Sunan Abi Dawud، حدیث 1249
روایتشده توسط Abdullah ibn Unays. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abdullah ibn Unays
روایت
حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرٍو، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جَعْفَرٍ، عَنِ ابْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُنَيْسٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى خَالِدِ بْنِ سُفْيَانَ الْهُذَلِيِّ - وَكَانَ نَحْوَ عُرَنَةَ وَعَرَفَاتٍ - فَقَالَ " اذْهَبْ فَاقْتُلْهُ " . قَالَ فَرَأَيْتُهُ وَحَضَرَتْ صَلاَةُ الْعَصْرِ فَقُلْتُ إِنِّي لأَخَافُ أَنْ يَكُونَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ مَا إِنْ أُؤَخِّرُ الصَّلاَةَ فَانْطَلَقْتُ أَمْشِي وَأَنَا أُصَلِّي أُومِئُ إِيمَاءً نَحْوَهُ فَلَمَّا دَنَوْتُ مِنْهُ قَالَ لِي مَنْ أَنْتَ قُلْتُ رَجُلٌ مِنَ الْعَرَبِ بَلَغَنِي أَنَّكَ تَجْمَعُ لِهَذَا الرَّجُلِ فَجِئْتُكَ فِي ذَاكَ . قَالَ إِنِّي لَفِي ذَاكَ فَمَشَيْتُ مَعَهُ سَاعَةً حَتَّى إِذَا أَمْكَنَنِي عَلَوْتُهُ بِسَيْفِي حَتَّى بَرَدَ .
ابو معمر عبدالله بن عمرو به ما حدیث کرد، عبدالوارث به ما حدیث کرد، محمد بن اسحاق به ما حدیث کرد، از محمد بن جعفر، از پسر عبدالله بن اُنَیس، از پدرش که گفت: رسول خدا ﷺ مرا به سوی خالد بن سفیان هُذَلی فرستادند — که در آن هنگام در ناحیه عُرنه و عرفات بود — و فرمودند:
«برو و او را بکش.» گفت: او را دیدم و وقت نماز عصر فرا رسید. با خود گفتم میترسم اگر میان من و او درگیری رخ دهد، نمازم به تأخیر بیفتد. پس در حالی که به سمت او راه میرفتم، با اشاره نماز میخواندم. وقتی به او نزدیک شدم، از من پرسید: تو کیستی؟ گفتم: مردی از اعراب؛ به من خبر رسیده که تو برای این مرد (پیامبر) لشکر جمع میکنی، لذا به همین منظور نزد تو آمدهام. گفت: من دقیقاً مشغول همین کار هستم. سپس مدتی با او همراه شدم تا اینکه وقتی فرصت یافتم، با شمشیرم بر او حمله کردم تا اینکه کشته شد.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
عبدالله بن اُنَیس در راه، برای بهتعویقنینداختن نماز با اشاره نماز خواند.
متن میگوید پیامبر ﷺ عبدالله بن اُنَیس را به سوی خالد بن سفیان هُذَلی فرستاد و عبدالله هنگام روبهروشدن با او نماز گزارد.
وقتی شرایط مانع از حالت معمول نماز است، با سر یا بدن به رکوع یا سجده اشارهکردن.
نماز را در وقت مقرر آن نخواندن.
عالمان این روایت را در بحث احکام نماز هنگام خطر و رویارویی فوری بررسی میکنند. آنان از این روایت بهتنهایی اجازهای عمومی برای نمازخواندن در حال حرکت استنباط نمیکنند؛ احکام فقهی بر پایهٔ روایات قویتر، از جمله گزارشهای صحیح دربارهٔ نماز خوف، تعیین میشود. مذاهب فقهی برای هنگام خطر تسهیلاتی در نماز میپذیرند، اما دربارهٔ شکل دقیق و شرایط آن اختلاف دارند.
- بدون دلیل موجه، نماز واجب را به تأخیر نیندازید؛ هنگام خطر، راه مجازی برای خواندن آن در وقتش بجویید.
- در وضعیتهای استثنایی نماز، از عالمی آگاه راهنمایی بگیرید و به روایات معتبر استناد کنید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.