Sunan Abi Dawud، حدیث 176
روایتشده توسط Abdullah ibn Zayd. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abdullah ibn Zayd
روایت
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي خَلَفٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، وَعَبَّادِ بْنِ تَمِيمٍ، عَنْ عَمِّهِ، قَالَ شُكِيَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الرَّجُلُ يَجِدُ الشَّىْءَ فِي الصَّلاَةِ حَتَّى يُخَيَّلَ إِلَيْهِ فَقَالَ " لاَ يَنْفَتِلُ حَتَّى يَسْمَعَ صَوْتًا أَوْ يَجِدَ رِيحًا " .
قتیبة بن سعید و محمد بن احمد بن ابیخلف به ما حدیث کردند، هر دو گفتند: سفیان برای ما از زهری، او از سعید بن مسیب و عبّاد بن تمیم، و او از عمویش روایت کرد که گفت: به پیامبر ﷺ از مردی شکایت شد که در نماز چیزی احساس میکرد تا جایی که دچار توهم میشد. پس ایشان فرمودند: «نباید از نماز خارج شود مگر آنکه صدایی بشنود یا بویی بیابد.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
شک در باطل شدن وضو، نماز را قطع نمیکند.
شک داشتن در اینکه اتفاقی افتاده است، بیآنکه اطمینان روشنی در این باره وجود داشته باشد.
نماز را ادامه دادن و صرفاً بر پایهٔ شک، وضو را باطل ندانستن.
دانشمندان از این روایت این اصل را برداشت میکنند که یقین با شک از میان نمیرود: کسی که با وضو نماز را آغاز میکند، وضوی خود را معتبر میداند تا زمانی که با روشنی معلوم شود باطل شده است. صدای یادشده یا بو، نشانههایی قابل تشخیصاند، نه تنها راههای رسیدن به یقین. مذاهب فقهی این اصل را در موارد شک دربارهٔ باطل شدن وضو به کار میگیرند و بدینسان نسبت به وسوسه هشدار میدهند.
- بهخاطر احساس مبهم یا شکی تأییدنشده، نمازت را قطع نکن.
- وضوی پیشین خود را معتبر بدان تا زمانی که یقین پیدا کنی باطل شده است.
- اگر شکهای تکرارشونده نمازت را دشوار میکنند، از این راهنمایی روشن پیروی کن و به وسوسه دامن نزن.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.