Sahih al-Bukhari، حدیث 1303
روایتشده توسط Anas ibn Malik. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Anas ibn Malik
صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَسَّانَ، حَدَّثَنَا قُرَيْشٌ ـ هُوَ ابْنُ حَيَّانَ ـ عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ دَخَلْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى أَبِي سَيْفٍ الْقَيْنِ ـ وَكَانَ ظِئْرًا لإِبْرَاهِيمَ ـ عَلَيْهِ السَّلاَمُ ـ فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِبْرَاهِيمَ فَقَبَّلَهُ وَشَمَّهُ، ثُمَّ دَخَلْنَا عَلَيْهِ بَعْدَ ذَلِكَ، وَإِبْرَاهِيمُ يَجُودُ بِنَفْسِهِ، فَجَعَلَتْ عَيْنَا رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَذْرِفَانِ. فَقَالَ لَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ ـ رضى الله عنه ـ وَأَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ " يَا ابْنَ عَوْفٍ إِنَّهَا رَحْمَةٌ ". ثُمَّ أَتْبَعَهَا بِأُخْرَى فَقَالَ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الْعَيْنَ تَدْمَعُ، وَالْقَلْبَ يَحْزَنُ، وَلاَ نَقُولُ إِلاَّ مَا يَرْضَى رَبُّنَا، وَإِنَّا بِفِرَاقِكَ يَا إِبْرَاهِيمُ لَمَحْزُونُونَ ". رَوَاهُ مُوسَى عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
حسن بن عبدالعزیز به ما حدیث کرد، یحیی بن حسان به ما حدیث کرد، قریش — که پسر حیّان است — از ثابت، و او از انس بن مالک رضی الله عنه روایت کرد که گفت: همراه رسول خدا ﷺ بر ابوسیف قین وارد شدیم — و او شوهر دایهٔ ابراهیم علیهالسلام بود. پس رسول خدا ﷺ ابراهیم را برداشتند و او را بوسیدند و بوییدند. سپس بار دیگر بر او وارد شدیم در حالی که ابراهیم در حال جان دادن بود، چشمان رسول خدا ﷺ اشکبار شد. عبدالرحمن بن عوف رضی الله عنه به ایشان عرض کرد:
«ای رسول خدا، شما هم گریه میکنید؟» فرمودند: «ای پسر عوف، همانا این رحمت است.» سپس با سخنی دیگر ادامه دادند و ﷺ فرمودند: «همانا چشم اشک میریزد و دل اندوهگین میشود، ولی جز آنچه پروردگارمان را خشنود سازد نمیگوییم؛ و ای ابراهیم! ما به جدایی تو سخت اندوهگینیم.» موسی از سلیمان بن مغیره، از ثابت، از انس رضی الله عنه از پیامبر ﷺ روایت کرده است.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
پیامبر ﷺ برای فرزندش گریست و آموخت که اندوه با شکیبایی همراه است.
زنی که به کودکی شیر میدهد و از او مراقبت میکند؛ همسر ابوسیف دایهٔ ابراهیم بود.
ابراهیم واپسین لحظات زندگی خود را میگذراند.
دلسوزی و مهربانی؛ پیامبر ﷺ اشکهای خود را جلوهای از آن دانست.
دانشمندان کلاسیک، از جمله امام نووی، از این روایت نتیجه میگیرند که گریه و اندوه در پی از دست دادن عزیزی جایز است. شکیبایی به این معنا نیست که شخص نباید اشک بریزد؛ بلکه یعنی به خدا اعتراض نکند و سخن یا کار حرامی انجام ندهد. این روایت همچنین رفتار محبتآمیز پیامبر ﷺ با کودکان و ابراز محبت به آنان از طریق بوسیدن را نشان میدهد.
- به کسی که سوگوار است فرصت گریستن بدهید و به سخنانش گوش کنید؛ اندوه او را نشانهٔ کمایمانی ندانید.
- هنگام فقدان، صادقانه از اندوه خود بگویید، اما از سخنانی که خدا را سرزنش یا انکار میکند بپرهیزید.
- با توجه، مهربانی و تماس جسمانیِ مناسب، به کودکان محبت نشان دهید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.