Sunan Abi Dawud، حدیث 3125
روایتشده توسط Usamah ibn Zaid. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
از أبو داود تا پیامبر ﷺ
- 1أَبُو الْوَلِيدِ الطَّيَالِسِيُّآن را به أبو داود روایت کرد
- 2شُعْبَةُ
- 3عَاصِمٍ الأَحْوَلِ
- 4أَبَا عُثْمَانَ
- 5أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ
- 6رسول خدا ﷺ
ترتیب مطابق متن عربی این روایت است.
روایت
حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ الطَّيَالِسِيُّ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَاصِمٍ الأَحْوَلِ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عُثْمَانَ، عَنْ أُسَامَةَ بْنِ زَيْدٍ، أَنَّ ابْنَةً لِرَسُولِ اللَّهِ، صلى الله عليه وسلم أَرْسَلَتْ إِلَيْهِ وَأَنَا مَعَهُ وَسَعْدٌ وَأَحْسِبُ أُبَيًّا أَنَّ ابْنِي أَوْ بِنْتِي قَدْ حُضِرَ فَاشْهَدْنَا . فَأَرْسَلَ يُقْرِئُ السَّلاَمَ فَقَالَ " قُلْ لِلَّهِ مَا أَخَذَ وَمَا أَعْطَى وَكُلُّ شَىْءٍ عِنْدَهُ إِلَى أَجَلٍ " . فَأَرْسَلَتْ تُقْسِمُ عَلَيْهِ فَأَتَاهَا فَوُضِعَ الصَّبِيُّ فِي حِجْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَنَفْسُهُ تَقَعْقَعُ فَفَاضَتْ عَيْنَا رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ لَهُ سَعْدٌ مَا هَذَا قَالَ " إِنَّهَا رَحْمَةٌ وَضَعَهَا اللَّهُ فِي قُلُوبِ مَنْ يَشَاءُ وَإِنَّمَا يَرْحَمُ اللَّهُ مِنْ عِبَادِهِ الرُّحَمَاءَ " .
ابوالولید طیالسی به ما حدیث کرد، شعبه به ما حدیث کرد، از عاصم احول که گفت: شنیدم ابوعثمان از اسامة بن زید روایت میکرد که دختر رسول خدا ﷺ در حالی که من، سعد و گمان میکنم أُبیّ نیز همراه ایشان بودیم، پیغامی فرستاد که:
«فرزندم (پسر یا دخترم) در حال احتضار است، پس نزد ما بیا.» ایشان سلام رساندند و فرمودند: «بگو آنچه خدا گرفته از اوست و آنچه داده نیز از اوست و هر چیزی نزد او اجل معینی دارد.» سپس دخترش با قسم دادن دوباره ایشان را طلبید. پس رسول خدا ﷺ نزد او رفتند و کودکِ در حال مرگ را در دامان ایشان نهادند در حالی که نفسهایش به شماره افتاده بود. چشمان رسول خدا ﷺ پر از اشک شد. سعد پرسید: «این چیست؟» فرمودند: «این رحمتی است که خداوند در دل هر کس بخواهد قرار میدهد و خداوند از میان بندگانش تنها بر رحمکنندگان رحم میکند.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
پیامبر ﷺ از روی رحمت گریست و با از دست دادن عزیزان، تسلیم در برابر تقدیر را آموخت.
همهچیز از آنِ خداست: هم زندگیای که میبخشد و هم زندگیای که به پایان میرساند.
هر آفریدهای زمانی دارد که خداوند برایش مقدر کرده است.
دلسوزی و توجه به دیگران؛ پیامبر ﷺ اشکهای خود را جلوهای از آن دانست.
عالمان از این روایت چنین برداشت کردهاند که گریستن بر فردی که در حال مرگ است یا از دنیا رفته، جایز است؛ به شرط آنکه با نوحهگری ممنوع یا اعتراض به تقدیر الهی همراه نباشد. سخن درباره آنچه خدا میبخشد و میگیرد، یادآور توکل و شکیبایی است، اما اندوه را نفی نمیکند. این حدیث همچنین رحمت را فضیلتی میستاید که خداوند در دلها قرار میدهد و از ویژگیهای بندگان اوست.
- هنگام فقدان، از فرد داغدیده حمایت کنید و با ملایمت تقدیر الهی را به او یادآور شوید، بیآنکه اندوهش را کوچک بشمارید.
- اشک نشانه بیشکیبایی نیست؛ اما از گفتار و کرداری که به معنای اعتراض به خداوند باشد، پرهیز کنید.
- هر روز به خانواده، همسایگان و رنجدیدگان مهر بورزید.
این روایت صحیح از انس نیز به اشک و اندوه هنگام درگذشت یک کودک میپردازد.
Sunan Abi Dawud · #3126 (Sahih)این روایت صحیح نشان میدهد پیامبر ﷺ با فقدان و اندوه چگونه برخورد میکرد.
40 Hadith van an-Nawawi · #17 (Sahih)این روایت صحیح درباره احسان با تأکید بر دلسوزی و رفتار سرشار از رحمت پیوند دارد.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.