Sahih al-Bukhari، حدیث 2051
روایتشده توسط An-Nu'man ibn Bashir. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
از البخاري تا پیامبر ﷺ
- 1مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّىآن را به البخاري روایت کرد
- 2ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ
- 3ابْنِ عَوْنٍ
- 4الشَّعْبِيِّ
- 5النُّعْمَانَ بْنَ بَشِيرٍ
- 6رسول خدا ﷺ
ترتیب مطابق متن عربی این روایت است. صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، سَمِعْتُ النُّعْمَانَ بْنَ بَشِيرٍ ـ رضى الله عنه ـ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم. حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ أَبِي فَرْوَةَ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ النُّعْمَانَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم. حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ أَبِي فَرْوَةَ، سَمِعْتُ الشَّعْبِيَّ، سَمِعْتُ النُّعْمَانَ بْنَ بَشِيرٍ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم. حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي فَرْوَةَ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنِ النُّعْمَانِ بْنِ بَشِيرٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " الْحَلاَلُ بَيِّنٌ، وَالْحَرَامُ بَيِّنٌ وَبَيْنَهُمَا أُمُورٌ مُشْتَبِهَةٌ، فَمَنْ تَرَكَ مَا شُبِّهَ عَلَيْهِ مِنَ الإِثْمِ كَانَ لِمَا اسْتَبَانَ أَتْرَكَ، وَمَنِ اجْتَرَأَ عَلَى مَا يَشُكُّ فِيهِ مِنَ الإِثْمِ أَوْشَكَ أَنْ يُوَاقِعَ مَا اسْتَبَانَ، وَالْمَعَاصِي حِمَى اللَّهِ، مَنْ يَرْتَعْ حَوْلَ الْحِمَى يُوشِكْ أَنْ يُوَاقِعَهُ ".
محمد بن مثَنّی برایم حدیث کرد، ابن ابی عَدِی برایمان حدیث کرد، از ابن عون، از شَعبی: شنیدم نُعمان بن بَشیر رضی الله عنه میگفت: شنیدم پیامبر ﷺ فرمودند. علی بن عبدالله برایمان حدیث کرد، ابن عُیَینه برایمان حدیث کرد، از ابوفَروه، از شعبی که گفت: شنیدم نُعمان از پیامبر ﷺ نقل میکرد. عبدالله بن محمد برایمان حدیث کرد، ابن عُیَینه برایمان حدیث کرد، از ابوفَروه: شنیدم شعبی میگفت: شنیدم نُعمان بن بشیر رضی الله عنهما از پیامبر ﷺ نقل میکرد. محمد بن کثیر برایمان حدیث کرد، سفیان به ما خبر داد، از ابوفَروه، از شعبی، از نُعمان بن بشیر رضی الله عنه که گفت: پیامبر ﷺ فرمودند:
«حلال آشکار است و حرام نیز آشکار است و میان آن دو امور مشتبهی وجود دارد. پس هر کس آنچه را که بر او مشتبه شده از ترس گناه ترک کند، قطعاً از آنچه گناه بودنش آشکار است نیز دورتر خواهد ماند. و هر کس در آنچه نسبت به گناه بودنش شک دارد جسارت ورزد، نزدیک است که در آنچه گناه بودنش واضح است گرفتار شود. همانا معاصی، منطقهٔ ممنوعهٔ خداوند هستند؛ هر کس در پیرامون این منطقهٔ ممنوعه چرا کند، نزدیک است که وارد آن شود.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
اجتناب از امور مشکوک، انسان را از گناهان آشکار حفظ میکند.
کارهایی که حکم دینیشان برای شخص روشن نیست، در حالی که حلال و حرام فینفسه روشناند.
تمثیلی برای مرزهایی که نباید از آنها گذشت؛ کسی که نزدیک آنها بماند، در معرض افتادن در آنهاست.
عالمان از این روایت چنین برداشت کردهاند که دوری از امور مشکوک گونهای پرهیزگاری است و به دور ماندن از حرامهای آشکار کمک میکند. آنان میان احتیاط شخصی و حکم شرعی عمومی تفاوت میگذارند: هر چیزی که شخص دربارهاش تردید دارد، به همین دلیل برای همگان حرام نمیشود. چهار مذهب فقهی اهلسنت، موارد مشخص را بر پایه ادله و اصول فقهی ارزیابی میکنند؛ احتیاط مبنایی برای حرام دانستن چیزی بدون دلیل نیست.
- هنگام تردید، پیش از تصمیمگیری توضیح دینیِ معتبر را بررسی کنید.
- اگر تردید حلنشده ماند، از آن فاصله بگیرید، اما بدون دلیل چیزی را برای دیگران حرام نخوانید.
- حدود حرامهای آشکار را رعایت کنید و بیدلیل به وسوسه نزدیک نشوید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.