Sunan Abi Dawud، حدیث 3395
روایتشده توسط Rafi ibn Khadij. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
از أبو داود تا پیامبر ﷺ
- 1عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ بْنِ مَيْسَرَةَآن را به أبو داود روایت کرد
- 2خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ
- 3سَعِيدٌ
- 4يَعْلَى بْنِ حَكِيمٍ
- 5سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ
- 6رَافِعَ بْنَ خَدِيجٍ
- 7رسول خدا ﷺ
ترتیب مطابق متن عربی این روایت است.
روایت
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ بْنِ مَيْسَرَةَ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، عَنْ يَعْلَى بْنِ حَكِيمٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، أَنَّ رَافِعَ بْنَ خَدِيجٍ، قَالَ كُنَّا نُخَابِرُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ أَنَّ بَعْضَ عُمُومَتِهِ أَتَاهُ فَقَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ أَمْرٍ كَانَ لَنَا نَافِعًا وَطَوَاعِيَةُ اللَّهِ وَرَسُولِهِ أَنْفَعُ لَنَا وَأَنْفَعُ . قَالَ قُلْنَا وَمَا ذَاكَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ كَانَتْ لَهُ أَرْضٌ فَلْيَزْرَعْهَا أَوْ فَلْيُزْرِعْهَا أَخَاهُ وَلاَ يُكَارِيهَا بِثُلُثٍ وَلاَ بِرُبُعٍ وَلاَ بِطَعَامٍ مُسَمًّى " .
عبیدالله بن عمر بن میسره برای ما حدیث کرد، خالد بن حارث برای ما حدیث کرد، سعید از یعلی بن حکیم، او از سلیمان بن یسار روایت کرد که رافع بن خدیج گفت: ما در عهد رسول الله ﷺ زمینها را در برابر سهمی از محصول اجاره میدادیم. سپس ذکر کرد که یکی از عموهایش نزد او آمد و گفت: رسول الله ﷺ ما را از کاری که برایمان سودمند بود نهی فرمودند، اما اطاعت از خدا و رسولش برای ما سودمندتر و نفعبخشتر است. پرسیدیم: آن کار چیست؟ گفت: رسول الله ﷺ فرمودند:
«هر کس زمینی دارد، باید خود آن را بکارد یا به برادرش بدهد تا بکارد؛ و نباید آن را در برابر یکسوم یا یکچهارم محصول یا مقدار معینی از غذا اجاره دهد.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
زمینداران باید خودشان زمین را کشت کنند یا آن را رایگان در اختیار برادری قرار دهند.
قراردادی که در آن کسی زمین را کشت میکند و در برابر آن سهمی توافقشده از محصول دریافت میکند.
بخشی از محصول که از پیش بهعنوان اجرت برای مالک زمین تعیین شده است.
عالمان این روایت را در کنار گزارشهای دیگری از رافع بن خدیج درباره اجاره زمین برای کشاورزی بررسی میکنند. آنان نهی را عمدتاً هشداری درباره قراردادهایی میدانند که در آن یکی از طرفین سهمی تضمینشده یا بخش مشخصی از محصول را دریافت میکند؛ زیرا چنین توافقهایی ممکن است به ابهام و بیعدالتی بینجامد. مذاهب فقهی درباره جزئیات احکام مزارعه اختلاف دارند؛ سنتهای حنفی، مالکی، شافعی و حنبلی اعتبار آن را با توجه به دیگر ادله و شروط قرارداد بررسی میکنند. هدف عملی این است که توافقها روشن و منصفانه باشند و هیچیک از طرفین را با خطری نامتناسب روبهرو نکنند.
- در توافق کشاورزی، از پیش روشن کنید که هزینهها، خطرها و محصول بر عهده چه کسی است.
- از شروطی بپرهیزید که برای یکی از طرفین مقدار تضمینشدهای از محصولی نامطمئن مقرر میکند.
- اگر نمیتوانید خودتان زمین را کشت کنید، با کشاورز درباره توافقی منصفانه گفتوگو کنید و برای اطمینان از اعتبار آن نظر متخصص بخواهید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.