Sahih al-Bukhari، حدیث 3998
روایتشده توسط Zubayr ibn al-Awwam. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Zubayr ibn al-Awwam
صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنِي عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ قَالَ الزُّبَيْرُ لَقِيتُ يَوْمَ بَدْرٍ عُبَيْدَةَ بْنَ سَعِيدِ بْنِ الْعَاصِ وَهْوَ مُدَجَّجٌ لاَ يُرَى مِنْهُ إِلاَّ عَيْنَاهُ، وَهْوَ يُكْنَى أَبُو ذَاتِ الْكَرِشِ، فَقَالَ أَنَا أَبُو ذَاتِ الْكَرِشِ. فَحَمَلْتُ عَلَيْهِ بِالْعَنَزَةِ، فَطَعَنْتُهُ فِي عَيْنِهِ فَمَاتَ. قَالَ هِشَامٌ فَأُخْبِرْتُ أَنَّ الزُّبَيْرَ قَالَ لَقَدْ وَضَعْتُ رِجْلِي عَلَيْهِ ثُمَّ تَمَطَّأْتُ، فَكَانَ الْجَهْدَ أَنْ نَزَعْتُهَا وَقَدِ انْثَنَى طَرَفَاهَا. قَالَ عُرْوَةُ فَسَأَلَهُ إِيَّاهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَعْطَاهُ، فَلَمَّا قُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَخَذَهَا، ثُمَّ طَلَبَهَا أَبُو بَكْرٍ فَأَعْطَاهُ، فَلَمَّا قُبِضَ أَبُو بَكْرٍ سَأَلَهَا إِيَّاهُ عُمَرُ فَأَعْطَاهُ إِيَّاهَا، فَلَمَّا قُبِضَ عُمَرُ أَخَذَهَا، ثُمَّ طَلَبَهَا عُثْمَانُ مِنْهُ فَأَعْطَاهُ إِيَّاهَا، فَلَمَّا قُتِلَ عُثْمَانُ وَقَعَتْ عِنْدَ آلِ عَلِيٍّ، فَطَلَبَهَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الزُّبَيْرِ، فَكَانَتْ عِنْدَهُ حَتَّى قُتِلَ.
عبید بن اسماعیل برایم حدیث کرد، ابواسامه از هشام بن عروه، و او از پدرش روایت نمود که گفت: زبیر فرمود:
«در روز بدر با عبیده بن سعید بن عاص روبهرو شدم در حالی که کاملاً زرهپوش بود و جز دو چشمانش چیزی از او دیده نمیشد. کنیهاش ابوذاتالکریش بود. با غرور گفت: 'من ابوذاتالکریش هستم!' پس با نیزه به او حمله کردم و نیزه را در چشمش فرو بردم و او مرد.» هشام گفت: «به من خبر داده شد که زبیر فرمود: 'پایم را بر بدنش گذاشتم و با تمام توان فشار دادم تا نیزه را بیرون کشیدم، اما چنان دشوار بود که هر دو سر نیزه خم شد.'» عروه گفت: «سپس رسول الله ﷺ آن نیزه را از زبیر طلب کردند و ایشان آن را تقدیم نمودند. چون رسول الله ﷺ رحلت کردند، زبیر آن را بازپس گرفت. سپس ابوبکر آن را خواست و زبیر به او داد. چون ابوبکر وفات یافت، عمر آن را طلب کرد و زبیر به او داد. چون عمر وفات یافت، زبیر آن را بازپس گرفت. آنگاه عثمان آن را خواست و زبیر به او داد. چون عثمان به شهادت رسید، نیزه نزد خاندان علی ماند. سپس عبدالله بن زبیر آن را طلب کرد و تا زمانی که خودش به شهادت رسید، نزد او باقی ماند.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
زبیر در بدر یک حریف زرهپوش را کشت و نیزهٔ خود را نگه داشت.
با زره محافظت میشد، بهگونهای که فقط چشمانش دیده میشد.
سلاحی بلند و نوکتیز؛ نیزهٔ این روایت بهعنوان یک شیء به دیگران منتقل شد.
محلی که نخستین نبرد بزرگ میان مسلمانان و مکیان در آن رخ داد.
عالمان کلاسیک این روایت را گزارشی از شجاعت زبیر و یادگار ملموسی از عملکرد او در بدر میدانند. انتقال نیزه و بازپسگرفتن آن نشان میدهد که صحابه اشیای ویژهٔ دوران پیامبر ﷺ را نگه میداشتند و با دقت با آنها رفتار میکردند. این روایت قاعدهای کلی دربارهٔ مالکیت غنائم جنگی وضع نمیکند؛ چنین مسائلی بر پایهٔ متون و احکام فقهی گستردهتر بررسی میشوند.
- هنگام خواندن روایتهای شجاعت، مسئولیتپذیری و دقت در رفتار را نیز در نظر بگیرید.
- اشیای دارای اهمیت تاریخی را با احترام نگه دارید و خاستگاه آنها را دقیق بیان کنید.
- از یک روایت تأثیرگذار بهتنهایی برای اثبات قاعدهای کلی دربارهٔ مالکیت یا غنائم جنگی استفاده نکنید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.