Sahih al-Bukhari، حدیث 4295
روایتشده توسط Abu Shuraih Al-Adawi. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abu Shuraih Al-Adawi
صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ شُرَحْبِيلَ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي شُرَيْحٍ الْعَدَوِيِّ، أَنَّهُ قَالَ لِعَمْرِو بْنِ سَعِيدٍ وَهْوَ يَبْعَثُ الْبُعُوثَ إِلَى مَكَّةَ ائْذَنْ لِي أَيُّهَا الأَمِيرُ أُحَدِّثْكَ قَوْلاً قَامَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْغَدَ يَوْمَ الْفَتْحِ، سَمِعَتْهُ أُذُنَاىَ وَوَعَاهُ قَلْبِي، وَأَبْصَرَتْهُ عَيْنَاىَ، حِينَ تَكَلَّمَ بِهِ حَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ مَكَّةَ حَرَّمَهَا اللَّهُ وَلَمْ يُحَرِّمْهَا النَّاسُ، لاَ يَحِلُّ لاِمْرِئٍ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ أَنْ يَسْفِكَ بِهَا دَمًا، وَلاَ يَعْضِدَ بِهَا شَجَرًا، فَإِنْ أَحَدٌ تَرَخَّصَ لِقِتَالِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيهَا فَقُولُوا لَهُ إِنَّ اللَّهَ أَذِنَ لِرَسُولِهِ، وَلَمْ يَأْذَنْ لَكُمْ. وَإِنَّمَا أَذِنَ لِي فِيهَا سَاعَةً مِنْ نَهَارٍ، وَقَدْ عَادَتْ حُرْمَتُهَا الْيَوْمَ كَحُرْمَتِهَا بِالأَمْسِ، وَلْيُبَلِّغِ الشَّاهِدُ الْغَائِبَ ". فَقِيلَ لأَبِي شُرَيْحٍ مَاذَا قَالَ لَكَ عَمْرٌو قَالَ قَالَ أَنَا أَعْلَمُ بِذَلِكَ مِنْكَ يَا أَبَا شُرَيْحٍ، إِنَّ الْحَرَمَ لاَ يُعِيذُ عَاصِيًا، وَلاَ فَارًّا بِدَمٍ، وَلاَ فَارًّا بِخَرْبَةٍ.
سعید بن شرحبیل به ما حدیث کرد، لیث از مقبری روایت کرد، او از ابوشُریح عَدَوی نقل نمود که هنگامی که عمرو بن سعید لشکریانی را به سوی مکه اعزام میکرد، به او گفت:
«ای امیر! اجازه بده سخنی را برایت بازگو کنم که رسول الله ﷺ فردای روز فتح مکه ایراد فرمودند. دو گوشم آن را شنید، قلبم آن را حفظ کرد و دو چشمانم هنگام بیان آن دیدند. ایشان خداوند را حمد و ثنا گفتند و سپس فرمودند:
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
حرمت مکه، خونریزی و بریدن درختان را ممنوع میکند.
ابو شریح هنگامی که عمرو بن سعید سپاهیانی را بهسوی مکه فرستاد، او را مخاطب قرار داد. ابو شریح سخن پیامبر ﷺ را در روز پس از فتح مکه به او یادآوری کرد.
منطقهای مقدس که خداوند تعیین کرده و قوانین و حفاظت ویژهای دارد.
آوردن اجازهای استثنایی از پیامبر ﷺ برای توجیه عمل خود.
ایجاد آسیب یا ویرانی؛ عبارت پایانی این روایت آن را دلیلی میداند که به سببش فرد پناه داده نمیشود.
عالمان از این روایت چنین برداشت کردهاند که حرمت مکه را خداوند مقرر کرده و خونریزی و بریدن درختان در آن ممنوع است. اجازهٔ جنگیدن برای مدتی کوتاه در روز فتح مکه، استثنایی ویژه برای پیامبر ﷺ بود، نه مجوزی دائمی برای دیگران. مذاهب فقهی جداگانه بررسی میکنند که این ممنوعیت چه نسبتی با مجازات قانونی و اقدام علیه مجرمان دارد؛ این متن به هیچ فردی حق نمیدهد شخصاً به خشونت متوسل شود.
- هرگز اجازهای استثنایی را توجیهی برای خشونتی که برایت مجاز نیست قرار نده.
- در مکه از جان مردم محافظت کن و به احکام ویژهٔ حرم احترام بگذار.
- هنگامی که رفتار صاحبان قدرت از حدود مقدس فراتر میرود، با آگاهی و صراحت به آنان تذکر بده.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.