Sahih al-Bukhari، حدیث 5766
روایتشده توسط Aisha. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Aisha
صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ سُحِرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِنَّهُ لَيُخَيَّلُ إِلَيْهِ أَنَّهُ يَفْعَلُ الشَّىْءَ وَمَا فَعَلَهُ، حَتَّى إِذَا كَانَ ذَاتَ يَوْمٍ وَهْوَ عِنْدِي دَعَا اللَّهَ وَدَعَاهُ، ثُمَّ قَالَ " أَشَعَرْتِ يَا عَائِشَةُ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَفْتَانِي فِيمَا اسْتَفْتَيْتُهُ فِيهِ ". قُلْتُ وَمَا ذَاكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " جَاءَنِي رَجُلاَنِ، فَجَلَسَ أَحَدُهُمَا عِنْدَ رَأْسِي وَالآخَرُ عِنْدَ رِجْلَىَّ، ثُمَّ قَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ مَا وَجَعُ الرَّجُلِ قَالَ مَطْبُوبٌ. قَالَ وَمَنْ طَبَّهُ قَالَ لَبِيدُ بْنُ الأَعْصَمِ، الْيَهُودِيُّ مِنْ بَنِي زُرَيْقٍ. قَالَ فِيمَا ذَا قَالَ فِي مُشْطٍ وَمُشَاطَةٍ، وَجُفِّ طَلْعَةٍ ذَكَرٍ. قَالَ فَأَيْنَ هُوَ قَالَ فِي بِئْرِ ذِي أَرْوَانَ ". قَالَ فَذَهَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي أُنَاسٍ مِنْ أَصْحَابِهِ إِلَى الْبِئْرِ، فَنَظَرَ إِلَيْهَا وَعَلَيْهَا نَخْلٌ، ثُمَّ رَجَعَ إِلَى عَائِشَةَ فَقَالَ " وَاللَّهِ لَكَأَنَّ مَاءَهَا نُقَاعَةُ الْحِنَّاءِ، وَلَكَأَنَّ نَخْلَهَا رُءُوسُ الشَّيَاطِينِ ". قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَفَأَخْرَجْتَهُ قَالَ " لاَ، أَمَّا أَنَا فَقَدْ عَافَانِي اللَّهُ وَشَفَانِي، وَخَشِيتُ أَنْ أُثَوِّرَ عَلَى النَّاسِ مِنْهُ شَرًّا ". وَأَمَرَ بِهَا فَدُفِنَتْ.
عبید بن اسماعیل به ما حدیث کرد، ابواسامه به ما حدیث کرد، از هشام، از پدرش، از عایشه رضی الله عنها که گفت: پیامبر ﷺ سحر شدند تا جایی که گمان میکردند کاری را انجام دادهاند در حالی که انجام نداده بودند. تا اینکه روزی نزد من بودند و خداوند را خواندند و بسیار دعا کردند، سپس فرمودند:
«ای عایشه! آیا دانستی که خداوند درباره آنچه از او پرسیده بودم، مرا آگاه ساخت؟» گفتم: «آن چیست ای رسول خدا ﷺ؟» فرمودند: «دو مرد نزد من آمدند؛ یکی نزد سرم نشست و دیگری نزد پاهایم. سپس یکی به همراهش گفت: درد این مرد چیست؟ گفت: مسحور شده است. گفت: چه کسی او را سحر کرده؟ گفت: لبید بن اعصم، یهودی از قبیله بنیزریق. گفت: با چه چیزی؟ گفت: با شانهای، مویی که در آن مانده و پوستِ گلِ نخل نر. گفت: کجاست؟ گفت: در چاه ذیاروان.» راوی گوید: پس پیامبر ﷺ با گروهی از یارانشان به سوی آن چاه رفتند و به آن نگریستند و بر فراز آن نخلهایی بود. سپس نزد عایشه بازگشتند و فرمودند: «به خدا سوگند! گویی آب آن مانند نقوع حنا بود و نخلهایش همچون سرهای شیاطین.» گفتم: ای رسول خدا ﷺ! آیا آن را بیرون آوردید؟ فرمودند: «خیر، اما خداوند مرا عافیت داد و شفا بخشید، و ترسیدم که اگر آن را آشکار کنم، شرّی میان مردم برانگیزم.» و دستور دادند تا آن چاه پر و دفن شد.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
الله پیامبر ﷺ را از جادو شفا داد، بیآنکه محل آن را آشکار کند.
عایشه روایت میکند که پیامبر ﷺ گرفتار جادو شد و به درگاه الله دعا کرد. الله محل جادو را به او نشان داد و شفایش داد؛ سپس او دستور داد چاه را پُر کنند.
گرفتارِ سِحر؛ نوعی جادو که در این روایت بهعنوان آزمونی توصیف شده است.
غلاف نخل نر که گرده در آن قرار دارد.
نام چاهی که در روایت از آن یاد شده است.
عالمان کلاسیک تأکید میکنند که جادو بر انتقال درست و قابلاعتماد وحی از سوی پیامبر ﷺ اثر نگذاشت. آنان این آزمون را تأثیری موقت بر ادراک امور دنیوی میدانند که الله پس از آن پیامبر را شفا داد. این روایت همچنین میآموزد که میتوان با امور زیانبار مقابله کرد، بیآنکه بیدلیل آنها را آشکار ساخت؛ بهویژه اگر این کار موجب نگرانی بیشتر شود.
- هنگام ترس یا بیماری به الله روی آور و همزمان کمک مناسب بجوی.
- اگر آشکارکردن امور زیانبار میتواند موجب نگرانی یا آسیب بیشتر شود، بیدلیل آنها را علنی نکن.
- آزمون شخصی را با نقص در پیامی که پیامبر از جانب الله میرساند، یکی ندان.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.