعْفَرٍ قَالَ وَذَكَرَ بُكَاءَهُنَّ، فَأَمَرَهُ أَنْ يَنْهَاهُنَّ قَالَ فَذَهَبَ الرَّجُلُ ثُمَّ أَتَى فَقَالَ قَدْ نَهَيْتُهُنَّ. وَذَكَرَ أَنَّهُ لَمْ يُطِعْنَهُ قَالَ فَأَمَرَ أَيْضًا فَذَهَبَ ثُمَّ أَتَى فَقَالَ وَاللَّهِ لَقَدْ غَلَبْنَنَا. فَزَعَمَتْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " فَاحْثُ فِي أَفْوَاهِهِنَّ مِنَ التُّرَابِ " قَالَتْ عَائِشَةُ فَقُلْتُ أَرْغَمَ اللَّهُ أَنْفَكَ، فَوَاللَّهِ مَا أَنْتَ تَفْعَلُ، وَمَا تَرَكْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْعَنَاءِ.
Kuteybe bize rivayet etti, Abdülvehhab bize rivayet etti ve dedi ki: Yahya b. Said'i işittim, şöyle dedi: Amre bana haber verdi ve dedi ki: Aişe'nin -Allah ondan razı olsun- şöyle dediğini işittim: İbn Harise, Cafer b. Ebi Talib ve Abdullah b. Revaha'nın -Allah hepsinden razı olsun- şehadet haberi gelince, Resûlullah ﷺ oturdu ve yüzündeki hüzün açıkça belli oluyordu. Aişe dedi ki: Ben kapının aralığından bakıyordum. Bir adam yanına geldi ve dedi ki: Ey Allah'ın Resûlü! Cafer'in kadınları... diyerek onların ağlayışlarını andı. Bunun üzerine Peygamber ﷺ adama onları bundan men etmesini emretti. Adam gitti, sonra geri dönüp: Onları men ettim ama beni dinlemediler, dedi. Peygamber ﷺ tekrar gitmesini emretti. Adam yine gitti ve dönüp: Vallahi bizi bastılar (söz geçiremedik), dedi. Aişe anlattı ki Resûlullah ﷺ buyurdu: 'O halde ağızlarına toprak at!' Aişe dedi ki: Ben de: Allah burnunu yere sürtsün! Vallahi ne sana emredileni yaptın ne de Resûlullah ﷺ'ı bu zahmetten kurtardın, dedim.
Çeviri ve açıklama, Arapçadan Khutba World tarafından yapılmıştır.
Peygamber ﷺ vefat eden sahabiler için üzüntüsünü açıkça göstermiş ve yüksek sesle ağıt yakılmasını engellemiştir.
Bu olayın sebebi, Mu'te seferi sırasında Zeyd ibn Harise, Cafer ibn Ebu Talib ve Abdullah ibn Revaha’nın vefat haberinin gelmesiydi.
Üzüntünün feryat ederek ifade edildiği, yüksek sesli ve belirgin biçimde ağlama.
Adamı ağıt yakmayı gerçekten bırakmaya çağıran sert bir ifade.
Klasik âlimler, doğal üzüntü ve gözyaşlarını; yüksek sesli ağıt yakmaktan ve sabırla Allah’a teslimiyete aykırı sözlerden ayırırlar. Peygamber’in ﷺ üzüntüsünü açıkça göstermesi, ölen birine üzülmenin kendi başına haram olmadığını ortaya koyar. Âlimler, toprakla ilgili sert ifadeyi yas tutanları aşağılamak veya onlara şiddet uygulamak için izin olarak değil, güçlü bir uyarı olarak açıklarlar.
- Sevdiğin birinin ardından duyulan üzüntüyü kabul et ve yas tutanlara sakin, pratik destek sun.
- Yüksek sesle ağıt yakmayı teşvik etmeden ve üzüntüsüyle alay etmeden yas tutan birine teselli ver.
- Birinden bir işi yapmasını istediğinde sorumluluk al ve ne olduğunu dürüstçe bildir.
Bu sahih rivayet, Zeyd’in, Cafer’in ve İbn Revaha’nın ölüm haberinin insanlara ulaşmasından önce Peygamber’in ﷺ bunu duyurduğunu aktarır.
Sahih al-Bukhari · #4261 (Sahih)Bu sahih rivayet Cafer ve ailesi hakkındadır ve onun ölümünden sonraki üzüntüye dair ek bağlam sunar.
Her gün kendi dilinde bir hadis
Uygulama sana her gün açıklamalı bir hadis sunar; telefonunda widget olarak da kullanabilirsin. Ücretsizdir.