Sunan Abi Dawud، حدیث 3840
روایتشده توسط Jabir ibn Abdullah. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Jabir ibn Abdullah
روایت
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ بَعَثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَمَّرَ عَلَيْنَا أَبَا عُبَيْدَةَ بْنَ الْجَرَّاحِ نَتَلَقَّى عِيرًا لِقُرَيْشٍ وَزَوَّدَنَا جِرَابًا مِنْ تَمْرٍ لَمْ نَجِدْ لَهُ غَيْرَهُ فَكَانَ أَبُو عُبَيْدَةَ يُعْطِينَا تَمْرَةً تَمْرَةً كُنَّا نَمُصُّهَا كَمَا يَمُصُّ الصَّبِيُّ ثُمَّ نَشْرَبُ عَلَيْهَا مِنَ الْمَاءِ فَتَكْفِينَا يَوْمَنَا إِلَى اللَّيْلِ وَكُنَّا نَضْرِبُ بِعِصِيِّنَا الْخَبَطَ ثُمَّ نَبُلُّهُ بِالْمَاءِ فَنَأْكُلُهُ وَانْطَلَقْنَا عَلَى سَاحِلِ الْبَحْرِ فَرُفِعَ لَنَا كَهَيْئَةِ الْكَثِيبِ الضَّخْمِ فَأَتَيْنَاهُ فَإِذَا هُوَ دَابَّةٌ تُدْعَى الْعَنْبَرَ فَقَالَ أَبُو عُبَيْدَةَ مَيْتَةٌ وَلاَ تَحِلُّ لَنَا ثُمَّ قَالَ لاَ بَلْ نَحْنُ رُسُلُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَفِي سَبِيلِ اللَّهِ وَقَدِ اضْطُرِرْتُمْ إِلَيْهِ فَكُلُوا فَأَقَمْنَا عَلَيْهِ شَهْرًا وَنَحْنُ ثَلاَثُمِائَةٍ حَتَّى سَمِنَّا فَلَمَّا قَدِمْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَكَرْنَا ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " هُوَ رِزْقٌ أَخْرَجَهُ اللَّهُ لَكُمْ فَهَلْ مَعَكُمْ مِنْ لَحْمِهِ شَىْءٌ فَتُطْعِمُونَا مِنْهُ " . فَأَرْسَلْنَا مِنْهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَكَلَ .
عبدالله بن محمد نفیلی به ما حدیث کرد، زهیر به ما حدیث کرد، ابوالزبیر از جابر روایت کرد که گفت: رسول الله ﷺ ما را در لشکری فرستاد و ابوعبیده بن جراح را امیر ما قرار داد تا کاروان قریش را رهگیری کنیم. ایشان توشهای از خرما در کیسهای به ما دادند که غیر از آن چیزی نیافتیم. ابوعبیده به هر یک از ما دانهدانه خرما میداد؛ ما آن را مانند کودک میمکیدیم و سپس بر آن آب مینوشیدیم و همین مقدار برای تمام روز تا شبمان کافی بود. با چوبهایمان برگ درختان را میتکاندیم، آن را با آب تر میکردیم و میخوردیم. سپس به ساحل دریا رسیدیم و چیزی همچون تپهای بزرگ برایمان نمایان شد. چون به آن نزدیک شدیم، دیدیم که جانوری دریایی به نام
«عنبر» است. ابوعبیده گفت: «این مردار است و برای ما حلال نیست.» سپس فرمود: «نه، بلکه ما فرستادگان رسول الله ﷺ هستیم و در راه خداوندیم و شما به خوردن آن ناچار شدهاید، پس بخورید.» بدین ترتیب سیصد نفر ما یک ماه تمام از آن خوردیم تا اینکه فربه شدیم. هنگامی که نزد رسول الله ﷺ بازگشتیم، ماجرا را برای ایشان بازگو کردیم. حضرت فرمودند: «این روزیی است که خداوند برای شما بیرون آورده است. آیا از گوشت آن چیزی همراه دارید که به ما نیز بخورانید؟» پس مقداری از آن را برای رسول الله ﷺ فرستادیم و ایشان از آن تناول کردند.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
در شرایط اضطرار میتوان از جانور دریاییِ بهساحلافتاده خورد؛ این روزیِ الله است.
جانوری بزرگ دریایی که در این روایت بهساحلافتاده یافت میشود.
جانوری که بدون ذبح شرعی مرده باشد.
وضعیتی که کمبود غذا، فرد را به بررسی منبع غذاییِ حرام وادار میکند.
عالمان از این روایت چنین برداشت کردهاند که خوردن جانوران دریاییای که مرده یافت میشوند جایز است و مردار دریایی حکم مردار جانوران خشکی را ندارد. سخن ابوعبیده همچنین نشان میدهد که رهبر میتواند با دقت درباره آنچه جایز است داوری کند؛ تأیید پیامبر ﷺ روشن میکند که آنان اجازه داشتند از آن بخورند. این بخش همچنین تأکید میکند که اضطرار میتواند مصرف غذا را توجیه کند و روزی در نهایت از سوی الله است.
- غذا را با دقت نگهداری و ذخایر اندک را منصفانه تقسیم کنید، همانگونه که خرما در جریان سریه تقسیم شد.
- هنگام تردید درباره غذا، دانش بجویید و شرایط را با دقت بسنجید؛ اضطرار احکام ویژهای دارد.
- برای روزیِ در دسترس سپاسگزار باشید و هرگاه توانستید غذای خود را با دیگران تقسیم کنید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.