Sahih al-Bukhari، حدیث 2371
روایتشده توسط Abu Huraira. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
از البخاري تا پیامبر ﷺ
- 1عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَآن را به البخاري روایت کرد
- 2مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ
- 3زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ
- 4أَبِي صَالِحٍ السَّمَّانِ
- 5أَبِي هُرَيْرَةَ
- 6رسول خدا ﷺ
ترتیب مطابق متن عربی این روایت است. صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ السَّمَّانِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " الْخَيْلُ لِرَجُلٍ أَجْرٌ، وَلِرَجُلٍ سِتْرٌ، وَعَلَى رَجُلٍ وِزْرٌ، فَأَمَّا الَّذِي لَهُ أَجْرٌ فَرَجُلٌ رَبَطَهَا فِي سَبِيلِ اللَّهِ، فَأَطَالَ بِهَا فِي مَرْجٍ أَوْ رَوْضَةٍ، فَمَا أَصَابَتْ فِي طِيَلِهَا ذَلِكَ مِنَ الْمَرْجِ أَوِ الرَّوْضَةِ كَانَتْ لَهُ حَسَنَاتٍ، وَلَوْ أَنَّهُ انْقَطَعَ طِيَلُهَا فَاسْتَنَّتْ شَرَفًا أَوْ شَرَفَيْنِ كَانَتْ آثَارُهَا وَأَرْوَاثُهَا حَسَنَاتٍ لَهُ، وَلَوْ أَنَّهَا مَرَّتْ بِنَهَرٍ فَشَرِبَتْ مِنْهُ وَلَمْ يُرِدْ أَنْ يَسْقِيَ كَانَ ذَلِكَ حَسَنَاتٍ لَهُ، فَهِيَ لِذَلِكَ أَجْرٌ، وَرَجُلٌ رَبَطَهَا تَغَنِّيًا وَتَعَفُّفًا ثُمَّ لَمْ يَنْسَ حَقَّ اللَّهِ فِي رِقَابِهَا وَلاَ ظُهُورِهَا، فَهِيَ لِذَلِكَ سِتْرٌ، وَرَجُلٌ رَبَطَهَا فَخْرًا وَرِيَاءً وَنِوَاءً لأَهْلِ الإِسْلاَمِ، فَهِيَ عَلَى ذَلِكَ وِزْرٌ ". وَسُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْحُمُرِ فَقَالَ " مَا أُنْزِلَ عَلَىَّ فِيهَا شَىْءٌ إِلاَّ هَذِهِ الآيَةُ الْجَامِعَةُ الْفَاذَّةُ {َمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ * وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ }"
عبدالله بن یوسف برای ما حدیث کرد، مالک بن انس به ما خبر داد، از زید بن اسلم، از ابوصالح سمان، از ابوهریره رضی الله عنه که رسول الله ﷺ فرمودند:
«اسب برای مردی مایه پاداش، برای مردی دیگر وسیله حفظ آبرو و معیشت، و بر مردی سوم بار گناه است. اما کسی که اسبش مایه پاداش اوست، مردی است که آن را در راه الله میبندد و با طنابی بلند در چراگاه یا باغی رها میکند؛ پس هر چه اسب در آن چراگاه یا باغ به اندازه طول طنابش بخورد، برای صاحبش حسنات خواهد بود. و اگر طنابش پاره شود و از یک یا دو تپه بالا رود، رد پاهایش و سرگینش نیز برای او حسنات محسوب میشود. و اگر از کنار رودخانهای بگذرد و از آن بنوشد، حتی اگر صاحبش قصد آب دادن به او را نداشته باشد، باز هم برای او حسنات است؛ بنابراین اسب برای چنین شخصی مایه پاداش است. و مردی که اسب را برای کسب روزی حلال و بینیازی از مردم نگه میدارد، سپس حق الله را در گردن و پشت اسبش (یعنی پرداخت زکات و عدم تحمیل کار بیش از توان) فراموش نمیکند، اسب برای او سپری در برابر فقر است. و مردی که اسب را از روی تکبر، ریا و دشمنی با مسلمانان نگه میدارد، اسب بر او بار گناه خواهد بود.» از رسول الله ﷺ درباره الاغها پرسیده شد، فرمودند: «در مورد آنها چیزی خاص بر من نازل نشده است جز این آیه جامع و کامل: {فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ * وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ} (پس هر کس هموزن ذرهای نیکی کند، آن را ببیند و هر کس هموزن ذرهای بدی کند، آن را ببیند).»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
پاداش، حفاظت یا گناهِ نگهداری از حیوانات به نیتی بستگی دارد که در پس آن است.
اسب با هدفی دینی و خالصانه، مانند خدمت به جامعه و دفاع از آن، نگهداری میشود.
وسیلهای برای تأمین معاش خود و بینیازی از درخواست کمک از دیگران، در حالی که حقوق خداوند ادا میشود.
گناهی که وقتی اسب از روی غرور، خودنمایی یا دشمنی با مسلمانان نگهداری شود، پدید میآید.
دانشمندان از این روایت نتیجه میگیرند که پاداشِ داشتن دارایی به نیت و نحوه استفاده از آن بستگی دارد. حتی پیامدهای عادی، مانند خوردن و نوشیدن حیوان، اگر حیوان با نیتی خالصانه برای هدفی نیک نگهداری شود، میتواند پاداش داشته باشد. کسی که حیوانی دارد باید از رفاه آن مراقبت کند و حقوق خداوند را ادا کند. آیه پایانی تأکید میکند که هر کار کوچکِ نیک یا بد سرانجام دیده خواهد شد.
- هنگام ارزیابی دارایی خود از خود بپرسید با چه نیتی از آن استفاده میکنید و آیا آن نیت خداوند را خشنود میسازد.
- با حیوانات با دقت رفتار کنید و نگذارید نیازهایشان نادیده گرفته شود.
- بدون درخواست از دیگران معاش خود را تأمین کنید و حقوقی را که خداوند برای داراییتان مقرر کرده ادا کنید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.