Sahih al-Bukhari، حدیث 5705
روایتشده توسط Abdullah ibn Abbas. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abdullah ibn Abbas
صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا عِمْرَانُ بْنُ مَيْسَرَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ، حَدَّثَنَا حُصَيْنٌ، عَنْ عَامِرٍ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ لاَ رُقْيَةَ إِلاَّ مِنْ عَيْنٍ أَوْ حُمَةٍ. فَذَكَرْتُهُ لِسَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ فَقَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " عُرِضَتْ عَلَىَّ الأُمَمُ، فَجَعَلَ النَّبِيُّ وَالنَّبِيَّانِ يَمُرُّونَ مَعَهُمُ الرَّهْطُ، وَالنَّبِيُّ لَيْسَ مَعَهُ أَحَدٌ، حَتَّى رُفِعَ لِي سَوَادٌ عَظِيمٌ، قُلْتُ مَا هَذَا أُمَّتِي هَذِهِ قِيلَ هَذَا مُوسَى وَقَوْمُهُ. قِيلَ انْظُرْ إِلَى الأُفُقِ. فَإِذَا سَوَادٌ يَمْلأُ الأُفُقَ، ثُمَّ قِيلَ لِي انْظُرْ هَا هُنَا وَهَا هُنَا فِي آفَاقِ السَّمَاءِ فَإِذَا سَوَادٌ قَدْ مَلأَ الأُفُقَ قِيلَ هَذِهِ أُمَّتُكَ وَيَدْخُلُ الْجَنَّةَ مِنْ هَؤُلاَءِ سَبْعُونَ أَلْفًا بِغَيْرِ حِسَابٍ، ثُمَّ دَخَلَ وَلَمْ يُبَيِّنْ لَهُمْ فَأَفَاضَ الْقَوْمُ وَقَالُوا نَحْنُ الَّذِينَ آمَنَّا بِاللَّهِ، وَاتَّبَعْنَا رَسُولَهُ، فَنَحْنُ هُمْ أَوْ أَوْلاَدُنَا الَّذِينَ وُلِدُوا فِي الإِسْلاَمِ فَإِنَّا وُلِدْنَا فِي الْجَاهِلِيَّةِ. فَبَلَغَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَخَرَجَ فَقَالَ هُمُ الَّذِينَ لاَ يَسْتَرْقُونَ، وَلاَ يَتَطَيَّرُونَ، وَلاَ يَكْتَوُونَ وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ ". فَقَالَ عُكَّاشَةُ بْنُ مِحْصَنٍ أَمِنْهُمْ أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " نَعَمْ ". فَقَامَ آخَرُ فَقَالَ أَمِنْهُمْ أَنَا قَالَ " سَبَقَكَ عُكَّاشَةُ ".
عمران بن میسره به ما حدیث کرد، ابن فضیل به ما حدیث کرد، حصین به ما حدیث کرد، از عامر، و او از عمران بن حصین رضی الله عنهما روایت کرد که فرمود:
«رقیه (دمیدن و دعا برای شفا) مگر برای چشمزخم یا تب نیست.» این سخن را برای سعید بن جبیر ذکر کردم، او گفت: ابن عباس رضی الله عنهما به ما حدیث کرد که رسول الله ﷺ فرمودند: «امتها بر من عرضه شدند؛ گاهی پیامبری با گروهی اندک میگذشت، گاهی دو پیامبر، و گاهی پیامبری بود که هیچکس با او نبود. تا اینکه تودهای عظیم در برابر من نمایان شد. پرسیدم: آیا این امت من است؟ گفته شد: خیر، این موسی و قوم اوست. سپس گفته شد: به افق بنگر. ناگهان انبوهی دیدم که افق را پر کرده بود. آنگاه به من گفته شد: اینجا و آنجا در کرانههای آسمان بنگر! پس تودهای عظیم دیدم که تمام افق را فرا گرفته بود. گفته شد: این امت توست و هفتاد هزار نفر از آنان بدون حساب وارد بهشت خواهند شد. سپس پیامبر ﷺ داخل خانه شد و برای یارانش توضیح نداد که آن افراد چه کسانی هستند. مردم درباره این موضوع به گفتگو پرداختند و گفتند: ما کسانی هستیم که به الله ایمان آورده و از رسولش پیروی کردهایم؛ پس آن افراد یا خود ما هستیم یا فرزندانمان که در دوران اسلام زاده شدهاند، زیرا ما در دوران جاهلیت متولد شدیم. چون این خبر به پیامبر ﷺ رسید، بیرون آمدند و فرمودند: آنان کسانی هستند که رقیه نمیطلبند، فال بد نمیزنند، داغ نمیکنند و تنها بر پروردگارشان توکل دارند. عکاشه بن محصن عرض کرد: ای رسول الله ﷺ! آیا من از آنان هستم؟ فرمودند: آری. شخص دیگری برخاست و گفت: آیا من از آنان هستم؟ فرمودند: عکاشه از تو پیشی گرفت.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
توکل یعنی اعتماد به الله، بدون خرافات یا استفاده از راههای حرام.
دعا یا تلاوتی برای حفاظت یا درمان؛ در اینجا منظور درخواست رقیه از شخصی دیگر است.
درمانی پزشکی که در آن زخم یا موضعی را با حرارت میبندند.
خرافهای که در آن نشانهای، مانند پرواز پرنده، فال یا پیشگویی تلقی میشود.
عالمان توضیح میدهند که فضیلت ویژهٔ هفتاد هزار نفر در اعتماد نیرومندشان به الله و دوری از خرافات است. عبارت مربوط به رقیه دربارهٔ درخواست آن است، نه انجام رقیهٔ جایز؛ روایات دیگر تأیید میکنند که رقیه با الفاظ مجاز رواست. درمانجویی نیز منع نشده است: پیامبر ﷺ به درمان تشویق میکرد. چهار مذهب فقهی اهلسنت درمان جایز را پذیرفتهاند، به شرط آنکه الله را درمانگر نهایی بدانند.
- از الله یاری بخواه و به او توکل کن، حتی هنگامی که درمان مناسب را پی میگیری.
- از فال و خرافات دوری کن؛ تصمیمهایت را بر ایمان، دانش و مشورت خردمندانه بنا کن.
- رقیه را با دعاهای مجاز انجام بده و دلت را متوجه الله، درمانگر، نگه دار.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.