Sunan Abi Dawud، حدیث 761
روایتشده توسط Ali ibn Abi Talib. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Ali ibn Abi Talib
روایت
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْهَاشِمِيُّ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي الزِّنَادِ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْفَضْلِ بْنِ رَبِيعَةَ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي رَافِعٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ كَانَ إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلاَةِ الْمَكْتُوبَةِ كَبَّرَ وَرَفَعَ يَدَيْهِ حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ وَيَصْنَعُ مِثْلَ ذَلِكَ إِذَا قَضَى قِرَاءَتَهُ وَإِذَا أَرَادَ أَنْ يَرْكَعَ وَيَصْنَعُهُ إِذَا رَفَعَ مِنَ الرُّكُوعِ وَلاَ يَرْفَعُ يَدَيْهِ فِي شَىْءٍ مِنْ صَلاَتِهِ وَهُوَ قَاعِدٌ وَإِذَا قَامَ مِنَ السَّجْدَتَيْنِ رَفَعَ يَدَيْهِ كَذَلِكَ وَكَبَّرَ وَدَعَا نَحْوَ حَدِيثِ عَبْدِ الْعَزِيزِ فِي الدُّعَاءِ يَزِيدُ وَيَنْقُصُ الشَّىْءَ وَلَمْ يَذْكُرْ " وَالْخَيْرُ كُلُّهُ فِي يَدَيْكَ وَالشَّرُّ لَيْسَ إِلَيْكَ " . وَزَادَ فِيهِ وَيَقُولُ عِنْدَ انْصِرَافِهِ مِنَ الصَّلاَةِ " اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي مَا قَدَّمْتُ وَأَخَّرْتُ وَمَا أَسْرَرْتُ وَأَعْلَنْتُ أَنْتَ إِلَهِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ " .
حسن بن علی به ما حدیث کرد، سلیمان بن داوود هاشمی به ما حدیث کرد، عبدالرحمن بن ابیالزناد از موسی بن عقبه خبر داد، او از عبدالله بن فضل بن ربیعه بن حارث بن عبدالمطلب، او از عبدالرحمن اعرج، او از عبیدالله بن ابیرافع، او از علی بن ابیطالب و او از رسول الله ﷺ روایت کردند که ایشان چون برای نماز فریضه برمیخاستند، تکبیر میگفتند و دستان خود را همسطح شانههایشان بالا میبردند؛ همین کار را هنگام پایان قرائت، هنگام رفتن به رکوع و هنگام برخاستن از رکوع نیز انجام میدادند. در هیچ حالتی از نماز در حالی که نشسته بودند دستها را بالا نمیبردند. و چون پس از دو سجده برمیخاستند، بدین گونه دستها را بالا میبردند و تکبیر میگفتند و دعایی شبیه حدیث عبدالعزیز میخواندند با کمی تفاوت در کم و زیاد کردن الفاظ، اما عبارت
«و تمام خیر در دستان توست و شرّ به سوی تو نیست» را ذکر نکردند. و در این روایت افزوده شده که هنگام فراغت از نماز میفرمودند: «بار خدایا، گناهان پیشین و پسین، پنهان و آشکار مرا بیامرز؛ تویی معبود من، هیچ معبودی جز تو نیست.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
پیامبر ﷺ در زمانهای مشخصی از نماز، دستهای خود را تا شانهها بالا میبرد.
گفتنِ «الله اکبر»؛ یعنی خداوند بزرگتر است.
خم شدن در نماز.
یک واحد نماز که از جمله شامل ایستادن، رکوع و سجده است.
عالمان از این روایت برای اثبات بالا بردن دستها هنگام تکبیر آغاز نماز، پیش از رکوع، هنگام برخاستن از رکوع و هنگام برخاستن پس از دو رکعت نخست استفاده میکنند. مذاهب فقهی درباره برخی جزئیات و دامنه این عمل اختلاف نظر دارند؛ این روایت در اینجا اعمال پیامبر ﷺ را توصیف میکند و میگوید ایشان هنگام نماز خواندن در حالت نشسته دستهای خود را بالا نمیبرد.
- زمانهای یادشده برای بالا بردن دستها را بیاموزید و آنها را با آرامش و توجه انجام دهید.
- تکبیر را با توجه به معنای آن بگویید: خداوند بزرگتر است.
- پس از نماز، برای خطاهای آشکار و پنهان از خداوند آمرزش بخواهید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.