Sunan Abi Dawud، حدیث 4874
روایتشده توسط Abu Hurairah. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abu Hurairah
روایت
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ الْقَعْنَبِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، - يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ - عَنِ الْعَلاَءِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّهُ قِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا الْغِيبَةُ قَالَ " ذِكْرُكَ أَخَاكَ بِمَا يَكْرَهُ " . قِيلَ أَفَرَأَيْتَ إِنْ كَانَ فِي أَخِي مَا أَقُولُ قَالَ " إِنْ كَانَ فِيهِ مَا تَقُولُ فَقَدِ اغْتَبْتَهُ وَإِنْ لَمْ يَكُنْ فِيهِ مَا تَقُولُ فَقَدْ بَهَتَّهُ " .
عبدالله بن مسلمه قَعنَبی به ما حدیث کرد، عبدالعزیز — یعنی ابن محمد — از علاء، از پدرش و از ابوهُریره روایت کرد که از رسول خدا ﷺ پرسیده شد:
«ای رسول خدا! غیبت چیست؟» فرمودند: «آنکه برادرت را به چیزی یاد کنی که ناخوش دارد.» پرسیده شد: «اگر آنچه درباره برادرم میگویم در او موجود باشد چه؟» فرمودند: «اگر آنچه میگویی در او باشد، پس غیبتش کردهای؛ و اگر در او نباشد، پس بهتانش زدهای.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
غیبت یعنی از فردی در غیابش چیزی گفته شود که آن را ناپسند میداند.
یاد کردن از ویژگی یا کار واقعی کسی که ترجیح میدهد در حضور دیگران دربارهاش صحبت نشود.
متهم کردن نادرست کسی یا پخش کردن داستانی دروغین و زیانبار دربارهٔ او.
عالمان از این روایت نتیجه میگیرند که راست بودن سخن، غیبت را توجیه نمیکند: اگر شخص از مطرح شدن آن ناخشنود باشد، غیبت است. داستان نادرست بهتان است و چون دربرگیرندهٔ دروغ نیز هست، گناهی شدیدتر به شمار میرود. در شرحهای کلاسیک، مواردی استثنا شدهاند که در آنها گفتوگو دربارهٔ رفتار کسی هدفی پذیرفتهشده را دنبال میکند؛ مانند گزارش دادن ستم یا ارائهٔ نصیحتی ضروری. در این موارد نیز باید به آنچه لازم است بسنده کرد.
- پیش از سخن گفتن دربارهٔ کسی، از خود بپرسید آیا او از این گفته ناخشنود میشود.
- اتهام را بررسی کنید و داستانهای تأییدنشده را پخش نکنید.
- اگر ناچارید ستمی را گزارش دهید یا نصیحت کنید، به واقعیتهای ضروری بسنده کنید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.