Sunan Abi Dawud، حدیث 938
روایتشده توسط Abu Zuhayr an-Numayri. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abu Zuhayr an-Numayri
روایت
حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ عُتْبَةَ الدِّمَشْقِيُّ، وَمَحْمُودُ بْنُ خَالِدٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا الْفِرْيَابِيُّ، عَنْ صُبَيْحِ بْنِ مُحْرِزٍ الْحِمْصِيِّ، حَدَّثَنِي أَبُو مُصْبِحٍ الْمَقْرَائِيُّ، قَالَ كُنَّا نَجْلِسُ إِلَى أَبِي زُهَيْرٍ النُّمَيْرِيِّ - وَكَانَ مِنَ الصَّحَابَةِ - فَيَتَحَدَّثُ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ فَإِذَا دَعَا الرَّجُلُ مِنَّا بِدُعَاءٍ قَالَ اخْتِمْهُ بِآمِينَ فَإِنَّ آمِينَ مِثْلُ الطَّابَعِ عَلَى الصَّحِيفَةِ . قَالَ أَبُو زُهَيْرٍ أُخْبِرُكُمْ عَنْ ذَلِكَ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ لَيْلَةٍ فَأَتَيْنَا عَلَى رَجُلٍ قَدْ أَلَحَّ فِي الْمَسْأَلَةِ فَوَقَفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَسْتَمِعُ مِنْهُ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَوْجَبَ إِنْ خَتَمَ " . فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ بِأَىِّ شَىْءٍ يَخْتِمُ قَالَ " بِآمِينَ فَإِنَّهُ إِنْ خَتَمَ بِآمِينَ فَقَدْ أَوْجَبَ " . فَانْصَرَفَ الرَّجُلُ الَّذِي سَأَلَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَتَى الرَّجُلَ فَقَالَ اخْتِمْ يَا فُلاَنُ بِآمِينَ وَأَبْشِرْ . وَهَذَا لَفْظُ مَحْمُودٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ الْمَقْرَاءُ قَبِيلٌ مِنْ حِمْيَرَ .
ولید بن عتبه دمشقی و محمود بن خالد به ما حدیث کردند، هر دو گفتند: فریابی از صبیح بن محرز حمصی برای ما حدیث کرد، او گفت: ابومصبح مقرئی به من حدیث کرد و گفت: ما نزد ابوزهیر نمیری — که از اصحاب پیامبر بود — مینشستیم و او نیکوترین سخنان را بیان میکرد. هرگاه یکی از ما دعایی میکرد، او میفرمود:
«دعای خود را با گفتن آمین پایان دهید، زیرا همانا آمین مانند مُهر بر نوشته است.» ابوزهیر فرمود: «شما را از این موضوع آگاه میسازم. شبی همراه رسول الله ﷺ بیرون رفتیم و به مردی رسیدیم که در دعا بسیار اصرار ورزیده بود. پیامبر ﷺ ایستاد تا دعای او را بشنود، سپس فرمود: «اگر آن را مهر کند، قطعاً (بهشت را) واجب ساخته است.» مردی از میان جمع پرسید: «با چه چیزی آن را مهر کند؟» فرمود: «با آمین، زیرا اگر با آمین پایان دهد، قطعاً (بهشت را) واجب ساخته است.» سپس مردی که از پیامبر ﷺ پرسیده بود، نزد آن دعاکننده رفت و گفت: «ای فلانی! دعایت را با آمین تمام کن و مژده بگیر.» این لفظِ روایت محمود است. ابوداوود گفته است: مقرئی قبیلهای از حِمیَر است.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
این روایت، پایان دادن به دعا با گفتن «آمین» را میستاید.
واژهای که با آن از خدا میخواهند دعا را اجابت کند.
تصویری ادبی است: «آمین» در پایان دعا میآید و آن را خاتمه میدهد.
ترجمه بازتابدهندهٔ این سخن است که آن مرد دعایش را با «آمین» پایان میداد؛ اما وعدهٔ دقیق را نمیتوان بر پایهٔ این روایت ضعیف بهتنهایی اثبات کرد.
عالمان «آمین» را دعایی برای اجابت میدانند. این روایت به گفتن آن پس از دعا تشویق میکند، اما زنجیرهٔ ضعیف آن بهتنهایی نمیتواند وجوب یا وعدهای قطعی دربارهٔ پاداش را ثابت کند. احکام شناختهشدهٔ گفتن «آمین» در نماز با روایات و ادلهٔ فقهی دیگری پشتیبانی میشوند؛ این متن بهتنهایی اختلاف چهار مذهب فقهی را در این باره تعیین نمیکند.
- اگر خواستید، دعای خود را با «آمین» پایان دهید و از خدا بخواهید آن را اجابت کند.
- وجوب یا وعدهٔ قطعی پاداش را تنها بر پایهٔ این روایت ضعیف بنا نکنید.
- با اخلاص از خدا خیر بخواهید و در پیروی از رهنمودهای دینی، ادلهٔ قوی و صحیح را ملاک قرار دهید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.